III SA/Gd 388/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. P.-P. o przyznanie prawa pomocy ze skargi na decyzję Wójta Gminy L. z dnia 12 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia działek postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Decyzją z dnia 12 marca 2013 r. nr [...] Wójt Gminy L., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, umorzył postępowanie w sprawie przeprowadzenia rozgraniczenia działek wszczęte z wniosku P. P.-P. z dnia 25 września 2011 r. W decyzji zawarto pouczenie o przysługującym stronom prawie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, uzupełnionej pismem skarżącego z dnia 21 maja 2013 r. P. P.-P. zakwestionował prawidłowość powyższej decyzji. Wniósł także o całkowite zwolnienie go od kosztów sądowych z powodu trudności materialnych i choroby. Jak wynika ze złożonego przez skarżącego formularza PPF prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, z którą wspólnie z tytułu wypłacanych im świadczeń emerytalnych otrzymują dochód w wysokości 1977, 14 zł. w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazano fakty mające przemawiać za zasadnością uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Zgodnie z poczynionymi w oparciu o wyjaśnienia skarżącego ustaleniami przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest decyzja administracyjna. Jest to jednak decyzja wydana przez organ I instancji, która jak wynika z przepisów ustawy p.p.s.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu i może być kwestionowana tylko w drodze odwołania, o czym skarżący został pouczony. Ustawowym wymogiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony, gdyż decyzja, której legalność została zakwestionowana przez skarżącego, nie była przedmiotem kontroli właściwego organu odwoławczego. Skarga na decyzję organu I instancji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna. W związku z powyższym oddaleniu podlega wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak wskazuje się w orzecznictwie o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uznania żądania strony skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 867/11, baza Lex nr 1069766). W rozpatrywanej sprawie należy uznać skargę za niedopuszczalną z powodu braku wyczerpania środków zaskarżenia, a w konsekwencji wniesienia skargi na decyzję organu I instancji. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2005 r. FZ/04 (niepubl., por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 18 września 2007 r., II SA/Ol 837/07 OSG 2008, Nr 10, poz. 87), zgodnie z którym brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu jest równoznaczny z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.. Uzasadnia to więc oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy z powołaniem się na ten przepis. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.