III SA/Gd 415/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 29 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia grupy uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] na rzecz skarżącego M. K. kwotę 497( czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 29 grudnia 2015 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w G. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania kpt. M. K. od rozkazu personalnego Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 14 września 2015 r. Nr [...] zwalniającego z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczającego na stanowisko służbowe (z zaszeregowaniem do grupy U:13 oraz z ustaleniem kadencji 1 października 2015 r. – 30 września 2018 r.) uchylił w całości zaskarżony rozkaz i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Komendant Portu Wojennego punktem drugim rozkazu personalnego Nr [...] z dnia 14 września 2015 r. zwolnił z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczył z dniem 1 października 2015 r. na stanowisko służbowe referenta prawnego kpt. M. K. z zaszeregowaniem do grupy uposażenia U: 13 oraz ustalonym okresem kadencji od 1 października 2015 r. do 30 września 2018 r. Powyższy rozkaz został doręczony stronie w dniu 15 września 2015 r., natomiast 29 września 2015 r. w Komendzie Portu Wojennego G. żołnierz złożył odwołanie od wymienionego rozkazu w zakresie przyznanej grupy uposażenia. Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu drugiej instancji w dniu 5 października 2015 r. W odwołaniu żołnierz podniósł zarzuty: 1. rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art.224 ust. 1 w związku, z art. 8 ust. 5, art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r., Nr 10, poz. 65 z późn.zm.) oraz pkt 18 decyzji Nr 419/MON Ministra Obrony Narodowej w sprawie organizacji służby prawnej w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej i jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz w niektórych jednostkach organizacyjnych przez niego nadzorowanych z dnia 20 października 2006 r. (Dz. Urz. MON Nr 19, poz. 255), - w szczególności poprzez nie uwzględnienie przez organ art. 75 ustawy o radcach prawnych, zgodnie z którym stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki radców prawnych, zgodnie z którym stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki radców prawnych i aplikantów radcowskich będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, funkcjonariuszami Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub Służby Więziennej w zakresie nieokreślonym niniejszą ustawą określają odrębne przepisy oraz pkt 18 ww. decyzji Nr 419/MON Ministra Obrony Narodowej jednoznacznie potwierdzającego wskazaną normę ustawową; 2. rażącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 106 §1 i 2 k.p.a. w związku z niezastosowaniem pkt 16 ww. decyzji Nr 419/MON poprzez brak uzyskania pozytywnej opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej; 3. zupełnego pominięcia faktów ustalonych już uprzednio w długim i wyczerpującym postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez Dowódcę Marynarki Wojennej zakończonym jego decyzją Nr [...] z dnia 28 stycznia 2013 r. tj. naruszenie zasady ostateczności i trwałości decyzji administracyjnych; 4. zupełnego pominięcia faktu znanego organowi z urzędu, iż odwołujący jest i był pełnomocnikiem Skarbu Państwa - Komendy Portu Wojennego G. przed sądami różnych instancji; 5. z uwagi na powyższe zarzuty - naruszenia w sposób oczywisty art. 7 oraz art. 77 k.p.a.; 6. naruszenia art. 79 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niezachowanie prawa do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Organ wskazał, że w związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę określonej przez Komendanta Portu Wojennego G. grupy U: 13 na grupę uposażenia w stawce nie niższej niż przysługującej na stanowisku głównego specjalisty lub innym równorzędnym stanowisku służbowym oraz nadanie temu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy wskazał, że Komendant Portu Wojennego G. wydając rozkaz personalny Nr [...] z dnia 14 września 2015 r. wyznaczający skarżącego na stanowisko służbowe kierował się treścią przepisów prawa tj. