III SA/Gd 406/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia 26 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Powiatu [...] na rzecz Wójta Gminy [...] 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą z dnia 26 kwietnia 2019 r. nr [...] podjętą na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz.511) Rada Powiatu odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie przez Wójta Gminy umowy o pracę zawartej z radnym Rady Powiatu T. B. (§ 1 uchwały) . W uchwale zapisano, że zobowiązuje się Przewodniczącego Rady Powiatu W. do przekazania Wójtowi Gminy odpisu uchwały z uzasadnieniem (§ 2 uchwały). W uzasadnieniu do uchwały Rada Powiatu wskazała, że w dniu 11 marca 2019 r. Wójt Gminy złożył wniosek do Przewodniczącego Rady Powiatu o umieszczenie w porządku obrad najbliższej sesji Rady Powiatu uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Powiatu T. B., który jest zatrudniony w Urzędzie Gminy W. na stanowisku kierowcy autobusu. W uzasadnieniu wniosku podano, że przyczyną rozwiania stosunku pracy z radnym T. B. jest likwidacja zajmowanego stanowiska pracy i nie ma to związku z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Gmina W. podjęła decyzję o zleceniu dowozu dzieci i młodzieży do szkół wyspecjalizowanym firmom zewnętrznym rezygnując z utrzymania własnych autobusów. W związku z brakiem możliwości osobistego kontaktu z radnym w dniu 21 marca 2019 r. Przewodniczący Rady Powiatu W. skierował pismo do radnego T. B. z prośbą o przedstawienie stanowiska wobec wniosku Wójta Gminy. W dniu 15 kwietnia 2019 r. radny T. B. skierował do Przewodniczącego Rady Powiatu W. pismo, w którym podniósł, że rozwiązanie umowy o pracę ma związek z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Radny T. B. wskazał w piśmie, że nie zostały przeprowadzone z nim żadne poważne rozmowy co do dalszej pracy w ramach Urzędu Gminy W., nie licząc rozmowy z Sekretarzem Gminy W., który przedstawił - jako ofertę rozwiązania problemu - możliwość wypłacenia radnemu odprawy, która i tak jest należna w razie rozwiązania stosunku pracy z powodu okoliczności dotyczących pracodawcy, a dodatkowo określił tę sprawę jako wygraną przez pracodawcę w sądzie. Radny wskazał, że w razie likwidacji stanowiska pracy, obowiązkiem pracodawcy jest takie zorganizowanie pracy, aby zapewnić dotychczasowemu pracownikowi, inne miejsce pracy w tym samym zakładzie pracy. Z samej strony internetowej Urzędu Gminy W. wynika zaś, iż w 2019 r. Urząd zatrudnił już dwie osoby. Radnemu do tej pory nie przedstawiono żadnej oferty innego miejsca pracy, czy choćby cywilizowanego zakończenia wieloletniego stosunku pracy, który wiąże radnego z Gminą W. Co istotne, w 2011 r. na skutek zlikwidowania jednostki organizacyjnej Gminy W. - GOPSiR w B., w której radny pracował od 2005 r., został przeniesiony do pracy w Urzędzie Gminy W. Natomiast w 2015 r. zgodził się na zmianę stanowiska i związane z tym obniżenie wynagrodzenia na wniosek pracodawcy. W ocenie radnego chęć rozwiązania z radnym umowy o pracę wynika z walki politycznej, którą obecny wójt H. S. toczy z radnym już od kampanii przedwyborczej w 2010 r. W toku tej kampanii okazało się, że ktoś skierował zawiadomienie do Wojewody na jedną z uchwał Rad Gminy W. Dla ustalenia autora tego zawiadomienia radny zwrócił się do Wojewody, o przekazanie mu tej skargi. Okazało się, że autorem tej skargi jest ówczesny radny z Rady Gminy W. H. S., o czym publicznie T. B. poinformował radnych i mieszkańców. Po wyborach i objęciu funkcji Wójta Gminy utrudniano radnemu merytoryczną pracę radnego i sprawowanie mandatu, między innymi nie został on dopuszczony do pracy w żadnej komisji Rady Gminy. Pomimo takiej obstrukcji udało się radnemu w 2014 r. uzyskać mandat radnego Powiatu W. z terenu Gminy W. i Gminy G., który został odnowiony w ubiegłych wyborach w 2018 roku. W ostatnich wyborach z Komitetu Wspólny Powiat G. L., z którego radny startował do Rady Powiatu, udało mu się uzyskać mandat dla sześciu radnych w Gminie W. Znamienne, że także ta szóstka radnych, wybranych w demokratycznych wyborach, spotkała się z obstrukcją rządzącej większości i nie uzyskała miejsca w żadnej komisji, poza tą przewidzianą ustawą o samorządzie gminnym. Z tego faktu jednoznacznie wynika, iż Wójt Gminy nie dopuszcza możliwości merytorycznej pracy w komisjach Rady