III SA/Gd 38/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 7 listopada 2023 r., nr 9011-2023-002213 w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 listopada 2023 r. (nr 9011-2023-002213) Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2298 – dalej jako "ustawa PROW 2014-2020"), a także § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 ze zm. - zwanego dalej "rozporządzeniem ONW PROW 2014-2020") – utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kościerzynie z dnia 18 kwietnia 2023 r. (nr 0207-2023-005817) orzekającą o odmowie przyznania A. H. (zwanej dalej także "skarżącą", "wnioskodawczynią", "stroną", lub "rolnikiem") płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (dalej jako "płatności ONW") strefa I. Z akt sprawy wynika, że w dniu 4 kwietnia 2022 r. A. H. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Kościerzynie z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2022 w ramach płatności ONW. W tym samym dniu organ I instancji wysłał do strony wezwanie do złożenia wyjaśnień lub dokumentów w związku z wystąpieniem w gospodarstwie producenta kontroli krzyżowej działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...]. W odpowiedzi na dostarczone wezwanie pełnomocnik strony dnia 14 kwietnia 2023 r. stawił się osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR w Kościerzynie i złożył stosowne dokumenty, tj.: oświadczenie o braku posiadania własności działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...] oraz kserokopię uzasadnienia postanowienia z dnia 9 sierpnia 2022 r. Sądu Rejonowego w Kościerzynie. W konsekwencji decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r. (nr 0207-2023-005817) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Kościerzynie odmówił stronie przyznania płatności na 2022 r., tj. płatności ONW dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi Strefa I oraz nałożył sankcję w wysokości 1.193,93 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z warunkami określonymi w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 374 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.) oraz w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1341), do płatności obszarowych kwalifikują się użytki rolne, na których - co do zasady - prowadzona jest działalność rolnicza przez cały rok kalendarzowy. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, jednym z warunków niezbędnych do przyznania płatności obszarowych jest wymóg, aby kwalifikujące się hektary pozostawały w posiadaniu rolnika w dniu ustalonym przez państwo członkowskie - w Polsce jest to 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Na gruncie prawa krajowego użyty w powyższym przepisie termin "posiadanie" należy interpretować w związku z art. 336 ustawy - Kodeks cywilny, który definiuje posiadacza rzeczy zarówno jako tego, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i tego, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Płatności bezpośrednie są zatem przyznawane rolnikowi, który rzeczywiście wykonuje wszelkie czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa, niezależnie od faktu dysponowania przez niego tytułem prawnym do danego gruntu. Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich prowadzone jest na wniosek osoby, która rzeczywiście zajmuje się uprawą gruntów rolnych (posiadacz). Zatem to ubiegający się o płatności powinien przedstawić wszelkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. ARiMR weryfikując złożone przez beneficjentów wnioski, analizuje dołączane do wniosków dokumenty pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie C-216/19 Land Berlin (rolnictwo - wsparcie bezpośrednie dla rolników - pierwszy przydział uprawnień do płatności) art. 24 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy został złożony zarówno przez właściciela gruntów rolnych, jak i przez osobę trzecią, która faktycznie wykorzystuje te obszary bez jakiegokolwiek prawa ich użytkowania, kwalifikujące się hektary odpowiadające rzeczonym obszarom są "w dyspozycji" jedynie właściciela tych obszarów, w rozumieniu tego przepisu. Wprawdzie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, którego wykładni dokonał Trybunał dotyczy aktywowania uprawnień do płatności w systemie płatności jednolitej, który nie jest stosowany w Polsce, niemniej jednak Trybunał w wyroku odniósł się do kwestii pozostawania gruntów objętych wsparciem w dyspozycji wnioskodawcy, a więc do zagadnienia, które jest analogicznie uregulowane również w odniesieniu do uproszczonego systemu płatności stosowanego w Polsce. W związku z powyższym - w sytuacji badanej przez Trybunał, gdy o płatności do danego gruntu ubiegają się dwie osoby, z których jedna posiada tytuł prawny do tego gruntu - przedmiotowy wyrok może mieć zastosowanie również w Polsce Mając na uwadze powyższe, po rozpatrzeniu sprawy ustalono, iż strona nie jest prawnym właścicielem działek ewidencyjnych nr [...] i [...] oraz nie potwierdziła, że użytkuje rolniczo przedmiotowe działki, w związku z czym stronie nie została przyznana płatność ONW do ww. działek. Zgodnie z § 2 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, płatność ONW przysługuje rolnikowi, jeżeli: * spełnia on warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 1305/2013", czyli podjął się prowadzić działalność rolniczą na obszarach ONW, * łączna powierzchnia użytków rolnych, położonych na obszarach ONW, na których jest prowadzona działalność rolnicza, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha, * został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Dodatkowo zgodnie z § 5 ust. 1aa rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, jeżeli rolnik równocześnie ubiega się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej w rozumieniu przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, to we wniosku o przyznanie płatności ONW nie musi deklarować działek rolnych, w odniesieniu do których ubiega się o przyznanie płatności ONW, a działki rolne zadeklarowane do jednolitej płatności obszarowej i położone na obszarach ONW uznaje się za zadeklarowane do płatności ONW. Płatność ONW, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 przysługuje do powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego w 2022 roku 5-letnie zobowiązanie, do powierzchni użytków rolnych wynoszącej nie więcej niż 300 