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a w szczególności art. 78 ust. 1, 1a, i 1b. Zgodnie z wymienionymi przepisami wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego uzależniona jest od grupy uposażenia, do której zaszeregowane zostało zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Zgodnie z etatem Komendy Portu Wojennego G. stanowisko służbowe, na które wyznaczony został kpt. M. K. zaszeregowane jest do grupy uposażenia U: 13 i takie uposażenie zostało przypisane żołnierzowi przez organ I instancji. Organ wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym przed datą wejścia w życie nowelizacji ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, o której mowa wyżej - zważywszy na brzmienie art. 224 ust. 1 i poprzez art. 8 ust. 5 w związku z art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, w związku z art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - możliwym było zastosowanie do żołnierza zawodowego - radcy prawnego, który nie zajmował w jednostce wojskowej stanowiska radcy prawnego (posiadając taki tytuł zawodowy), a pełnił - tak jak kpt. M. K. - służbę na stanowisku referenta prawnego, przywileju wynikającego z art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w postaci przyznania uposażenia zasadniczego na poziomie, jaki otrzymują żołnierze zawodowi zajmujący stanowiska służbowe głównych specjalistów, a jeżeli takich nie ma w jednostce, to określonego dla innych równorzędnych z nimi stanowisk. Ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1355) dokonano, między innymi, zabiegu uzupełnienia przepisu art. 78 ustawy pragmatycznej poprzez dodanie do tego artykułu dwóch ustępów 1a i 1b w brzmieniu: "1a. W przypadku, gdy w jednostce wojskowej nie występuje stanowisko służbowe głównego specjalisty, stanowisko radcy prawnego, uwzględniając przepis art. 22(4) ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), zaszeregowuje się do stanowiska służbowego o stopniu etatowym o jeden stopień niższy od stanowiska zastępcy dowódcy tej jednostki w najwyższej grupie uposażenia przewidzianej dla tego stopnia, nie wyżej jednak niż do stanowiska o stopniu etatowym i grupy uposażenia przewidzianej dla stanowiska służbowego głównego specjalisty w urzędzie Ministra Obrony Narodowej. 1b. Przepisu ust. la nie stosuje się do stanowisk służbowych zajmowanych przez Żołnierzy zawodowych posiadających uprawnienia radcy prawnego, na których nie jest wymagane posiadanie takiego uprawnienia. Kpt. M. K. zgodnie z zaskarżonym rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z 14 września 2015 r. - z dniem 1 października 2015 r. - wyznaczony został na kolejną kadencję na to samo stanowisko służbowe, które zajmował do 30 września 2015 r. W tej jednostce wojskowej, w której skarżący pełni służbę nie tylko nie ma stanowiska radcy prawnego, a przede wszystkim - i ten fakt ma tu kluczowe znaczenie - kpt. M. K. pełni służbę na stanowisku służbowym referenta prawnego, czyli w warunkach, do których odnosi się dyspozycja art. 78 ust. 1b ustawy pragmatycznej w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 grudnia 2013 r. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że o ile żołnierz zawodowy nie zostaje wyznaczony na stanowisko radcy prawnego, którego uposażenie winno zostać ustalone w myśl zasad określonych w przepisie art. 78 ust 1a ustawy pragmatycznej, to wyznaczenie na stanowisko, które będzie zajmowane przez żołnierza zawodowego posiadającego uprawnienia radcy prawnego, na którym nie jest wymagane posiadanie takiego uprawnienia (specjalista, referent prawny), tak jak to ma miejsce w przypadku kpt. M. K., skutkuje ustaleniem uposażenia zasadniczego w stawce wynikającej z zastosowania przepisu art. 78 ust 1 i 1b ustawy pragmatycznej. Podkreślenia wymaga, że przytoczone regulacje nie przewidują żadnych wyłączeń. Nie sposób się też zgodzić z zarzutem podniesionym przez skarżącego, że naruszony został pkt 18 decyzji Nr 419/MON Ministra Obrony Narodowej w sprawie organizacji służby prawnej w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej i jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz w niektórych jednostkach organizacyjnych przez niego nadzorowanych z dnia 20 października 2006 r. (Dz. Urz. MON Nr 19, poz. 255). Punkt ten stanowi bowiem o tym, że prawa i obowiązki doradców prawnych, posiadających tytuł zawodowy radcy prawnego, regulują odrębne ustawy. Taką ustawą w zakresie uposażenia pozostaje od 5 grudnia 2013 r. właśnie ustawa pragmatyczna i jej art. 78 ust. 1b. Organ odwoławczy wskazał