III SA/Gd 351/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia NSA Marek Gorski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na pismo Okręgowego Inspektora Pracy [...] z dnia 2 lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie wykonania czynności pokontrolnych postanawia odrzucić skargę. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy [...] w dniach 3, 26 i 30 kwietnia 2007 r. przeprowadził kontrolę w [...] "A" Spółka z o.o. z siedzibą w G. W dniu 30 kwietnia 2007 r. inspektor pracy, na podstawie art. 9 pkt 5 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz.1362 ze zm.), wydał wystąpienie wnosząc o: - niezwłoczne naliczenie i wypłacenie L. K. – zgodnie z postanowieniami obowiązującego w przedsiębiorstwie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy – różnicy nagrody jubileuszowej za 35 lat, różnicy odprawy emerytalnej za 35 lat, różnicy w dodatku stażowym za okres od 1 listopada 2002 r. do 31 lipca 2005 r. oraz różnicy w dodatku stażowym za okres od 1 sierpnia 2005 r. do 31 stycznia 2007 r. (pkt 1-4), - niezwłoczne wydanie M. N. "nowego" świadectwa pracy uwzględniające faktyczny okres zatrudnienia w firmie (pkt 5). Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że zarówno postanowienia Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, jak i wewnętrzne zarządzenia Prezesa Zarządu dotyczące zasad ustalania i wypłacania nagród jubileuszowych, odpraw z tytułu nabycia prawa do emerytury lub renty oraz naliczania dodatku stażowego nie uzależniają wysokości tych świadczeń od wymiaru czasu pracy określonego w umowie o pracę. Tym samym brak było podstaw do ustalenia kwot ww. świadczeń z uwzględnieniem wymiaru zatrudnienia L. K. Inspektor pracy ustalił także, że treść wydanego M. N. w dniu 2 kwietnia 2007 r. świadectwa pracy jest niezgodna ze stanem faktycznym. M. N. była bowiem zatrudniona w okresie od 3 czerwca 1998 r. do 31 marca 2007 r. Natomiast w świadectwie pracy jako okres zatrudnienia wskazano okres od 3 czerwca 1998 r. do 31 stycznia 2007 r. Strona została pouczona, iż o terminie i sposobie wykonania ujętych w wystąpieniu wniosków zobowiązana jest zawiadomić inspektora pracy w terminie 30 dni od dnia otrzymania wystąpienia. Na Prezesa Zarządu został nałożony na podstawie art. 95 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148) w zw. z art. 282 § 1 Kodeksu pracy mandat karny. Pełnomocnik spółki złożył do Okręgowego Inspektora Pracy [...] pismo zatytułowane odwołanie od wystąpienia żądając uchylenia pkt 1-4 wystąpienia w związku z naruszeniem art. 21a ust. 1 i ust. 2 oraz art. 21d ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, a także art. 2416 § 1 i art. 291 § 1 Kodeksu pracy. Wniósł również o uchylenie mandatu karnego jako nałożonego bez podstawy prawnej. Odwołujący się podniósł, że w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli nie został wskazany zakres przedmiotowy kontroli. Nadto, w sporządzonym przez inspektora pracy protokole kontroli przedstawione zostały jedynie ustalenia stanu faktycznego, brak natomiast opisu stwierdzonych naruszeń prawa. Podkreślił, że przedmiotem wystąpienia objęte zostały zdarzenia określone w art. 9 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, który obliguje organ do wydania nakazu w formie decyzji, nie zaś – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – wystąpienia. Ponadto, zdaniem pełnomocnika strony wydane wystąpienie zawiera niedopuszczalną z mocy art. 2416 § 1 Kodeksu pracy interpretację postanowień Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy przez osoby trzecie. Nadmienił, że wykładnia postanowień Zakładowego Układy Zbiorowego Pracy zawarta została we wspólnym oświadczeniu stron z dnia 28 maja 2007 r., co zostało przez kontrolującego pominięte. Wskazał również, że Prezes Zarządu przyjął "w dobrej wierze" mandat karny przed zapoznaniem się z treścią zaskarżonego wystąpienia. W tych okolicznościach stwierdził, że grzywna nałożona została z naruszeniem art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Pismem z dnia 2 lipca 2007 r., nr [...] Zastępca Okręgowego Inspektora Pracy odniósł się do zarzutów przedstawionych w skardze na czynności inspektora pracy. Stwierdził, że czynności kontrole podjęte inspektora pracy zostały przeprowadzone po okazaniu legitymacji służbowej oraz w oparciu o upoważnienie nr [...] podpisane przez Zastępcę Okręgowego Inspektora Pracy [...]. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony zawiera ono określenie zakresu kontroli, którym była prawna ochrona pracy (tj. nawiązanie i rozwiązywanie stosunku pracy, sporządzanie świadectw pracy, naliczanie pracownikom zatrudnionym takich świadczeń jak dodatki stażowe, nagrody jubileuszowe, odpraw emerytalno-rentowych oraz zagadnienia bezpieczeństwa pracy (sprawdzenie wykonania decyzji nakazowych po przeprowadzonej kontroli). Kwestionowane upoważnienie jest zgodne z przepisami ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Nadmienił przy tym, że szczegółowe określenie przedmiotu kontroli nie jest praktykowane w działalności Państwowej Inspekcji Pracy z uwagi na charakter stosunków faktycznych i prawnych podlegających analizie inspektora pracy w związku z podejmowanymi czynnościami kontrolno-nadzorczymi w zakładach pracy i stanowiłoby ograniczenie uprawnień kontrolnych inspektora pracy. Wskazał, że zgodnie z art. 19i ust.1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy ustalenia z kontroli dokumentowane są w formie protokołu, który powinien zawierać między innymi opis stwierdzonych naruszeń prawa pracy w zakresie zagadnień objętych kontrolą oraz inne informacje mające istotne znaczenie dla rozstrzygania spraw. Protokół kontroli nie powinien zatem co do zasady zawierać stwierdzeń o charakterze ocennym a jedynie poprzestawać na udokumentowaniu zastanego stanu faktycznego, w tym również opisaniu stwierdzonych nieprawidłowości. W ocenie zastępcy okręgowego inspektora pracy przedstawiony w protokole stan faktyczny podlega weryfikacji kontrolowanego podmiotu, przez możliwość wniesienia zastrzeżeń. Natomiast ostateczna kwalifikacja stwierdzonych naruszeń następuje poprzez zastosowanie odpowiednich środków prawnych (administracyjnych i karnych), od których przysługują środki odwoławcze. Podpisanie protokołu kontroli nie pozbawia kontrolowanego prawa do złożenia opinii co do zgodności z prawem stwierdzonych przez inspektora pracy faktów i podjęcia czynności w obronie swoich praw. Protokół ten został w dniu 30 kwietnia 2007 r. przedstawiony Prezesowi Zarządu. Przed podpisaniem protokołu Prezes Zarządu został przez inspektora pracy pouczony o prawie zgłoszenia, umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole, które mógł zgłosić na piśmie w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu. Pracodawca nie skorzystał z tego uprawnienia i w dniu 30 kwietnia 2007 r. podpisał protokół bez zastrzeżeń, co potwierdza adnotacja o w treści protokołu. W wyniku stwierdzonych podczas kontroli nieprawidłowości inspektor pracy wystosowała do pracodawcy środki prawne, przewidziane w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy. Zgodnie z art. 9 pkt 2a tej ustawy w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa inspektor pracy uprawniony jest do nakazania pracodawcy wypłaty wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia należnego pracownikowi. Wyjaśnił przy tym, że inspektor pracy wydając nakaz wypłaty wynagrodzenia nie rozstrzyga o roszczeniu pracownika. Istota nakazu wypłaty wynagrodzenia sprowadza się jedynie do skłonienia pracodawcy, aby ten wypełnił ciążący na nim obowiązek względem pracownika, wówczas gdy obowiązek ten jest wymagalny. W przypadku wystąpienia sporu o roszczenie ze stosunku pracy inspektor pracy nie może nałożyć obowiązku wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia. Rozpatrywanie roszczenia określonego pracownika o zapłatę wynagrodzenia należy do sądu. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie środka prawnego jakim jest wystąpienie było w tym przypadku podyktowane tym, iż pracodawca wypłacił L. K. określone świadczenia pieniężne, jednakże wypłacone one zostały w niepełnej wysokości. W tej sytuacji inspektor pracy nie mógł przyjąć, iż ww. roszczenia zostały przez pracodawcę uznane zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Wykonanie zaleceń zawartych w wystąpieniu inspektora pracy nie zostało obciążone przez ustawodawcę sankcją prawną, jednakże może spowodować skierowanie przez pracowników sprawy na drogę sądową. Ustosunkowując się do zarzutu nieznajdującego w przepisach prawa uprawnienia do dokonywania wykładni postanowień zakładowych układów zbiorowych pracy organ wskazał, że zgodnie z art. 9 § 1 Kodeksu pracy pod pojęciem prawa pracy należy rozumieć przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy. Układ zbiorowy pracy jest zatem źródłem prawa pracy, podlegającym interpretacji właściwej dla każdej normy prawnej co potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego. Nie można zatem kwestionować kompetencji inspektora pracy, jako organu stosującego prawo do dokonywania wykładni norm prawnych, jakimi w tym przypadku są postanowienia zakładowego układu zbiorowego pracy, którego przepisy wyraźne powołuje w uzasadnieniu wystąpienia. Organ podzielił przedstawione przez inspektora pracy wnioski w zakresie braku jakiegokolwiek odniesienia w postanowieniach Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy oraz zarządzeniu Prezesa Zarządu nr [...] z dnia 18.12.2006 r. uprawniającego pracodawcę do zmiany określonej już wysokości świadczenia w przypadku zmiany wymiaru zatrudnienia. W odniesieniu do zasadności nałożonego mandatu Zastępca Okręgowego Inspektora Pracy wskazał, że po podpisaniu protokołu kontroli inspektor pracy podjął czynności przewidziane w art. 282 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy tj. przeprowadził postępowanie mandatowe na podstawie art. 95 i art. 98 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Organ zauważył, że przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia nie przewidują możliwości złożenia odwołania od mandatu karnego do organu, który go wydał. Organ też nie posiada uprawnienia do zmiany, uchylenia lub umorzenia zastosowanego środka. Przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przewidują jedynie, że ukarany może, w terminie 7 dni od uprawomocnienia się mandatu, tj. od daty przyjęcia mandatu kredytowanego, wystąpić do sądu właściwego do rozpoznania sprawy, na terenie którego mandat nałożono, o jego uchylenie (art. 101 § 1 zd. 2 k.p.w.). Wyjaśnił przy tym, iż możliwość uchylenia nałożonego mandatu ograniczona została tylko do sytuacji, w której grzywnę nałożono za czyn nie będący czynem zabronionym jako wykroczenie (art. 101 § 1 zd. 1 k.p.w.). Chodzi przy tym o niewypełnienie znamion żadnego wykroczenia. Mając na uwadze powyższe Zastępca Okręgowego Inspektora Pracy nie stwierdził uchybień w działalności kontrolno-nadzorczej przeprowadzonej przez inspektora pracy. Skargę na powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła spółka [...] "A". Żądanie oraz zarzuty skargi i ich uzasadnienie są tożsame z żądaniem i zarzutami przedstawionymi przez stronę w piśmie – odwołaniu od wystąpienia inspektora pracy. Skarżący wniósł nadto o nakazanie Okręgowemu Inspektorowi Pracy [...] uchylenia mandatu karnego oraz nakazanie zwrotu kwoty grzywny bezpodstawnie ukaranemu. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy [...] wniósł o jej oddalenie w odniesieniu do żądania uchylenia pkt 1-4 wystąpienia inspektora pracy oraz o odrzucenie żądania uchylenia nałożonego mandatu karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 w/w ustawy stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Art. 3 § 3 cytowanej ustawy stanowi natomiast, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Odnosząc powyższe do przedmiotu skargi Sąd uznał, że na pismo Zastępcy Okręgowego Inspektora Pracy [...] z dnia 2 lipca 2007r. będące odpowiedzią na odwołanie od wydanego w trybie art. 9 pkt 5 