ha. Zgodnie z § 3 ust. 4 i ust. 6 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 płatność ONW jest przyznawana w wysokości 100 % stawki podstawowej - za powierzchnię do 25 ha, 50 % stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 25 ha do 50 ha oraz 25 % stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 75 ha, a w przypadku rolników realizujących 5-letnie zobowiązanie płatność ONW jest przyznawana w wysokości 100 % stawki podstawowej - za powierzchnię do 50 ha, 50 % stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha, 25 % stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha. Zgodnie z § 4 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 kwotę płatności ONW oblicza się, biorąc pod uwagę użytki rolne położone na obszarach ONW, dla których obowiązują stawki podstawowe - w kolejności od najwyższej do najniższej. Organ I instancji wskazał, że powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2022 z ograniczeniami naturalnymi strefy I wynosiła 6,67 ha. Mając na uwadze powyższe, w trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I wynosiła 6,67 ha. Powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I wynosi 0,38 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L 347 z 20.12.2013 r., s. 549 z późn. zm. - zwanego dalej rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013). Zgodnie z art. 29 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.227.69 z dnia 2014.07.31 ze zm.), w stosownych przypadkach, kontrole administracyjne obejmują kontrole krzyżowe zgodności między działkami rolnymi zgłoszonymi w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność, a informacjami zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych w odniesieniu do działki referencyjnej zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, w celu sprawdzenia kwalifikowalności określonych obszarów do systemu płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich. W przypadku gdy system zintegrowany przewiduje formularze geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy, kontrole krzyżowe są przeprowadzane na podstawie przecięcia przestrzennego zdigitalizowanej powierzchni deklarowanej z danymi w systemie identyfikacji działek rolnych. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, płatność ONW przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b/ rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48 z późn. zm. -zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 640/2014"), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3 % lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100 % kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony. Mając na uwadze powyższe, po wyznaczeniu wartości przedeklarowania zgodnie z art. 19a ust. 1, organ I instancji stwierdził, że zmniejszenie wyliczone jako 1,5-krotność stwierdzonej różnicy przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności, w związku z powyższym odmówił płatności i wyznaczył karę administracyjną. Organ wskazał, że kwota kary administracyjnej została wyznaczona z uwzględnieniem stawki płatności dla ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I, która została określona w rozporządzeniu ONW PROW 2014-2020 i wynosi 179,00 zł. W związku z tym wyliczona przez organ I instancji kwota kary administracyjnej wyniosła 1.193,93 zł. Organ poinformował wnioskodawczynię, że kwota kary administracyjnej zgodnie z art. 19a ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Jeżeli w tych latach przyznane płatności nie pozwolą na pełną kompensację kary administracyjnej, pozostałe saldo zostanie anulowane. Organ I instancji podniósł, że podczas kontroli administracyjnej na podstawie wyniku kontroli krzyżowej działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...] wykluczono w całości działkę rolną A zadeklarowaną na powierzchni 3,07 ha do płatności ONW oraz działkę rolną B zadeklarowaną na powierzchni 3,22 ha do płatności ONW. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatność ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I wyniosła 6,29 ha. Od powyższej decyzji A. H. wniosła odwołanie, zarzucając organowi wydanie decyzji bez merytorycznego rozpoznania sprawy oraz bez uwzględnienia zgłaszanych dowodów i okoliczności istotnych w sprawie, a także z rażącym naruszeniem prawa unijnego, krajowego i orzeczeń sądowych, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni decyzją z dnia 7 listopada 2023 r. (nr 9011-2023-002213) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że rozpatrując odwołanie, dokonał ponownego zweryfikowania całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania w zakresie wnioskowanych przez stronę płatności. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ zaznaczył, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek wniosku o zawieszenie postępowania - strona nie zgłaszała takiego żądania, ani do protokołu, ani nie przedłożyła wniosku na piśmie. Gdyby strona lub pełnomocnik złożyli wniosek o zawieszenie postępowania zostałby on dołączony do akt sprawy i rozpatrzony. W odniesieniu do zarzutu strony "pośpiesznego lub niepełnego rozpatrzenia sprawy", z uwagi na to, że pełnomocnik w dniu 26 kwietnia 2023 r. przedłożył w Biurze Powiatowym w Kościerzynie obszerne wyjaśnienia, organ odwoławczy zauważył, że pierwszoinstancyjna decyzja została wydana w dniu 18 kwietnia 2023 r., a więc w tym dniu organ zakończył postępowanie i rozstrzygnął sprawę, tak więc od tego dnia organ I instancji był związany wydaną decyzją i nie mógł jej dowolnie zmienić po złożeniu przez wnioskodawcę nowych dowodów. Decyzja zatem nie była wydana ani przedwcześnie, ani w pośpiechu, jak również w postępowaniu uwzględniono złożone przez stronę do dnia wydania dokumenty i oświadczenia, w tym oświadczenie z dnia 14 kwietnia 2023 r. o braku formalnego prawa posiadania działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...], a także kserokopię uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w Kościerzynie z dnia 9 sierpnia 2022 r. (sygn. akt I Cz 19/22), które zostały opisane w treści uzasadnienia. Okoliczność, że organ I instancji ocenił je w ten sposób, że nie uznał ich jako podstawy do przyznania skarżącej płatności, nie oznacza, że przy wydawaniu decyzji dokumenty te nie zostały wzięte pod uwagę. Organ odwoławczy wyjaśnił, że bezspornym w sprawie pozostawało, iż w roku 2022 