dalej, że ustalenia poczynione w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej odnosiły się do odmiennego stanu prawnego, jak przedstawiono powyżej i nie wiązały Komendanta Portu Wojennego G. w dacie wydania zaskarżonego rozkazu. Organ drugiej instancji nie znalazł uzasadnienia do stwierdzenia, że Komendant Portu Wojennego G. dopuścił się rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Zarzuty skarżącego podniesione w zakresie stosowania zapisów art. 224 ustawy o radcach prawnych są całkowicie bezzasadne i nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Istota problemu koncentruje się wokół poprzedniego wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe. Istotne w sprawie są także następujące okoliczności faktyczne, które nie zostały uwzględnione w toku przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji. Kpt. M. K. został wyznaczony na stanowisko w Komendzie Portu Wojennego G. rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dniem 2 listopada 2009 r. z zaszeregowaniem do uposażenia U: 13 A. Kolejny rozkaz o wyznaczeniu na stanowisko - rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 8 września 2011 r. - przypisywał grupę uposażenia U:13. W związku z tym rozkazem żołnierz zachował jednakże prawo do zachowania stawki uposażenia zasadniczego, w związku z dyspozycją art. 79 ustawy pragmatycznej - dowód decyzja Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 6 czerwca 2012 r. przyznająca dodatek za długoletnią służbę wojskową w uzasadnieniu której zapisano że dodatek ten naliczany jest od grupy U: 13A (kopia decyzji w aktach sprawy). Następnie kpt. M. K. został ponownie wyznaczony rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 12 stycznia 2012 r. na stanowisko referenta prawnego w KPW G. z U: 13. Rozkaz ten został w zakresie grupy uposażenia zaskarżony przez żołnierza i ostatecznie kwestia grupy uposażenia uregulowana została Decyzją Nr [...]. Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 28 stycznia 2013 r. W pkt. 2 sentencji tej decyzji Dowódca Marynarki Wojennej stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Portu Wojennego G. Nr[...] z dnia 12 stycznia 2012 r., w części dotyczącej grupy uposażenia, a w pkt 3 przyznał kpt. M. K. na stanowisku służbowym referenta prawnego w Komendzie Portu Wojennego G., uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U: 15B od dnia 1 lutego 2012 r. do dnia 30 września 2015 r. lub też do dnia zaprzestania świadczenia pomocy prawnej, wynikającej z ustawy o radcach prawnych. Z ustaleń organu drugiej instancji przeprowadzonych w oparciu o TAP żołnierza wynika jednakże, że ostatnim rozkazem wyznaczającym skarżącego na stanowisko służbowe w KPW G., przed zaskarżonym rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 14 września 2015 r., nie jest rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 12 stycznia 2012 r., a rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 12 września 2012 r., który został doręczony stronie dnia 24 września 2012 r. i który zwalniał i wyznaczał kpt. M. K. na stanowisko referenta prawnego z zaszeregowaniem do grupy U: 13. Zarówno w aktach postępowania administracyjnego, jak i w TAP brak jest także informacji czy przed wyznaczeniem skarżącego na stanowisko uprawniony organ uzyskał pozytywną opinię Szefa Wojskowej Służby Prawnej - brak takiej zgody stanowi uchybienie formalne. Zgodnie z pkt 16 wskazanej powyżej decyzji Nr 419/MON każde zwalnianie i wyznaczanie na stanowiska w Wojskowej Służbie Prawnej wymaga pozytywnej opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej. Organ drugiej instancji nie dopatrzył się przesłanek określonych w treści normy prawnej art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego do przychylenia się do wniosku skarżącego o zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sprawie. W związku z faktem, że ujawnienie powyższych okoliczności, ma istotne znaczenie dla wyjaśnienia w sposób prawidłowy przedmiotowej sprawy organ drugiej instancji postanowił o uchyleniu przedmiotowego rozkazu w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W skardze na wyżej wskazaną decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. K. reprezentowany przez pełnomocnika adwokat A. K. wniósł: - w oparciu o art. 145a § 1 p.p.s.a. - o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania w terminie 7 dni decyzji merytorycznej