III SA/Gd 376/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. Skarżący wniósł zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1077/17. Postanowieniem z dnia 27 października 2017 r. referendarz sądowy WSA w Gdańsku, na podstawie art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), stwierdził, że postanowienie z dnia 8 sierpnia 2017 r. jest prawomocne od dnia 12 października 2017 r. Wnioskiem, złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 25 stycznia 2018 r., skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Stosownie do treści art. 243 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powołanego przepisu wynika, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne o ile trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania – jeżeli strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (tj. postępowanie nadzwyczajne). W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 776/12 (internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia" oraz że "stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd". Postępowanie ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych zostało prawomocnie zakończone. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2017 r. stało się prawomocne od dnia 12 października 2017 r. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe ze względu na fakt, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało prawomocnie zakończone przed złożeniem tego wniosku (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 355/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 591/14, internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wskazał, że ma na celu wzruszenie prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, jednoznacznie podając, że ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie, która – jak sam wskazał – dotyczy braku wydania adresu zamieszkania osoby przez niego wskazanej i której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [...] (rubryka 3.1., 3.4. oraz 3.5. formularza PPF). W tym stanie sprawy za zbędne należało uznać rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tego względu referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.