o płatności do działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] ubiegało się dwóch wnioskodawców - właściciel działek, tj. A. B. oraz A. H. Na działce ewidencyjnej nr [...] zadeklarowano działki rolne: A. H. działki rolne: A1 - 0,48 ha TUZ A2 - 2,59 ha mieszanka zbożowa A. B. A1 - 3,05 ha pszenica jara Na działce ewidencyjnej nr [...] zadeklarowano działki rolne: A. H. działki rolne: B1 - 2,83 ha TUZ B2 - 0,39 ha mieszanka zbożowa A. B." B1 - 1,68 ha TUZ B2 - 1,36 ha łubin wąskolistny W związku z wykrytym podczas kontroli krzyżowej konfliktem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Kościerzynie wezwał wnioskodawców do złożenia wyjaśnień. Pełnomocnik A. H. przedstawił w dniu 14 kwietnia 2023 r. oświadczenie, z którego wynikało, że "do dnia dzisiejszego" strona nie posiada formalnego prawa posiadania spornych działek, a także przedstawił kopię uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 9 sierpnia 2022 r. (sygn. akt I C 19/22). Natomiast A. B. w odpowiedzi na wezwanie organu przedstawił w dniu 14 kwietnia 2023 r. oświadczenie, w którym wyjaśnił, że użytkuje rolniczo sporne działki oraz że działki te nie są oddane w dzierżawę innemu producentowi. Dodatkowo przedstawił akt notarialny rep A nr [...], z którego wynika, że od dnia 9 kwietnia 1994 r. A. B. jest właścicielem działek nr [...] oraz nr [...]; wypis z księgi wieczystej nr [...] na dzień 18.04.2023 r.; a także: fakturę VAT [...] z dnia 11.03.2022 r. dokumentującą zakup przez A. B. I tony nawozu, fakturę VAT [...] z dnia 16.05.2022 r. dokumentującą zakup przez A. B. środków ochrony roślin oraz fakturę VAT [...] z dnia 14.03.2022 r. dokumentującą zakup przez A. B. od Centrali Nasiennej "Z." pszenicy jarej w ilości 0,650 tony. Organ stwierdził dodatkowo, że gospodarstwo A. B. było przedmiotem kontroli na miejscu przeprowadzonej metodą FOTO. Wizytacja terenowa na gruntach deklarowanych do płatności odbyła się w dniu 17 sierpnia 2022 r. W trakcie kontroli zmierzono powierzchnie deklarowanych działek rolnych oraz wykonano dokumentację fotograficzną, a z czynności kontrolnych sporządzono szkice terenowe oraz raport nr [...]. Ustalenia z raportu potwierdziły deklarację A. B. Powierzchnia zmierzona nieznacznie różniła się od powierzchni zadeklarowanej, mieszcząc się w granicach przyjętej dla pomiarów tolerancji. Odnosząc się do treści przedstawionych przez stronę dwóch orzeczeń sądu cywilnego, organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 363 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ponadto organ II instancji wskazał, że wyroki sądowe odpowiadają wymaganiom przewidzianym w art. 76 k.p.a. czy art. 244 k.p.c., stanowią zatem dokumenty o charakterze urzędowym. Wyrok wydawany przez organy władzy państwowej potwierdza stwierdzony w nich stan rzeczy, lub przez ten wyrok ukształtowany. Organ wskazał, że jak wynika z przedłożonego przez stronę uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 9 sierpnia 2022 r. - postanowieniem z dnia 31 maja 2022 r. w sprawie o sygn. akt C 70/22, oddalony został wniosek powódki (strony niniejszego postępowania) o zabezpieczanie roszczenia poprzez nakazanie pozwanym A. B. i G. B. zaprzestania naruszania posiadania gospodarstwa rolnego położonego w K., składającego się z działek ewidencyjnych [...] i [...] o łącznej powierzchni 9,49 ha, będącego w jej posiadaniu, a w szczególności aby zaniechali: wchodzenia i wjeżdżania na teren gospodarstwa; wyrywania i wycinania krzaków, krzewów i drzew z terenu gospodarstwa; niszczenia istniejących upraw i zasiewów na terenie gospodarstwa; zaśmiecania terenów gospodarstwa oraz kierowania do powódki A. H. jakichkolwiek gróźb z racji wykonywanego przez nią posiadania gospodarstwa. Mając to na uwadze organ stwierdził, że logicznym jest przyjęcie, że skoro postanowienie Sądu zapadło w dniu 31 maja 2022 r., po rozpatrzeniu wniosku powódki, to wniosek musiał zostać złożony przed dniem 31 maja 2022 r. a wskazane naruszenia posiadania musiały nastąpić w terminie jeszcze wcześniejszym. Natomiast zgodnie z przedłożonym przez stronę wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I C/70/22) Sąd Rejonowy w Kościerzynie I Wydział Cywilny nakazał pozwanym A. B. i G. B. przywrócenie powódce A. H. naruszonego posiadania gruntów ornych oraz części łąki, która wskutek zaorania wiosną 2022 r. przez pozwanych została przekształcona w grunt orny, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego położonego w K., dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], oraz zaniechania dalszych naruszeń tych gruntów przez pozwanych (w orzeczeniu "przez powódkę", co jednak – na co zwrócił organ - pozostaje w oczywistej sprzeczności z całością treści orzeczenia). Tym samym organ odwoławczy, nie rezygnując z dokonania własnych ustaleń podkreślił, że sąd cywilny opierając się na przedstawionych przez występującą w charakterze powódki A. H. dowodach miał początkowo wątpliwości, co do wyłącznego posiadania gospodarstwa (działek nr [...] i [...]) przez A. H. (w treści orzeczenia z dnia 9 sierpnia 2022 r. wskazano, cyt.: "z protokołu skróconego rozprawy Sądu Okręgowego w Gdańsku VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 10 maja 2016 r (sygn. akt VIII U 1273/15) wynika, że pozwany wyprowadził się z gospodarstwa rolnego w 2010 r. w związku z konfliktem rodzinnym i podejmuje próby powrotu na gospodarstwo". Organ odwoławczy stwierdził jednak, że na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, iż A. B. od dnia 9 kwietnia 1994 r. jest właścicielem działek nr [...] oraz nr [...]. Wyprowadził się z gospodarstwa rolnego w 2010 r. w związku z konfliktem rodzinnym i podejmuje próby powrotu na gospodarstwo, czego wyrazem w roku 2022 było podejmowanie różnorakich działań w gospodarstwie będącym jego własnością. Co najmniej od wiosny roku 2022 r. podejmował działania związane z prowadzeniem działalności rolniczej, tj. zaorał część łąki przekształcając je w grunty orne, zasilił grunty nawozem, posiał pszenicę jarą i zastosował środki ochrony roślin. Organ odwoławczy stwierdził, że nie ma wątpliwości co do użycia zakupionego ziarna, nawozów i środków ochrony roślin na deklarowanych przez A. B. działkach rolnych, gdyż rolnik jest zobowiązany do zadeklarowania wszystkich posiadanych przez siebie użytków rolnych, a wniosek A. B. obejmował jedynie dwie sporne działki ewidencyjne. Inspektorzy terenowi również nie mieli uwag do stanu utrzymania działek rolnych (upraw). Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że A. H. składała wnioski o przyznanie płatności do spornych działek od roku 2017 i otrzymywała do nich płatności (o czym wiadomo organowi z urzędu). Wobec braku występowania w latach wcześniejszych konfliktów kontroli krzyżowej, organ nie żądał od skarżącej jakichkolwiek dokumentów, w tym potwierdzających charakter posiadania deklarowanych przez stronę użytków rolnych. W trakcie trwającego postępowania o przyznanie płatności za rok 2022 A. H. nigdy nie podniosła, by przysługiwał jej tytuł prawny do deklarowanych działek, a jedynie oświadczyła, że jest posiadaczem tych działek a ich właściciel –A. B. nie prowadził na nich działalności rolniczej. Organ odwoławczy stwierdził, że - jak wynika z zebranego materiału dowodowego - zmieniło się to jednak w roku 2022, gdyż A. B. przystąpił do uprawy gruntów będących jego własnością i uczynił to w sposób skuteczny, jak wynika z raportu z kontroli na miejscu oraz wyroku Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r., który stwierdził, iż A. B. skutecznie dopuścił się naruszenia posiadania, m.in. dokonując przekształcenia łąki w grunt orny. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę prawną do dochodzenia ochrony posiadania stanowi przepis art. 344 § 1 k.c., zgodnie z którym przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, przysługuje posiadaczowi roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń. Roszczenie to nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym, chyba że prawomocne orzeczenie sądu lub innego powołanego do rozpoznawania spraw tego rodzaju organu państwowego stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem. Zgodnie z § 2 tego przepisu roszczenie wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia. Zgodnie z treścią art. 340 k.c. domniemywa się ciągłość posiadania. Niemożność posiadania wywołana przez przeszkodę przemijającą nie przerywa posiadania, natomiast art. 345 k.c. stanowi, że posiadanie przywrócone poczytuje się za nieprzerwane. W myśl natomiast art. 478 k.p.c. w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie rozpoznając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że osoba pozwana nie może podnieść zarzutu, że to ona a nie dotychczasowy posiadacz, jest osobą uprawnioną do władania rzeczą np. przysługuje jej prawo własności, chyba że prawomocne orzeczenie sądu lub innego organu, powołanego do rozpoznawania spraw tego rodzaju, stwierdza, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem (jeżeli pozwany przedstawi takie orzeczenie, to powództwo posesoryjne zostanie oddalone, choćby naruszenie posiadania było samowolne). Natomiast kognicja sądu w sprawach o naruszenie posiadania ograniczona została do rozważenia kwestii, czy osoba występująca z żądaniem przywrócenia posiadania była w istocie posiadaczem i czy nastąpiło naruszenie jej władztwa nad rzeczą. A contrario - sąd nie ma uprawnienia do zajmowania się w tym procesie innymi okolicznościami - dotyczy to też dobrej wiary osób dokonujących naruszenia. Z tego też powodu orzeczenie w procesie posesoryjnym ma jednie charakter "prowizoryczny" i nie zmierza do trwałego uregulowania stosunków między stronami. Jego celem jest jedynie zniwelowanie skutków samowoli strony procesu. Jak wynika z odwołania strony kluczową dla niej kwestią było udowodnienie, że była posiadaczem spornej nieruchomości, co w jej ocenie wypełnia przesłanki ustawowe dla uzyskania płatności, tj. posiadania w dniu 31 maja 2022 r. W tym kontekście organ wyjaśnił jednak, że uprawnienie do uzyskania płatności nie powstaje na skutek spełnienia jednej przesłanki bez uwzględnienia kontekstu całego przepisu w którym została ona umiejscowiona, jak i całej treści ustawy, jak również przepisów prawa wspólnotowego, w oparciu o które przyznawane są płatności. Organ powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2007 r. (sygn. akt II GSK 53/07) - jakkolwiek dotyczący stanu faktycznego i prawnego właściwego dla uchylonej już ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. Nr 42 poz. 386 ze zm.), w której dla ustalenia stanu posiadania nie obowiązywała data 31 maja a wywiedziona z treści ustawy data złożenia wniosku przez producenta rolnego – stwierdził jednak, iż zawarte w uzasadnieniu rozważania co do znaczenia orzeczenia związanego z naruszeniem posiadania w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych pozostają nadal aktualne i właściwe. W wyroku tym stwierdzono, że domniemanie ciągłości posiadania, o którym mowa w art. 340 k.c. nie mogło znaleźć zastosowania w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych, gdyż o ciągłości posiadania można mówić wówczas, gdy posiadacz nieustannie włada rzeczą z zamiarem posiadania jej dla siebie, a pozbawienie posiadacza władztwa nad rzeczą oznacza utratę posiadania. Wskazano również, że nie do zaakceptowania jest zastosowanie normy art. 345 k.c., gdzie zastosowana przez ustawodawcę fikcja prawna nakazuje traktować przywrócone posiadanie tak jak nieprzerwane. Ustawowa fikcja prawna dotycząca ciągłości posiadania została ustanowiona dla potrzeb prawa cywilnego, a przy wykładni ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych nie znajdowała zastosowania przy ocenie stanu posiadania gruntów rolnych w chwili składania wniosku, gdzie poza posiadaniem ustawodawca wymaga utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, co wyraźnie wskazuje na faktyczne, rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dacie składania wniosku. Jak zaznaczono uprzedni stan prawny nakazywał badanie stanu posiadania na dzień złożenia wniosku, jednakże podobnie należałoby rozpatrywać sprawę pod rządami obecnie obowiązującej ustawy, w której wskazano obowiązek posiadania działek rolnych na dzień 31 maja roku złożenia wniosku. Organ odwoławczy podniósł, że zarówno pod rządami uchylonej ustawy, jak i w stanie prawnym obecnie obowiązującym, ugruntowane orzecznictwo podkreśla wagę ustalenia rzeczywistego posiadania umożlwiającego prowadzenie działalności rolniczej nie tylko w tej konkretnej dacie, ale w trakcie całego roku kalendarzowego, a co najmniej sezonu wegetacyjnego, pozwalającego na podejmowanie działań agrotechnicznych właściwych dla danej uprawy we właściwych, zgodnych z wiedzą agrotechniczną