Gminy przez nikogo spoza własnego środowiska, jednocześnie podejmując kroki mające stanowić swoisty odwet za wybór kilku radnych startujących z tego samego komitetu, z którego startował także T. B. W trakcie sprawowania funkcji radnego Gminy W., a potem Powiatu W. radny zawsze starał się pozostawać w kontakcie z mieszkańcami, którzy niejednokrotnie zwracali się do niego z problemami Gminy W. Konsekwentne występowanie w imieniu mieszkańców Gminy W. do Urzędu Gminy W. czy jednostek organizacyjnych niewątpliwie nie mogło się spodobać osobie, która nie dopuszcza możliwości patrzenia sobie na ręce przez radnych innych niż z własnego komitetu. W ocenie T. B. jego działania z interesie konkretnych mieszkańców Gminy W., zawsze mające na celu konstruktywne rozwiązywanie problemów gminy, mogą być odbierane przez samowładnego wójta tej gminy jako atak na jego osobę. Także wybór na stanowisko radnego powiatu z tego samego komitetu wyborczego, co sześciu radnych do Rady Gminy, dał asumpt Wójtowi Gminy do zastosowania odwetu w postaci pozbawienia T. B. pracy. W konkluzji uzasadnienia podjętej uchwały Rada Powiatu wskazała, że po zapoznaniu się z treścią uzasadnienia wniosku Wójta Gminy oraz wyjaśnień radnego T. B. postanowiła odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Powiatu W. W skardze na powyższą uchwałę skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Wójt Gminy wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości podniósł zarzuty: - naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 i 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie wszystkich czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza ograniczenie uzasadnienia uchwały do rozważenia jednostronnego stanowiska przedstawionego przez radnego z całkowitym pominięciem argumentacji przedstawionej we wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy; - naruszenia przepisu prawa materialnego, to jest art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że zamiar wypowiedzenia z radnym powiatu stosunku pracy ma związek z wykonywaniem przez niego mandatu, podczas gdy takiego wniosku nie da się wyprowadzić ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w uzasadnieniu podjętej uchwały Rada Powiatu na niemal dwóch stronach zacytowała stanowisko przedstawione przez radnego T. B. w złożonym przez niego na ręce Przewodniczącego Rady Powiatu piśmie z dnia 15 kwietnia 2019 r., a następnie skonstatowała, że po zapoznaniu się z treścią uzasadnienia wniosku Wójta Gminy oraz wyjaśnień radnego T. B. postanowiła odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Powiatu W. W ocenie strony skarżącej, zakwestionowana uchwała narusza przepisy prawa, zatem skarga jest oczywiście zasadna. Wójt Gminy podniósł, że istotą powyższej sprawy jest ustalenie, czy Rada Powiatu dokonała według norm prawidłowych ustaleń w przedmiocie tego jakie zdarzenia leżą u podstaw rozwiązania stosunku pracy z radnym. W konsekwencji należało wykazać czy zdarzenia te mają związek z wykonywaniem przez radnego mandatu. W ocenie skarżącego Rada Powiatu temu obowiązkowi nie sprostała. Nie można bowiem z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wyczytać choćby jednego argumentu, dla którego uznano, że podejmowane przez Wójta Gminy działania zmierzające do rozwiązania stosunku pracy łączącego Urząd Gminy W. z radnym i okoliczności, na które powołał się on w piśmie skierowanym do Rady, są pozorne i w rzeczywistości mają związek z pełnieniem przez pracownika funkcji radnego. W ocenie strony skarżącej Rada Powiatu nie podjęła wszystkich czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Nie sposób bowiem stwierdzić by za czynności zmierzające do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy można uznać ograniczenie się w uzasadnianiu uchwały do rozważenia jednostronnego stanowiska przedstawionego przez radnego z całkowitym pominięciem argumentacji przedstawionej we wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały jakiejkolwiek argumentacji zmierzającej do uzasadnienia stanowiska by rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem miało mieć jakikolwiek związek z pełnieniem przez niego funkcji radnego. W uzasadnieniu uchwały ograniczono się tylko i wyłączenie do przepisania stanowiska wyrażonego przez radnego, co miało uzasadniać odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Wójt