III SA/Gd 299/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z 8 stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z 28 listopada 2019 r., nr [...]. Sygn. III SA/Gd 299/20 UZASADNIENIE W. S. wniósł 11 lutego 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z 8 stycznia 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z 28 listopada 2019 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 9.720,00 zł za zajęcie 2 kwietnia 2019 r. pasa drogowego ul. K. w S. (działka nr [...], obręb [...]), będącej drogą wojewódzką, bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez usypanie w pasie drogowym ziemi na powierzchni 324 m². W złożonej skardze, W. S. powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325), powoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., wystąpił do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego wniosek zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie dysponuje on środkami finansowymi umożliwiającymi uiszczenie kary w wysokości wskazanej w decyzji Prezydenta Miasta S. Wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na duże straty majątkowe, co w jego sytuacji materialnej wiązać się może ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Skarżący nie podał we wniosku informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej. Zarządzeniem z 1 kwietnia 2020 r. sędzia sprawozdawca wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia o jego aktualnej sytuacji majątkowej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z 8 kwietnia 2020 r. (przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej) złożył stosowne oświadczenie, w którym wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą, która styczniu i lutym przyniosła stratę na kwotę 10.604,99 zł. Na potrzeby prowadzonej działalności wykorzystuje nieruchomość o pow. 350 m² o wartości 300.000 zł oraz rachunek bankowy, na którym zgromadzono oszczędności w wysokości ok 20.000 zł. Skarżący wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe z żoną. Razem z małżonką jest właścicielem ½ domu o pow. 95 m² o wartości 150.000 zł oraz zabudowanej nieruchomości rolnej o wartości 420.000 zł. Otrzymują emeryturę w łącznej kwocie 2.544 zł, dotację roczną z Agencji Rolnej – 3.800 zł, posiadają oszczędności na rachunku bankowym w wysokości 165.000 zł. Nadto skarżący jest właścicielem dwóch samochodów: seata ibizy rok prod. 2000 (o wartości 7.000 zł) i hyundaia rok prod. 2011 r. (o wartości 12.000 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepisy art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. przewidują, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu, a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienia NSA z 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 184/109; z 17 października 2007 r., sygn. akt I OZ 786/07; z 2 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 87/16). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki umożliwiające mu uzyskanie ochrony tymczasowej We wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na duże straty majątkowe, co w jego sytuacji materialnej (brak środków finansowych) wiązać się może ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Tymczasem z oświadczenia majątkowego nadesłanego przez skarżącego wynika, że sytuacja finansowa w gospodarstwie domowym skarżącego jest stabilna. Zarówno on, jak i jego żona, uzyskują stały miesięczny dochód. Ponadto skarżący dysponuje majątkiem, którego wartość może stanowić zabezpieczenie roszczeń o zapłatę kary pieniężnej, bez konieczności przeznaczania na ten cel bieżących dochodów. Dodatkowo kwota oszczędności zgromadzonych na rachunku bankowym przewyższa, i to znacznie, wysokość nałożonej kary. Zaznaczyć należy, że spełnienie świadczenia pieniężnego, co do zasady, powoduje skutki o charakterze odwracalnym, poprzez zwrot wyegzekwowanej kwoty. Fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji, również takiej, która określa znaczną kwotę do zapłaty, nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Konieczność zapłaty nałożonej kwoty i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy jest zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji kwoty określonej w decyzji, grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku zrealizowanej decyzji nie wystarczy sam zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności te nie zostały przez skarżącego wykazane. Jednocześnie wskazać należy, że Sąd oceniał wniosek pod kątem wyżej cytowanych przesłanek, z których wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu nie ma związku z merytoryczną oceną zarzutów skargi. Kwestia zasadności skargi ta nie podlegała zatem ocenie na tym etapie postępowania. Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.