terminach. W ocenie organu odwoławczego ustawowa fikcja prawna dotycząca ciągłości ustanowiona dla potrzeb prawa cywilnego nie może znaleźć zastosowania w sprawie przyznania płatności ONW również z tej przyczyny, że płatności zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia przyznawane są do powierzchni działki rolnej. Areał działki, rodzaj uprawy, wykonanie na niej odpowiednich zabiegów agrotechnicznych, co może podlegać różnorakim kontrolom administracyjnym oraz terenowym w roku złożenia wniosku determinuje wysokość przyznawanej płatności, jak również w ogóle możliwość jej uzyskania. Organ odwoławczy podkreślił, że zastosowanie fikcji prawnej ciągłości posiadania nie jest możliwe, gdyż organ nie może przyznać płatności do "fikcyjnego" areału i "fikcyjnej" uprawy, zwłaszcza w sytuacji gdy powziął informację, że takiej uprawy na zadeklarowanej powierzchni nie było. Zatem tytułem uprawniającym do uzyskania płatności ONW - co do zasady -jest posiadanie przez rolnika gruntów objętych obszarem zatwierdzonym w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności (§ 2 ust. 2 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia). Jak wynika z orzecznictwa celem płatności jest dofinasowanie do produkcji rolnej i pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 2516/18). Skoro pojęcie posiadania gruntów rolnych na tle regulacji pomocowych należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych, pojęcie posiadania należy interpretować w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. Za takim rozumieniem pojęcia posiadania gruntów rolnych przemawia to, że celem płatności jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je również rolniczo użytkować. Dla przyznania płatności istotne jest, czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem. Organ odwoławczy wskazał, że wizytacja w dniu 17 sierpnia 2022 r. wykonana w ramach kontroli na miejscu metodą FOTO potwierdziła istnienie na spornych działkach ewidencyjnych stanu faktycznego zgodnego z deklaracją upraw A. B. Należy zatem przyjąć, że posiadaczem prowadzącym działalności rolniczą na spornych działkach ewidencyjnych w roku 2022 była inna osoba niż strona – A. H. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w piśmie odwoławczym, dotyczącym prawa własności deklarowanych działek czy też braku tytułu prawnego do deklarowanych powierzchni, organ odwoławczy wyjaśnił, że przyjmuje się, iż posiadanie przez producenta rolnego tytułu prawnego do gruntu rolnego zgłoszonego we wniosku nie przesądza jeszcze o przyznaniu płatności obszarowych z tego tytułu, podobnie niedysponowanie stosownym tytułem prawnym do nieruchomości nie może automatycznie wyłączyć rolnika z systemu pomocy. Płatności są przyznawane posiadaczowi działek rolnych prowadzącemu na nich działalność rolniczą. Tytuł prawny do działek jest weryfikowany jedynie w dwóch wypadkach - gdy działki są własnością Skarbu Państwa lub gdy o płatność do tej samej powierzchni występują różne podmioty, które rzeczywiście prowadzą na nich działalność rolniczą, przy czym jeden z nich może wylegitymować się tytułem prawnym do użytków rolnych. Poza powyższymi przypadkami ARiMR nie jest uprawniona do żądania od wnioskodawców tytułu prawnego do deklarowanych działek rolnych. Konieczność legitymowania się tytułem prawnym w pierwszym wypadku wynika wprost z treści ustawy, jej art. 18 ust. 4 stanowiącego, że płatność bezpośrednia i uzupełniająca płatność podstawową do działki rolnej będącej własnością Skarbu Państwa, państwowej osoby prawnej, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządowej osoby prawnej przysługują rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Odnośnie treści art. 18 ust 4 wskazanej ustawy, cel wprowadzonej regulacji został jasno określony w uzasadnieniu do projektu ustawy (Sejm VIII kadencji, druk 274, dostępny w bazie LEX). Organ podkreślił, że ARiMR – poza sytuacjami dotyczącymi działki rolnej będącej własnością Skarbu Państwa, państwowej osoby prawnej, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządowej osoby prawnej - weryfikuje kwestie posiadania tytułu prawnego do działek rolnych w sytuacji, gdy o płatność do tej samej powierzchni występują różne podmioty, które rzeczywiście prowadzą na nich działalność rolniczą, przy czym jeden z nich może wylegitymować się tytułem prawnym do użytków rolnych. Zwrot "tytuł prawny do gruntu" jest w języku prawniczym rozumiany jako każdy tytuł prawny, którego przedmiotem jest nieruchomość gruntowa zarówno ten wynikający z praw rzeczowych (własność, użytkowanie wieczyste, służebność mieszkania itp.), jak i ze stosunków zobowiązaniowych (tzn. z umów cywilnoprawnych - takich np. jak najem, użyczenie). W tym drugim przypadku (żądania tytułu prawnego do deklarowanej powierzchni) obowiązek taki wynika z dostosowania się organów administracji do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który jest najwyższym sądem Unii Europejskiej i zajmuje się rozstrzyganiem sporów związanych z prawem Unii Europejskiej (główne zadania TSUE to interpretacja prawa unijnego i zapewnienie jednolitego stosowania prawa we wszystkich krajach członkowskich). Należało więc przyjąć, że organ I instancji zasadnie przytoczył wyrok TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie C-216/19 Land Berlin, w którym Trybunał orzekł, że art. 24 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy został złożony zarówno przez właściciela gruntów rolnych, jak i przez osobę trzecią, która faktycznie wykorzystuje te obszary bez jakiegokolwiek prawa ich użytkowania, kwalifikujące się hektary odpowiadające rzeczonym obszarom są "w dyspozycji" jedynie właściciela tych obszarów, w rozumieniu tego przepisu. Trybunał zauważył konieczność uregulowania takiej sytuacji, gdy dochodzi do bezprawnego korzystania z gruntów będących własnością innej osoby, podczas gdy właściciel aktywnie prowadzi działalność rolniczą na swoim gruncie. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, nawet gdyby przyjąć, że A. H. była posiadaczem prowadzącym działalność rolniczą na spornych działkach, byłaby ona posiadaczem bez jakiegokolwiek tytułu prawnego działek rolnych, na których w tym samym roku prowadził działalność rolniczą właściciel działek rolnych. Nie można bowiem przyjąć, że wyrok z dnia 26 kwietnia 2022 r. stanowi tytuł prawny do nieruchomości, z przyczyn, które organ odwoławczy obszernie opisał powyżej. W odniesieniu do działki rolnej [...] (0,38 ha) organ I instancji uznał ją za powierzchnię zatwierdzoną, gdyż nie stwierdzono zaistnienia okoliczności, które by wskazywały na użytkowanie jej przez inną osobę niż A. H. Odnosząc się natomiast do nałożonych na stronę sankcji, organ odwoławczy wyjaśnił, że wynikają one wprost z przepisów unijnych. Skarżąca składając wniosek oświadczyła, że znane jej są zasady przyznawania płatności. Organ podkreślił, że w odwołaniu strona de facto przyznała, że nie prowadziła działalności rolniczej na spornych działkach w roku 2022, a nadal w końcowej części pisma wnosi o przyznanie do nich płatności. Jak zatem wynika z powyższego, skarżąca pozostaje w błędnym i jednocześnie nieusprawiedliwionym przekonaniu (oświadczyła, że zasady przyznania płatności są jej znane), iż przysługują jej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z samego tytułu posiadania (bez tytułu prawnego) i użytkowania przedmiotowych działek w latach ubiegłych. A. H. złożyła skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w której wniosła o uchylenie decyzji obu instancji wydanych w niniejszej sprawie i ponowne rozpoznanie sprawy, zarzucając decyzjom: brak uwzględnienia istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów zebranych w sprawie; brak merytorycznego i bezstronnego rozpoznania sprawy oraz nieuwzględnienie obowiązującego prawa krajowego i unijnego. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w postępowaniu nie uwzględniono istotnych w sprawie dowodów, tj. wyroku Sądu Rejonowego w Kościerzynie z dnia 26 kwietnia 2023 r., decyzji z KRUS, wpisu do ewidencji producentów oraz przekazanych informacji do sprawy przez pełnomocnika skarżącej w dniu 14 kwietnia 2023 r. (dowolnie i wybiórczo ocenionych). Wskazała, że na okoliczność podjętych upraw w marcu 2022 r. przedkłada w załączeniu ponumerowane zdjęcia (wraz z odręcznym opisem kiedy zostały wykonane i czego dotyczą), natomiast "inne nagrania" są w aktach sprawy o sygn. akt I Cz 19/22. Skarżąca ponadto podniosła, że nie uwzględniono wniosku pełnomocnika o zawieszenie postępowania do czasu ogłoszenia wyroku, a pośpiech w podjęciu decyzji – w ocenie skarżącej - może wskazywać na stronniczość i celowe działanie. W ocenie skarżącej organ odwoławczy nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, załączając do skargi zdjęcia jako dodatkowy materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji w całości. Odnosząc się do wniosku dowodowego w postaci załączonych zdjęć, organ wskazał, ze nie posiadają one daty ich wykonania, w związku z tym na ich podstawie nie można określić obszaru, którego dotyczą, a zatem nie udowadniają twierdzeń i zarzutów skarżącej co do użytkowania rolniczego na spornych działkach. W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2024 r. skarżąca, odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę, wskazała, że niezrozumiałe pozostają dla niej tezy i fakty wskazane w odpowiedzi, a mianowicie, że to pełnomocnik skarżącej złożył do akt postanowienie SR w Kościerzynie z dnia 9 sierpnia 2022 r., gdyż – w ocenie skarżącej – złożyła to strona przeciwna, tj. A. B., by wyprzedzić fakt ogłoszenia wyroku z dnia 26 kwietnia 2023 r. i tym samym oddalono wniosek pełnomocnika skarżącej o zawieszenie postepowania administracyjnego do czasu ogłoszenia wyroku korzystnego dla skarżącej. W odniesieniu do kwestionowanego przez organ dowodu ze zdjęć skarżąca do pisma załączyła "pendrive" z zawartym cyfrowym opisem ww. zdjęć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane powyżej kryteria Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej skarżąca uczyniła decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 7 listopada 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Kościerzynie z dnia 18 kwietnia 2023 r. orzekającą o odmowie przyznania skarżącej płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2022 r. Należy wskazać, że zasadniczą podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2298 – zwanej dalej "ustawą PROW 2014-2020") oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 ze zm. - zwanego dalej "rozporządzeniem ONW PROW 2014-2020"), a także m.in. przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 374 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm. - zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013"). Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy PROW 2014-2020, program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje następujące działania i poddziałania, m.in. w pkt 12 - płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami: a) rekompensata na obszarach górskich, b) rekompensaty na rzecz innych obszarów charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi, c) rekompensaty na rzecz innych obszarów charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami. Z kolei zgodnie z przepisem § 2 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a/ rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013"; 2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f/ rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystany do ubiegania się o tę płatność (ust. 1). Płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych: 1) na których jest: a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a/ rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", o powierzchni co najmniej 0,1 ha, zwana dalej "działką rolną"; b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia nr 1307/2013; 2) położonych na obszarach ONW (ust. 2). Płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, o których mowa w ust. 2, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego 5-letnie zobowiązanie, o którym mowa w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. poz. 329) (w brzmieniu z dnia 15 marca 2010 r., Dz. U. poz. 219), zwane dalej "5-letnim zobowiązaniem", wynoszącej nie więcej niż 300 ha (ust. 3). Jak wynika z akt sprawy skarżąca A. H. złożyła w kwietniu 2022 r. wniosek o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2022, deklarując działki rolne o powierzchni 6,67 ha (m.in. działki nr [...] oraz [...] położone w obrębie ewidencyjnym K.). Z uwagi na to, że inna osoba (A. B.) złożyła również wniosek o przyznanie płatności do tych samych działek organy przeprowadziły stosowne postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Na wezwanie organu pełnomocnik skarżącej (K. B.) złożył wyjaśnienia, składając w dniu 14 kwietnia 2023 r. oświadczenie o braku formalnego prawa posiadania przedmiotowych działek przez skarżącą oraz załączając postanowienie Sądu Rejonowego w Kościerzynie z dnia 9 sierpnia 2022 r. (sygn. akt I Cz 19/22), dotyczące sporu sądowego w sprawie o przywrócenie posiadania tych działek na rzecz skarżącej, z którego wynikało, że postanowieniem z dnia 31 maja 2022 r. (sygn. akt I C 70/22) Sąd oddalił wniosek powódki – A. H. o zabezpieczenie roszczenia poprzez nakazanie pozwanym A. B. i G. B. naruszenie posiadania gospodarstwa rolnego położonego w K., gm. S., składającego się z działek ewidencyjnych o nr [...] i [...]