III SA/Gd 317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez zezwolenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 kwietnia 2015 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy dziewięć decyzji Naczelnika Urzędu Celnego o wymierzeniu kar pieniężnych w łącznej wysokości 285.396,00 zł z tytułu urządzania gier na automatach bez zezwolenia. Skarżąca wystąpiła również o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżąca spółka nie wykazała, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości jej wstrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie spółki na to postanowienie. Następnie spółka wystąpiła o zmianę ww. postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 31 lipca 2015 r. odmówił zmiany swego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 904/15). Sąd drugiej instancji wskazał m.in., że podane informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej spółki mogłyby stanowić ewentualnie argument w sprawie o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, w przypadku ich poparcia wiarygodnymi dokumentami. W dniu 29 marca 2016 r. skarżąca spółka ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że nałożona kara pieniężna jest dla niej dotkliwa, a jej uiszczenie może spowodować istotną szkodę w jej majątku. Skutki mogą być nieodwracalne. W szczególności wskazała, że choć rok 2014 zakończył się zyskiem w wysokości 436.227,28 zł, to już pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości -1.893.031,61 zł. Rok 2013 zakończył się zyskiem netto w wysokości 5.911.500,12 zł, zaś 2014 r. zyskiem netto 436.227,28 zł, co wskazuje na stale pogarszającą się kondycję finansową spółki, dla której najważniejszym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach w salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%). W zasadzie spółka nie prowadzi innej działalności gospodarczej. Decydujące znaczenie ma okoliczność, że w latach 2014-2015 nastąpiło wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach, co spowodowało znaczne pogorszenie jej kondycji finansowej. Łączna suma kar pieniężnych w sprawach, których wspólnym mianownikiem jest błędne przekonanie organu celnego o prowadzeniu przez spółkę działalności bez zezwolenia po jego I-instancyjnym, nieostatecznym cofnięciu, wynosi 32.911.713,00 zł, co stanowi istotną kwotę. Można zatem stwierdzić, że sytuacja finansowa spółki jest niestabilna, a nałożona kara finansowa za rzekomy brak zezwolenia wraz z innymi karami pieniężnymi prowadzić będzie do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. W niektórych podobnych sprawach organy celne podjęły czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych spółce kar. Wskazała, że wciąż są wszczynane postępowania przeciwko spółce dotyczące nałożenia kar pieniężnych a kilkadziesiąt decyzji nakładających na nią kary pieniężne zostało już wydanych. Do wniosku dołączono kopię dokumentacji finansowej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do tej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście należy zauważyć, że spółka do przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji dołączyła odpis opinii biegłego rewidenta dla Zgromadzenia Wspólników, Rady Nadzorczej i Zarządu "A" Sp. z o. o. z dnia 22 czerwca 2015 r., sprawozdania finansowego za 2014 r., sprawozdania zarządu, rachunku zysków i strat na dzień 30 listopada 2015 r. oraz bilansu na ten sam dzień. Skarżąca spółka upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu obu ww. przesłanek w związku z pogarszającą się sytuacją finansową oraz kwotą nałożonych kar pieniężnych. W świetle przedstawionych dokumentów finansowych spółki oraz akt sprawy (wystawione upomnienia, kopie decyzji o nałożeniu kar) należy podzielić stanowisko, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić spółce znaczną szkodę, jak również wywołać nieodwracalne skutki, łącznie z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności należy zwrócić uwagę, że na dzień 30 listopada 2015 r. spółka wykazała stratę w wysokości -47.197.798,62 zł wobec zysków w poprzednich latach, a także nastąpił znaczny spadek aktywów z 111.559.089,73 na dzień 31 grudnia 2014 r. do 72.297.390,06 zł na dzień 30 listopada 2015 r. Przy wskazanej łącznej kwocie nałożonych na spółkę kar (32.911.713,00 zł) widać, że sytuacja ekonomiczna spółki ulega systematycznemu pogorszeniu. Sąd uwzględnił również fakt, że w ostatnich dwóch latach wygasły udzielone spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Stąd mocno ograniczone są możliwości korzystnych zmian w wynikach finansowych spółki. Nie ulega wątpliwości, że skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie wzrost strat spółki. Następstwem może być z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji, jak podała skarżąca, nawet konieczność zupełnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co może wiązać się ze zwolnieniami pracowników (por. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 września 2014 r., sygn. akt II GZ 497/14 oraz w postanowieniu z 4 listopada 2014 r., sygn. akt II GZ 730/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu spółka uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej. Można dodać, że w podobnych sprawach inne sądy administracyjne również uznały zasadność wstrzymania wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę (np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4003/15, publ. jak wyżej). W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.