Gminy wskazał ponadto, że obowiązek motywowania rozstrzygnięć rady powiatu wynika z wymogu działania na podstawie przepisów prawa, jak również z zasady zaufania obywateli do państwa. Nie ulega wątpliwości, iż obowiązek należytego i wyczerpującego motywowania uchwał rad powiatu jest elementem zasady jawności działania władzy publicznej. Zakwestionowana uchwała w przedmiocie niewyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy powinna zatem zawierać uzasadnienie, które nie może ograniczać się tylko i wyłącznie do przedstawienia stanowiska radnego, którego dotyczyć ma przedmiotowa uchwała oraz bezkrytycznego uznania tego stanowiska za prawidłowe, bez przedstawienia jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie (poprzedzonej stosowną analizą). Brak należytego uzasadnienia uchwały jest nie tylko sprzeczny z zasadą praworządności, ale także ogranicza możliwość stwierdzenia, czy wszystkie ważne kwestie zostały rozważone. Nie jest także możliwe dokonanie oceny legalności wydanego aktu, jeśli nie są znane przesłanki podjęcia uchwały o niewyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Rada przed podjęciem decyzji powinna rozważyć bowiem prawidłowość i słuszność nie tylko argumentów przedstawionych w stanowisku radnego, którego wniosek dotyczy, ale także argumentów zawartych we wniosku pracodawcy, a następnie należycie uzasadnić swoje stanowisko. Odnosząc się do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wójt Gminy podniósł, że prawodawca powierzył radzie funkcję kontrolną, uprawniającą do ingerencji w stosunek pracy łączący pracodawcę z pracownikiem. W ten sposób przyznał pracownikom, będącym radnymi specyficzną ochronę, której celem jest zapewnienie radnemu swobodnego wykonywania mandatu, ale nie tworzenie szczególnych przywilejów w zakresie ochrony stosunku pracy. Ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie, w sytuacji gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Tak więc w każdym przypadku niewyrażenia zgody przez radę gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Rada Powiatu ważąc interes pracodawcy i pracownika, mając na uwadze prawa i obowiązki wynikające z przytoczonych przepisów zobligowana jest do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wyłącznie wtedy, gdy podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonaniem przez radnego mandatu, co przedmiotowej sprawie nie wystąpiło. W przedmiotowym stanie faktycznym brak jest bowiem jakiegokolwiek związku pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy z pełnieniem przez pracownika funkcji radnego. Reasumując Wójt Gminy wskazał, że Rada działając w trybie art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym powinna skupić się jedynie na zbadaniu istnienia związku pomiędzy planowanym zwolnieniem a wykonywaniem mandatu radnego, czego w niniejszej sprawie właściwie wcale nie zrealizowała. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały ograniczyło się bowiem jedynie do przedstawienia stanowiska radnego i bezkrytycznego uznania tego stanowiska za prawidłowe. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o jej oddalenie wskazując, że w ocenie organu skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Wbrew twierdzeniom skargi, w realiach sprawy zostały podjęte wszystkie czynności zmierzające do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Po otrzymaniu wniosku skarżącego o wyrażenie zgody na rozwiązane stosunku pracy z radnym, Przewodniczący Rady Powiatu W. zwrócił się do radnego, którego wniosek dotyczy, o zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na powyższe radny wskazał, że chęć rozwiązania z nim umowy o pracę wynika z walki politycznej, którą toczy z nim Wójt Gminy. Radni przed głosowaniem zapoznali się z treścią zarówno wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy, jak i z wyjaśnieniami samego radnego. Za podjęciem zaskarżonej uchwały głosowało 26 radnych. Wbrew twierdzeniom skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały zostały zaprezentowane stanowiska obu stron. Nie sposób zatem uznać, że zostały naruszone wskazane w skardze przepisy. Rada Powiatu rozważyła tym samym argumenty zarówno Wójta Gminy jak i radnego, którego dotyczył wniosek i uznała za przekonywujące argumenty przedstawione w wyjaśnieniach radnego, czego