. Z ww. postanowienia - jak też ze znajdujących się w aktach sprawy: oświadczenia A. B. z dnia 14 marca 2023 r. oraz aktu notarialnego z dnia 9 kwietnia 1994 r. (rep. A nr [...]) - wynikało natomiast, że właścicielem ww. działek nie jest skarżąca, lecz A. B. W ocenie Sądu należało przyznać rację organom administracji orzekającym w niniejszej sprawie, iż skarżąca, nie będąc prawnym właścicielem ww. działek, nie udowodniła jednocześnie w toku postępowania ich rolniczego przez nią użytkowania. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 27 ustawy PROW 2014-2020, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (ust. 1), przy czym to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 2). Jak wskazały organy o płatności do ww. działek wnioskowało dwóch beneficjentów - skarżąca oraz A. B., który przedstawił stosowne dokumenty, z których wynikało, że to on jest prawnym właścicielem spornych działek. Ponadto, na co też wskazywały organy, A. B. przedstawił także dokumenty w postaci faktur wskazujących na zakup środków rolniczych do uprawy roślin, natomiast kontrola na miejscu w dniu 17 sierpnia 2022 r. potwierdziła również jego deklarację powierzchni działek rolnych oraz użytkowanie rolnicze. Organy stwierdziły też, że ze zgromadzonych dokumentów dotyczących postępowania sądowego o przywrócenie posiadania wynika, iż skarżąca (składająca od 2017 r. wnioski o dopłaty i otrzymująca płatności) zażądała przywrócenia posiadania spornych działek, będących własnością A. B. Jak wskazał organ odwoławczy, a z czym należy się w pełni zgodzić, skoro postanowieniem z dnia 31 maja 2022 r. (sygn. akt C 70/22) Sąd oddalił wniosek powódki o zabezpieczanie roszczenia poprzez nakazanie pozwanym A. B. i G. B. zaprzestania naruszania posiadania gospodarstwa rolnego położonego w K., składającego się z działek ewidencyjnych o nr [...] i [...] (a w szczególności aby zaniechali wchodzenia i wjeżdżania na teren gospodarstwa; wyrywania i wycinania krzaków, krzewów i drzew z terenu gospodarstwa; niszczenia istniejących upraw i zasiewów na terenie gospodarstwa; zaśmiecania terenów gospodarstwa oraz kierowania do powódki A. H. jakichkolwiek gróźb z racji wykonywanego przez nią posiadania gospodarstwa), to przyjąć należało, że powódka (czyli skarżąca) wniosek o zaprzestane naruszenia posiadania ww. gospodarstwa rolnego musiała złożyć wcześniej, tj. przez dniem 31 maja 2022 r., a zatem podnoszone przez nią naruszenia posiadania musiały nastąpić w terminie jeszcze wcześniejszym. Z kolei zgodnie z przedłożonym przez skarżącą już na etapie postępowania odwoławczego wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I C/70/22) Sąd Rejonowy w Kościerzynie I Wydział Cywilny nakazał co prawda pozwanym A. B. i G. B. przywrócenie powódce A. H. naruszonego posiadania gruntów ornych oraz części łąki, która wskutek zaorania wiosną 2022 r. przez pozwanych została przekształcona w grunt orny, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego położonego w K., dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], oraz zaniechania dalszych naruszeń tych gruntów. W ocenie Sądu na podstawie ww. dokumentów prawidłowo jednak skonstatowały organy, a w szczególności organ odwoławczy, iż w 2022 r. to w rzeczywistości A. B. (abstrahując od legalności jego działań ) przystąpił do uprawy przedmiotowych gruntów obejmujących działki nr [...] i [...] (przekształcając łąki w grunt orny) i w związku z tym również wystąpił o dopłaty. Podkreślić należy, że beneficjent chcąc uzyskać wnioskowane płatności powinien posiadać grunty przez cały rok kalendarzowy i uprawiać na nich działalność rolniczą, co – jak wskazywały organy – odnosić się mogło w odniesieniu do przedmiotowych gruntów do osoby A. B., co wynikało z kontroli wykonanej na miejscu w dniu 17 sierpnia 2022 r., która potwierdziła istnienie na spornych działkach stanu faktycznego zgodnego z deklaracją upraw A. B. (a nie skarżącej). Uznać należało w niniejszej sprawie brak ciągłości posiadania gruntów przez skarżącą. Organ odwoławczy przy tym w sposób prawidłowy przyjął, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że nie do zaakceptowania jest zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 345 k.c., który wprowadza fikcję prawną nakazująca traktowanie przywróconego posiadania tak jak nieprzerwanego. Ustawowa fikcja prawna dotycząca ciągłości posiadania została ustanowiona dla potrzeb prawa cywilnego, a przy wykładni przepisów dotyczących pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, nie może ona znajdować zastosowania przy ocenie stanu posiadania gruntów rolnych w chwili składania wniosku, gdzie poza posiadaniem ustawodawca wymaga utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, co wyraźnie wskazuje na faktyczne, rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dacie składania wniosku czy - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - na dzień 31 maja roku złożenia wniosku. W tego typu sprawach należy brać bowiem pod uwagę fakt rzeczywistego posiadania przez wnioskującego rolnika gruntu, umożlwiającego mu prowadzenie działalności rolniczej nie tylko w tej konkretnej dacie, ale w trakcie całego roku kalendarzowego, a co najmniej sezonu wegetacyjnego, pozwalającego na podejmowanie działań agrotechnicznych właściwych dla danej uprawy we właściwych, zgodnych z wiedzą agrotechniczną terminach (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 854/19). A zatem – jak słusznie wskazał organ odwoławczy - ustawowa fikcja prawna dotycząca ciągłości ustanowiona dla potrzeb prawa cywilnego nie może znaleźć zastosowania w sprawie przyznania płatności ONW