III SA/Gd 353/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2024 r., nr SKO/Gd 2909/24 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wpisania terminu ważności uprawnień do kierowania pojazdami w dokumencie prawa jazdy postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 353/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę wniesioną przez M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 maja 2024 r. nr SKO Gd/5170/22. Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 353/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w punkcie pierwszym odrzucił wniesioną od wyżej opisanego wyroku skargę kasacyjną, w punkcie drugim zwrócił skarżącemu kwotę 404 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarga kasacyjna podlega opłacie stałej, która nie została uiszczona w terminie przewidzianym do jej wniesienia. Ponadto wskazano, że w niniejszej sprawie skargę kasacyjną wniósł i sporządził profesjonalny pełnomocnik. Pismem z dnia 14 kwietnia 2025 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do opłacenia skargi kasacyjnej. Do pisma załączono oświadczenie pracownika Hotelu [...] potwierdzające pobyt skarżącego w dniach 23.03.2025 r. – 06.04.2025 r. w powyższym ośrodku. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący podał, że nie posiadał zbyt wielu środków na rachunku i o wpłatę wpisu od skargi kasacyjnej poprosił swoją partnerkę życiową. O tym, że opłata nie została wykonana na czas dowiedział się od pełnomocnika, który poinformował go o zwrocie skargi w sprawie. Zaznaczył, że otrzymał z sekretariatu kancelarii informację z przypomnieniem o terminie, lecz będąc przekonany, że sprawa jest załatwiona odpisał, że zapłacone. Końcowo skarżący podkreślił, że uchybienie wynikało z czysto ludzkiej pomyłki, niedopowiedzenia i braku zrozumienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (§ 2). Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Zatem warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie wyżej wymienionych przesłanek. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było bowiem umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma ustalenie, że uchybienie przez stronę terminowi nie nastąpiło z jej winy. Do takiej oceny konieczne jest dokonanie analizy nie tylko okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz całości okoliczności sprawy (postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II GZ 13/15, LEX nr 1640543). Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie skarżący reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika. Niewątpliwie istotą pracy zawodowego pełnomocnika jest rzetelne dbanie o interesy mocodawcy, m.in. poprzez dokonywanie w terminie wszystkich czynności proceduralnych umożliwiających stronie pełny udział w postępowaniu. Pełnomocnik ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się zawodowego pełnomocnika, w tym także negatywnych skutków uchybień lub czynności wadliwie dokonanych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że skutki prawne działań i zaniechań pełnomocnika obciążają zastępowaną przez niego stronę (por. postanowienie NSA z 21 października 2014 r., sygn. akt I GZ 479/14, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 765/21, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2815/24). Dodatkowo należy zauważyć, że udzielenie przez stronę postępowania pełnomocnictwa radcy prawnemu lub adwokatowi ma na celu uchronienie się przed negatywnymi skutkami nieznajomości przez nią przepisów tak w sferze prawa materialnego, jak też prawa procesowego, aby minimalizować możliwości wystąpienia sytuacji, kiedy klient bez swej winy nie może dochodzić swoich praw (vide: wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2025 r sygn. akt I GSK 101/24). Zauważyć także należy, że w przypadku uzgodnienia przez stronę samodzielnego uiszczenia wpisu, z pominięciem pełnomocnika, zlecenie przez skarżącego opłacenia skargi kasacyjnej jego partnerce życiowej i niedochowanie przez nią terminu do uiszczenia wpisu, nie jest przesłanką braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący, który podjął się samodzielnej zapłaty wpisu winien zadbać o jego uiszczenie a w sytuacji gdy posługuje się on innymi osobami, skutki ich zaniedbań obciążają skarżącego. Wskazywanych przez skarżącego: pomyłki, niedopowiedzenia i braku zrozumienia nie można zakwalifikować jako niezawinionych przez stronę. Podkreślenia wymaga, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się rygorystyczne kryteria ocen postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie. Wiążą się one z obowiązkiem strony do dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy dochowaniu największego w danych warunkach stopnia ostrożności. Ostrożności takiej skarżący zaniedbał. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, w ocenie Sądu, we wniosku z dnia 14 kwietnia 2025 r. skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Podniesione we wniosku skarżącego okoliczności tj. pomyłka, niedopowiedzenie i brak zrozumienia nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.