III SA/Gd 378/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w Z. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym oddala skargę. Rada Miejska uchwałą z dnia 29 maja 2008 r. nr [...], działając w oparciu o art. 25 ust. 2 w związku z art. 14 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), nie wyraziła zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym T. J. przez "A" S.A. w Z. W uzasadnieniu uchwały Rada Miejska wskazała, że wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 7 września 2007 r. radny T. J. został przywrócony do pracy na poprzednich warunkach. Sąd Apelacyjny w G. oddalił w całości apelację pracodawcy. Mimo tych orzeczeń sądów powszechnych pracodawca nie przywrócił radnego do pracy na poprzednim stanowisku. W ocenie Rady Miejskiej odmowa zatrudnienia na innym stanowisku pracy, nie może być powodem rozwiązania stosunku pracy z radnym. O podjęcie przedmiotowej uchwały wnioskowała, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, komisja powołana do spraw zbadania sprawy. "A" S.A. zaskarżyła powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów oraz dowodu z przesłuchania w charakterze świadków J. M. i J. W. Skarżąca spółka zarzuciła: 1) naruszenie art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 7 Konstytucji RP oraz art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię nie uwzględniającą faktu, że podstawą odmowy rozwiązania stosunku pracy z radnym są wyłącznie zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu i zadaniem Rady było zbadanie tych okoliczności; 2) naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 42 § 2 Kodeksu pracy poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że po wyroku przywracającym radnego do pracy na poprzednim stanowisku, odmowa podjęcia zatrudnienia na innym stanowisku zaproponowanym zgodnie z art. 42 § 2 k.p., nie może być powodem rozwiązania stosunku pracy; 3) naruszenie art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu uchwały omówienia motywów rozstrzygnięcia, ustaleń faktycznych i dowodów, na których zostało ono oparte, a także braku wskazania, które ze zdarzeń było związane z wykonywaniem przez radnego mandatu i mogło mieć wpływ na złożenie przez pracodawcę wniosku o zgodę na rozwiązanie stosunku pracy. Uzasadniając swoje zarzuty spółka wskazała, że T. J., był zatrudniony u niej na podstawie umowy o prace od dnia 24 października 2006 r. na czas nieokreślony na stanowisku menadżera do spraw rozwoju. W dniu 16 kwietnia 2007 r. spółka rozwiązała z radnym umowę o pracę. Radny wyrokiem sądu został przywrócony do pracy. Pismem z dnia 17 września 2007 r. pracodawca powierzył radnemu - w trybie art. 42 § 4 k.p. - wykonywanie pracy biurowej za wynagrodzeniem w wysokości otrzymywanej przed wypowiedzeniem. Było to uzasadnione potrzebami pracodawcy i odpowiadało kwalifikacjom pracownika. Taki tryb postępowania jest dopuszczalny w świetle powołanych przez skarżącą wyroków Sądu Najwyższego. Radny bez podania przyczyn, obmówił odbioru i podpisania oświadczenia pracodawcy o powierzeniu mu innej pracy na okres nie przekraczający 3 miesięcy. Nie pojawił się więcej w miejscu pracy i nie przedstawił usprawiedliwienia swej nieobecności. Skarżąca spółka wnioskiem z 19 września 2007 r. zwróciła się do Rady Miejskiej o zezwolenie na rozwiązanie umowy o prace z radnym, z uwagi na rażące naruszenie obowiązków pracowniczych. Następnie spółka kilkakrotnie występowała do Rady o wydanie takiego zezwolenia. Wobec braku odpowiedzi spółka wystąpiła do Wojewody [...] o wszczęcie postępowania w trybie nadzoru nad Gminą [...]. Rada Miejska w dniu 14 listopada 2007 r. odmówiła podjęcia uchwały w jakiejkolwiek treści. Wojewoda [...] poinformował spółkę, że wskazał Radzie Miejskiej na konieczność podjęcia stosownej uchwały. Po kolejnych wystąpieniach spółki Rada Miejska dopiero w dniu 29 maja 2008 r. podjęła zaskarżoną uchwałę. Spółka działając w oparciu o art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia interesu prawnego poprzez wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Zdaniem skarżącej istotną w sprawie jest kwestia, że art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym przewiduje odmowę rady gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku jest zdarzenie związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Jak wynika z tej regulacji ochrona pracowników samorządowych nie jest bezwzględna, musi być powiązana z wykonywaniem mandatu, tj. funkcji publicznej. W innym przypadku Rada nie może wyrazić sprzeciwu. Powoływany przepis nie służy ochronie trwałości stosunku pracy radnego, skoro tę funkcję spełnia w stosunku do wszystkich pracowników w równym stopniu prawo pracy, z uwzględnieniem zasady równości określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Ochrona trwałości stosunku pracy radnego przyznana został w celu umożliwienia jednoczesnego realizowania przez pracownika obowiązków wynikających ze stosunku pracy i funkcji publicznych wnikających z powierzonego mandatu. W razie konfliktu interesów ustawodawca broni pracownika będącego jednocześnie radnym. W każdym wypadku zastosowania powyższej regulacji rada gminy jest zobowiązana wykazać, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. W rozpatrywanej sprawie brak wykazania takiego związku. Jedyną przyczyną rozwiązania umowy o pracę z T. J. była odmowa podjęcia pracy, bez uzasadnienia. Dalej spółka podniosła, że w uzasadnieniu uchwały nie wskazano kiedy i w jaki sposób radny zgłosił gotowość do podjęcia powierzonej przez pracodawcę pracy. Do skargi spółka dołączyła kopie dokumentów na które się powoływała. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej (upoważniony uchwałą) wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu zaznaczył, że znaczna część stanu faktycznego przytoczonego w skardze miała miejsce przed uprawomocnieniem się wyroku Sądu Okręgowego w G. Ośrodek Zamiejscowy w R. z dnia 31 stycznia 2008 r., którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. o przywróceniu do pracy radnego. Jeżeli chodzi o motywy skarżonej uchwały to Przewodniczący stwierdził, że wcześniej specjalna komisja Rady przeprowadziła postępowanie wyjaśniające. Uznała ona, że sprawa ma związek z wcześniejszym utrudnieniem przez pracodawcę pełnienia funkcji radnego przez T. J. i nie wykonaniem wyroku sądu powszechnego o przywrócenie radnego do pracy. Na koniec wskazał, że kwestie okoliczności dotyczących stosunku pracy, a w szczególności warunki przywrócenia do pracy, skuteczności zmiany warunków pracy przy przywróceniu do pracy, czy niezachowania terminów zgłoszenia gotowości do pracy winny być rozpatrywane przed sądem pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje; Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 25 ust. 1, 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym radny korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariusza publicznego w związku z wykonywaniem mandatu radnego. Oznacza to, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy której jest członkiem. Z naruszeniem tych wymogów prawa firma "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w Z. wypowiedziała T. J. stosunek pracy przed uzyskaniem zgody Rady Miejskiej, której T. J. jest radnym. Doprowadziło to do przywrócenia T. J. do pracy na poprzednich warunkach prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. w sprawie VP 138/07 z dnia 7 września 2007 r. Pismem z dnia 11 września 2007 r. skarżąca spółka zawiadomiła T. J., że przywraca go do pracy wzywając go jednocześnie do stawienia się w kadrach firmy w dniu 14 września 2007 r. o godz. 8oo. O tym kiedy ma się stawić w firmie T. J. dowiedział się (jak utrzymuje) w dniu 14 września 2007 r., a stawił się w zakładzie pracy w dniu 17 września 2007 r. Tego dnia skarżąca firma wręczyła T. J. nowy zakres czynności wymagający jego obecności w zakładzie pracy. Odmówił on jego podpisania i nie podjął nowych obowiązków wynikających z pisma z dnia 17 września 2007 r. W dniu 31 stycznia 2008 r. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem w sprawie IX Pa 123/07 oddalił apelację firmy "A" S.A. W wyroku tym Sąd Okręgowy w G. wskazał na naruszenie przez pracodawcę przepisu art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. W dniu 29 maja 2008 r. Rada Miejska podjęła zaskarżoną uchwałę wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Z protokołu Komisji do zbadania sprawy rozwiązania stosunku pracy z radnym T. J., powołanej na sesji Rady Miejskiej w dniu 27 marca 2008 r. wynika, iż skarżąca wypowiedziała pracę T. J. w dniu 17 września 2007 r., a w dniu 9 maja 2007 r. zwróciła się do Rady Miejskiej o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym umowy o pracę. Skarżąca wskazała, że w posiadaniu Rady jest notatka, iż na zawiadomieniu o sesji w dniu 25 stycznia 2007 r. adresowym pismem do firmy "A" S.A. widnieje adnotacja "nie wyrażam zgody". Zdaniem organu dowodzi to tego, że rozwiązanie stosunku pracy miało związek z wykonywaniem przez T. J. obowiązków radnego. Podzielając ten pogląd Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w R. T. J. został przywrócony do pracy na tych samych warunkach. Z pisma skarżącej z dnia 17 września 2007 r. wynika inny niż przed przywróceniem do pracy zakres obowiązków. Powyższe świadczy o słusznym stanowisku Rady Miejskiej. Działanie skarżącej można traktować jako próbę obejścia wyroku Sądu Rejonowego w R. Zgodzić należy się ze stanowiskiem skarżącej, że Rada Miejska działała opieszale. Opieszałość w podjęciu uchwały nie ma jednak wpływu na ocenę legalności zaskarżonej uchwały. Podstawą działania Rady Miejskiej jest przepis art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (wyżej cytowany). Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. DSz