konsekwencją było podjęcie uchwały w sprawie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz poglądów doktryny prawa Rada Powiatu wskazała, że ugruntowany jest pogląd, iż rada powiatu - co do zasady - może wyrazić zgodę lub nie wyrażać zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, natomiast ma obowiązek odmówić wyrażenia zgody tylko wówczas, gdy podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Rada wyposażona jest bowiem w pełną samodzielność oceny wniosku do niej kierowanego i może stosować dość swobodne kryteria, które mają w sobie wiele cech uznania administracyjnego. Uczestnik postępowania T. B. po doręczeniu odpisu skargi oraz odpowiedzi na skargę (zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane osobiście przez uczestnika postępowania – k. 28 akt sądowych) nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 wskazanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały powołano art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. z 2019 r., poz. 511; dalej powoływanej w skrócie jako "u.s.p."), który stanowi, iż rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. W zdaniu drugim przepis ten wskazuje, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Wskazać należy, że przepis ten wprowadza dodatkową gwarancję trwałości stosunku pracy, w którym pozostaje radny, niezależnie od ochrony prawnej na zasadach ogólnych, określonych w przepisach prawa pracy. Gwarancja ta ma zastosowanie do każdego rodzaju stosunku pracy, bez względu na sposób jego nawiązania (umowa o pracę, powołanie, wybór, mianowanie) oraz niezależnie od sposobu rozwiązania (wypowiedzenie, odwołanie ze stanowiska). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z treści art. 22 ust. 2 u.s.p. wynika, że wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub odmowa takiej zgody pozostawione są uznaniu rady powiatu, natomiast w sytuacji gdy rada ta uzna, że podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2006 r.; sygn. akt II OSK 194/06; z dnia 18 września 2008 r.; sygn. akt II OSK 952/08; z dnia 5 czerwca 2014 r.; sygn. akt II OSK 3133/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy przepis powinien być w ocenie Sądu orzekającego wykładany w sposób odmienny. Jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada powiatu ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2017 r.; sygn. akt II OSK 1445/17; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu art. 22 ust. 2 u.s.p., w którym stanowi się, że po pierwsze, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której jest członkiem, a po drugie, że rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej swobodnemu uznaniu. W ocenie Sądu prowadziłoby to do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada powiatu mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy to rozwiązanie nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 22 ust. 2 u.s.p. należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Taka wykładnia uwzględnia też to, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym nie ma żadnych powodów, aby rada powiatu wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2018 r.; sygn. akt II OSK 2532/17; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy w tym miejscu podkreślić, uwzględniając również poglądy wyrażane w orzecznictwie ukształtowanym w przeważającej części na tle ustawy o samorządzie gminnym, która w art. 25 ust. 2 zawiera rozwiązanie normatywne tożsame jak w omawianym przepisie, że ani art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym ani art. 22 ust. 2 u.s.p., ani też żadne inne przepisy ustaw samorządowych nie określają warunków czy kryteriów, jakimi miałaby się kierować rada przy podejmowaniu uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego lub jej odmowy. W związku z tym motywy zajętego stanowiska rady muszą wynikać z treści uzasadnienia uchwały. Formalnie obowiązek sporządzenia uzasadnienia uchwały nie został przez ustawodawcę wprost ustanowiony, ale można go wyprowadzić w drodze wykładni systemowej i celowościowej. Brak uzasadnienia, wskazującego na motywy jakimi kierowała się rada, uniemożliwia w ocenie Sądu ocenę czy odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jest uzasadniona w świetle art. 22 ust. 2 u.s.p. Tymczasem motywy pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być