również z tej przyczyny, że płatności zgodnie z § 2 ust 2 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 przyznawane są do powierzchni działki rolnej, zaś to areał działki, rodzaj uprawy, wykonanie na niej odpowiednich zabiegów agrotechnicznych (co może podlegać różnorakim kontrolom administracyjnym oraz terenowym w roku złożenia wniosku) determinuje wysokość przyznawanej płatności, jak również w ogóle możliwość jej uzyskania. Zastosowanie zatem fikcji prawnej ciągłości posiadania nie jest możliwe, gdyż organ nie może przyznać płatności do "fikcyjnego" areału i "fikcyjnej" uprawy, zwłaszcza w sytuacji gdy powziął informację, że takiej uprawy na zadeklarowanej powierzchni nie było. Podzielić zatem należało tez stanowisko organu odwoławczego, że wyrok Sądu Rejonowego w Kościerzynie z dnia 26 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I C/70/22) nie może stanowić o tytule prawnym skarżącej do przedmiotowych działek. Co jednak więcej, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, z treści tego wyroku w istocie wynika, że to nie skarżąca, lecz właśnie A. B. dokonywał wiosną 2022 r. czynności na gruncie w postaci zaorania części łąki, która została przekształcona w grunty orne, co dawało też podstawę do przyjęcia, że to właśnie on (a nie skarżąca) użytkował rolniczo sporne grunty. W ocenie Sądu organy rozpoznając kontrolowana sprawę w sposób zasadny odwołały się także do wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie C-216/19 Land Berlin. Jakkolwiek, tak jak posiadanie przez producenta rolnego tytułu prawnego do gruntu rolnego zgłoszonego we wniosku nie przesądza jeszcze o przyznaniu płatności obszarowych z tego tytułu, czy też niedysponowanie stosownym tytułem prawnym do nieruchomości nie może automatycznie wyłączyć rolnika z systemu pomocy, to jednak okoliczność tytułu prawnego do użytkowanego rolniczo gruntu może mieć znaczenie w przypadku złożenia wniosków o te same (w odniesieniu do tych samych gruntów) płatności przez dwa różne podmioty, w sytuacji gdy rzeczywiście prowadzą na nich działalność rolniczą, przy czym jeden z nich może wylegitymować tytułem prawnym. W powołanym bowiem wyroku Trybunał wskazał, że art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy został złożony zarówno przez właściciela gruntów rolnych jak i przez osobę trzecią, która faktycznie wykorzystuje te obszary bez jakiegokolwiek prawa ich użytkowania, kwalifikujące się hektary odpowiadające rzeczonym obszarom są "w dyspozycji" jedynie właściciela tych obszarów, w rozumieniu tego przepisu. Mając to na uwadze, nawet gdyby uznać, że A. H. była posiadaczem prowadzącym działalność rolniczą na spornych działkach, to byłaby ona posiadaczem bez jakiegokolwiek tytułu prawnego działek rolnych, na których w tym samym roku prowadził działalność rolniczą właściciel działek rolnych, tj. A. B., który – jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - okazał akt notarialny świadczący o prawie własności przedmiotowych działek, jak również oświadczył, że grunty te użytkuje rolniczo i nie zostały oddane w dzierżawę innemu producentowi rolnemu. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organy administracji w sposób wszechstronny zbadały sprawę, wydając rozstrzygnięcie mające oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie sposób zatem podzielić podniesionych w skardze zarzutów odnośnie nieprawidłowości przeprowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. W szczególności, abstrahując od samej już tylko oceny zasadności czy też konieczności zawieszenia przez organy przedmiotowego postępowania administracyjnego, podkreślenia wymaga, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek wniosku strony skarżącej dotyczącego zawieszenia tegoż postępowania. Skarżąca nie przedstawiła w tym zakresie też jakiegokolwiek dowodu wskazującego na prawdziwość stawianego przez nią organom zarzutu (np. kopii wniosku z prezentatą złożenia go w organie). Zaznaczenia raz jeszcze wymaga, że stosownie do art. 27 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 to strona - wnioskujący beneficjent, który inicjuje postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności, pozostaje obowiązana do przedstawienia wszelkich dowodów w tej sprawie, bowiem ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z tego też powodu załączenie do skargi, a więc już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, kopii zdjęć mających na celu dowodzenie, iż to skarżąca faktycznie była użytkownikiem rolniczym przedmiotowych gruntów (wraz z odręcznym opisem kiedy zostały wykonane i czego dotyczą, a następnie udostępnienie ich w formie cyfrowej na pendrivie), jest działaniem oczywiście spóźnionym, co należy podkreślić w pierwszej kolejności. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie prowadzi zatem co do zasady postepowania dowodowego w ramach sprawowanej kontroli zaskarżanych decyzji administracyjnych. Jedynie wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie może natomiast przeprowadzić dowód, jednak wyłącznie z dokumentu, za który nie może być uznane zdjęcie fotograficzne w formie udostępnionej przez skarżącą. Wskazać należy, że stosownie do art. 27 ust. 2a ustawy PROW 2014-2020 zdjęcie wykonane i przesłane przez stronę postępowania z wykorzystaniem aplikacji udostępnionej przez Agencję, w tym zdjęcie geotagowane będące zdjęciem zawierającym informacje o długości i szerokości geograficznej miejsca wykonania tego zdjęcia, ustalonych na podstawie dostępnych systemów pozycjonowania satelitarnego, stanowi dowód tego, co zostało zobrazowane na tym zdjęciu oraz zapisane w pliku zawierającym to zdjęcie. Zdjęcie przesłane z wykorzystaniem tej aplikacji ma charakter dokumentu, o którym mowa w art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający i został oceniony należycie, tj. zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, pozwalając organom na wydanie wobec skarżącej zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami. Tym samym zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia w rzeczywistości, a działając z urzędu, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się innych uchybień prawa, które winny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na to, że organ złożył wniosek o zastosowanie tego trybu postępowania, zaś skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).