III SA/Gd 336/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. T. o przyznanie prawa pomocy ze skargi na pisma Dziekana Wydziału [[...]] Uniwersytetu [[...]] z dnia 5 lutego 2013 r. nr [[...]] i z dnia 1 marca 2013 r. nr [[...]] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Dziekan Wydziału [[...]] Uniwersytetu [[...]] pismem z dnia 5 lutego 2013 r. nr [[...]] zwrócił się do ZUS Oddział w G. z prośbą o skierowanie na badanie stanu zdrowia R. T. i ustalenie jego zdolności do uczestnictwa w Środowiskowych Studiach Doktoranckich. Ponieważ ZUS w odpowiedzi zasugerował, że nie jest właściwy w sprawie, analogicznej treści pismem z dnia 1 marca 2013 r. nr [[...]] Dziekan zwrócił się z prośbą o ocenę stanu zdrowia skarżącego do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. W odpowiedzi Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. wyjaśnił, że nie ma możliwości skierowania na ponowne badania stanu zdrowia R. T., jeżeli zaświadczenie lekarskie nie zostało w stosownym czasie zakwestionowane. R. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. pisma. Podkreślił, że sformułowane w nich wnioski o skierowanie na badania są dla niego krzywdzące i sugerują, że posługuje się trzema różnymi zaświadczeniami lekarskimi wprowadzając w błąd uczelnię co do faktycznego stanu zdrowia. W skardze zawarł wniosek o przyznanie mu adwokata z urzędu z uwagi na inwalidztwo i ubóstwo. Pełnomocnik Uniwersytetu [[...]] w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie wskazując, że nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie są pisma Dziekana Wydziału [[...]] Uniwersytetu [[...]] z dnia 5 lutego 2013 r. i z dnia 1 marca 2013 r. wnioskujące o skierowanie skarżącego na badania lekarskie przez ZUS i Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. W ocenie Sądu, zaskarżone pisma nie są aktami administracyjnym i skarga w sprawie podlega odrzuceniu - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Pismo zawierające tylko prośbę o rozważnie możliwości skierowania osoby na badania lekarskie nie przybiera formy decyzji administracyjnej ani postanowienia. Nie można go również zaliczyć do żadnej z kategorii aktów, czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 - 8 p.p.s.a. Takie działania muszą bowiem dotyczyć uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mieć charakter prawnie wiążący. Oznacza to, że wpływają one na sytuację danego podmiotu w taki sposób, że same tę sytuację wyznaczają, bądź wywołują określony skutek sprawy. Akt administracyjny ma co do istoty charakter władczy i określa sytuację prawną indywidualnie oznaczonego adresata (jego prawa i obowiązki) w indywidualnej sprawie. Takiego charakteru nie posiada pismo zawierające jedynie wnioski i postulaty. W związku z powyższym oddaleniu podlega wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak wskazuje się w orzecznictwie o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uznania żądania strony skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 867/11, baza Lex nr 1069766). W rozpatrywanej sprawie należy uznać skargę za niedopuszczalną z powodu braku właściwości do jej rozpoznania. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej i pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie. Ponadto Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10 (baza Lex nr 741910), że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., tzn. zachodzi brak właściwości sądu administracyjnego. Sąd odstąpił jednocześnie od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy druk "PPF", ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji' postanowienia.