badane przez radę, ponieważ od tych ustaleń zależy, czy rada odmówi wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym (odnosząc się do zdarzeń związanych z wykonywaniem przez radnego mandatu), czy też odmówi zgody z innego powodu kierując się okolicznościami konkretnego przypadku. Nie można więc podjąć uchwały w sposób arbitralny, abstrahując od motywów podanych przez pracodawcę jak i wskazywanych przez samego radnego (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 1124/05; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest nieprawidłowe a wada ta rzutuje na legalność ocenianej przez Sąd uchwały. Wskazać w tym miejscu należy, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały zostało podzielone w istocie na trzy odrębne części. W pierwszej z nich na 10 wierszach opisano wniosek pracodawcy oraz jego uzasadnienie. W drugiej, najbardziej rozbudowanej części (55 wierszy), opisano stanowisko radnego zawarte w piśmie radnego z dnia 15 kwietnia 2019 r. W trzeciej, ostatniej części uzasadnienia do uchwały zawierającej się w jednym akapicie (4 wiersze) Rada skonstatowała, że po zapoznaniu się z treścią uzasadnienia wniosku pracodawcy oraz wyjaśnień radnego postanowiła odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W ocenie Sądu orzekającego brak należytego wyjaśnienia na etapie podejmowania uchwały jakie to konkretne zdarzenie czy zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego przemawiają zdaniem Rady za odmową wyrażenia przez Radę zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, wskazują na podjęcie zaskarżonej uchwały z naruszeniem art. 22 ust. 2 u.s.p. Zapatrywanie to jest uzasadnione zważywszy na to, że pracodawca we wniosku z dnia 6 marca 2019 r. uzasadnił rozwiązanie stosunku pracy zmianami w strukturze zatrudnienia. Z kolei radny w swoim piśmie z dnia 15 kwietnia 2019 r. wskazywał wprost, że rzeczywiste powody rozwiązania stosunku pracy wiążą się z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Do tych rozbieżności Rada Powiatu - wbrew istniejącemu w tej materii obowiązkowi - w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie odniosła się w żaden sposób. Uzasadnienie podjętej uchwały ograniczające się w istocie do ogólnego sformułowania nawiązującego do stanowisk stron nie wyjaśnia natomiast dlaczego w ocenie Rady odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy jest w realiach sprawy zasadna. Próbę takiego wyjaśnienia zawiera odpowiedź na skargę, jednakże z oczywistych względów – jako że została sporządzona już po podjęciu zaskarżonej uchwały – nie może ona stanowić uzupełnienia argumentacji stanowiska Rady. Podkreślić w tym miejscu należy, że motywy odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie zostały również ujawnione w wyciągu z protokołu nr [...] sesji Rady Powiatu z dnia 26 kwietnia 2019 r., na której podjęto zakwestionowaną uchwałę. W odniesieniu do tego punktu porządku obrad podano jedynie, że zaprezentowane zostały dwa projekty uchwał - w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy i w sprawie odmowy wyrażenia zgody. W wyciągu wskazano, że przed podjęciem uchwał wywiązała się dyskusja. W dalszej kolejności opisano w protokole przebieg i wyniki głosowania. Z treści wyciągu z przedmiotowego protokołu z sesji Rady, na której podjęto zaskarżoną uchwałę również nie sposób wywieść motywów stanowiska Rady. Uznając zatem, że zaskarżona uchwała Rady Powiatu W z dnia 26 kwietnia 2019 r. została podjęta bez wskazania kluczowej dla sprawy kwestii powodów odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, a więc z istotnym naruszeniem art. 22 ust. 2 u.s.p., Sąd stwierdził jej nieważność w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania w kwocie 780 zł obejmującej wpis od skargi (300 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł) Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 209 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265). W dalszym toku procedowania Rada Powiatu o winna poddać dokładnej analizie argumenty pracodawcy jak i samego radnego i wyrazić swoje stanowisko w uchwale zawierającej prawidłowo sporządzone uzasadnienie. Uzasadnienie to winno być sporządzone w sposób pozwalający na ustalenie, z jakiego powodu organ stanowiący powiatu wyraził, względnie odmówił wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.