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy ( Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zm., zwana dalej ustawą) wystąpienia Inspektora Okręgowego Inspektoratu Pracy [...] z dnia 30 kwietnia 2007r. skarga nie przysługuje, nie należą one bowiem do aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 powyższej ustawy. Znajduje to oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, jakkolwiek nie jest ono w tym przypadku jednolite. Stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie m.in. w poglądach, jakie Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2007r. sygn. akt I OSK 788/07 (niepublikowane), jak również postanowieniu z dnia 29 maja 2007r. sygn. akt II GSK 29/07 ( niepublikowane). Tym samym też Sąd nie podzielił stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynikającego z postanowieniu z dnia 12 czerwca 2003r. sygn. akt II SA 36222/2002 (opubl. Pr. Pracy 2003/10/38), na które powołano się w skardze. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie powszechnie przyjęty jest pogląd, że pismo organu administracji, którego treść rozstrzyga o sytuacji prawnej danej osoby, jest decyzją administracyjną. W jednym ze swoich orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "o uznaniu danego aktu za decyzję lub postanowienie, przesądza jego treść, a nie nazwa (forma). Użycie tej czy innej nazwy bądź też jej nieużycie nie ma znaczenia dla charakteru prawnego danego aktu jako orzeczenia, jeżeli jest to akt rozstrzygający co do istoty indywidualnej sprawy należącej do właściwości organów administracji państwowej lub w inny sposób kończący postępowanie w danej instancji" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 sierpnia 2001 r., sygn. akt III SAB 34/01, LEX nr 79247). Wbrew twierdzeniom skargi Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że skierowane do niej w związku wykonaną kontrolą wystąpienie z dnia 30 kwietnia 2007r., jak również zaskarżone pismo z dnia 2 lipca 2007r. będące odpowiedzią na odwołanie były decyzjami administracyjnymi. Wystąpienie, o którym mowa zostało wydane na podstawie art. 9 pkt 5 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy. Art. 9 powołanej ustawy wymienia środki, jakie mogą być stosowane przez organy inspekcji pracy w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli oraz po przeprowadzeniu postępowania inspektor pracy m.in. wydaje nakazy i zgłasza sprzeciwy, o których mowa w art. 9 pkt 1-2a i 4 ( pkt 1), bądź kieruje wystąpienia, o których mowa w art. 9 pkt 5 ( pkt 2). Nakazy, o których mowa w art. 9 pkt 1 - 2a wydawane są w formie decyzji administracyjnej, od której przysługuje odwołanie ( art. 21a ust. 1 i 6 ustawy). W przypadku wystąpienia inspektora pracy brak jest prawa do wniesienia od niego odwołania ( art. 21d ustawy). Decyzja administracyjna rozstrzygając sprawę administracyjną określa konsekwencje stosowanej normy prawnej w stosunku do indywidualnie określonego podmiotu ( jej adresata) tworząc po jego stronie określoną sytuację prawną. W przypadku nałożenia na adresata ostatecznej decyzji administracyjnej obowiązku określonego działania, jest on zobowiązany taką decyzję wykonać dobrowolnie. W sytuacji, gdy tak nie jest i zobowiązany uchyla się wykonania ciążących na nim obowiązków, istnieje możliwość zastosowania środków zmierzających do przymusowego wykonania takiej decyzji w trybie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.). Z kolei wystąpienie stwierdza uchybienia przepisów prawa pracy przez pracodawcę i zawiera wskazania w jaki sposób winien on je usunąć. Podmiot, do którego skierowano wystąpienie, jest obowiązany w terminie w nim określonym, nie dłuższym niż 30 dni, zawiadomić inspektora pracy o terminie i sposobie wykonania ujętych w wystąpieniu wniosków ( art. 21d ust. 2 ustawy). Należy przy tym zauważyć, że niewykonanie takiego obowiązku nie wiąże się z możliwością zastosowania sankcji, czy możliwością wszczęcia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do przymusowego wykonania wniosków zawartych w wystąpieniu. Wynika to z faktu, że wystąpienie nie zmienia sytuacji prawnej jego adresata i nie nakłada obowiązków, jakie wynikają z decyzji administracyjnej czy bezpośrednio z przepisów prawa – Sąd ma tutaj na myśli obowiązki, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym nie można też uznać, że wystąpienie należy do innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przyjęcie przez ustawodawcę tak różnych form działania organów inspekcji pracy wynika w tym przypadku z konieczności ich dostosowania do rodzaju i wagi stwierdzonych w wyniku kontroli naruszeń przepisów prawa pracy. Odnosząc powyższe do przedmiotu niniejszego postępowania należy zwłaszcza zwrócić uwagę na konstrukcję nakazu, o jakim mowa w art. 9 pkt 2a ustawy i porównać ją z przedstawioną wyżej konstrukcją wystąpienia. Na mocy art. 9 pkt 2a ustawy inspektor pracy nakazuje pracodawcy wypłatę należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi. W tym miejscu Sąd stwierdza, że podziela przyjętą przez organy działające w niniejszej sprawie interpretację tego przepisu. Przyjęły one, że nakaz wypłaty należnego wynagrodzenia i innych świadczeń można wydać wówczas, gdy prawo do nich i ich wysokość są niesporne, jak też zostały one uznane i naliczone przez pracodawcę, jednak, z różnych przyczyn, nie doszło do ich wypłacenia. Jednak w przypadku istnienia sporu o roszczenie ze stosunku pracy, w tym wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń pieniężnych, inspektor pracy nie może nałożyć obowiązku ich wypłaty pracownikowi, bowiem rozstrzygnięcie takiego sporu należy do kompetencji sądu powszechnego. W takim zatem przypadku należy zastosować formę wystąpienia inspektora pracy. Skutkiem takiego wystąpienia może być m.in. wykonanie przez pracodawcę przedstawionych tam wniosków, albo też dochodzenie roszczenia o wynagrodzenie za pracę przez pracownika wskazanego w wystąpieniu. Jak wynika z akt sprawy skarżący dokonał wypłacenia L. K. określonych świadczeń pieniężnych, jednak nie wypłacił ich w pełnej wysokości uwagi na fakt, że jego zdaniem pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy przysługiwało i przysługuje wynagrodzenie i inne świadczenia związane z pracą w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy ustalonego w umowie o pracę. Respektując takie stanowisko skarżącego w tej kwestii organ inspekcji pracy, po dokonaniu stwierdzonych uchybień, zastosował formę wystąpienia, wnosząc o niezwłoczne naliczenie i wypłacenie różnicy wymienionych tam świadczeń pieniężnych, pouczając jednocześnie o obowiązku zawiadomienia inspektora pracy o terminie i sposobie wykonania wniosków. Tym samym organ inspekcji sanitarnej nie nałożył na skarżącego obowiązków, których niewykonanie pociągnęłoby za sobą negatywne skutki, bowiem nie ma tutaj możliwości zastosowania jakiejkolwiek sankcji w przypadku braku wykonania wniosków zawartych w wystąpieniu czy nie poinformowania organu o sposobie i terminie wykonania wniosków. W końcu odnosząc się do wniosku skargi, w którym skarżący wnosi o nakazanie Okręgowemu Inspektorowi Pracy [...] uchylenia mandatu karnego oraz nakazanie zwrotu kwoty grzywny bezpodstawnie ukaranemu, Sąd stwierdza, że nie jest właściwy do rozpatrzenia takiego wniosku z uwagi na fakt, że w myśl art. 101 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia uprawnionym do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd powszechny. Z kolei nadzór nad postępowaniem mandatowym prowadzonym przez inspektora pracy sprawuje Główny Inspektor Pracy (art. 102 w związku z art. 95 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia). Mając na uwadze powyższe, jak też treść powołanego na wstępie art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że nie jest właściwy do rozpatrzenia tego wniosku skargi. Z przytoczonych względów Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę, gdyż nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 3 wyżej wymienionej ustawy Sąd odrzuca skargę postanowieniem.