uchylającej rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 14 września 2015 r. w zaskarżonej części, to jest w pkt 2 w części dotyczącej grupy uposażenia, ustalenie wysokości należnego skarżącemu uposażenia w oparciu o art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i zaszeregowanie skarżącego do grupy uposażenia U:16A; - ewentualnie w oparciu o art. 145a § 1 p.p.s.a. - o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania w terminie 7 dni decyzji merytorycznej uchylającej rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 14 września 2015 r. w zaskarżonej części, to jest w pkt 2 w części dotyczącej grupy uposażenia, ustalenie wysokości należnego skarżącemu uposażenia w oparciu o art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych; - ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; Jednocześnie skarżący - wskazując art. 200 p.p.s.a. - wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według złożonego spisu. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił: a) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 78 ust. 1b w zw. z art. 78 ust. 1 i 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż: żołnierz zawodowy będący radcą prawnym, pełniący służbę w jednostce, w której nie istnieje stanowisko służbowe radcy prawnego, pełni służbę na stanowisku referenta prawnego lub innym stanowisku służbowym nazwanym inaczej, aniżeli stanowisko radcy prawnego, wykonujący obowiązki służbowe właściwe wyłącznie radcom prawnym, od którego wymaga się w ramach obowiązków służbowych wykonywania uprawnień radcowskich - objęty jest zawsze dyspozycją art. 78 ust. 1b ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 grudnia 2013 r., a co za tym idzie wysokość jego uposażenia ustalana jest zawsze i wyłącznie na podstawie art. 78 ust. 1 ww. ustawy, tj. według grupy uposażenia, do której to stanowisko (inne niż stanowisko radcy prawnego) jest zaszeregowane; - art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez niezastosowanie wynikającej z w/w przepisu normy prawa materialnego stanowiącej, iż żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do stanu faktycznego niniejszej sprawy, który w całości mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w ww. przepisie; b) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 2 k.p.a. poprzez: a) błędne wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej, podczas gdy w sprawie nie istnieją żadne pozostające do wyjaśnienia okoliczności mające wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie; b) niewskazanie przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji o charakterze kasatoryjnym jakie okoliczności organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że zastosowanie art. 78 ust. 1b ustawy pragmatycznej polegające na ustaleniu wysokości należnego uposażenia w oparciu o art. 78 ust. 1 tej ustawy uzależnione jest od uprzedniego prawidłowego ustalenia czy do pełnienia przez żołnierza zawodowego będącego radcą prawnym służby na stanowisku służbowym innym niż stanowisko radcy prawnego posiadanie przez niego uprawnień radcy prawnego jest wymagane (niezbędne) czy też nie jest wymagane (niezbędne). Ustalenie takie musi być poczynione przede wszystkim w oparciu o zakres obowiązków służbowych żołnierza - radcy prawnego, jak również charakteru faktycznie wykonywanych przez niego czynności w ramach służby na tym stanowisku. Natomiast ustalenie, iż żołnierz zawodowy - radca prawny pełniący służbę w jednostce wojskowej, w której nie istnieje stanowisko służbowe radcy prawnego, wobec czego żołnierz ten pełni służbę na innym stanowisku, na którym wykonywanie obowiązków służbowych wymaga posiadania uprawnień radcy prawnego wyklucza w ogóle zastosowanie art. 78 ust. 1, 1a i 1b ustawy pragmatycznej, ponieważ w/w przepisy nie obejmują takiego przypadku swoim zakresem. Takie uregulowanie przez ustawodawcę omawianej kwestii jest konsekwencją i wyrazem od dawna postulowanej i wskazywanej konieczności ujednolicenia sytuacji radców prawnych będących zarazem żołnierzami zawodowymi w czynnej służbie. Wytyczne zawarte w okólnikach i innych pismach wewnętrznych od dawna wskazują na konieczność ustanawiania w jednostkach wojskowych stanowisk służbowych radców prawnych, przy jednoczesnym jednoznacznym uregulowaniu zasad ustalania wysokości ich uposażenia. W stanie prawnym sprzed nowelizacji, wysokość uposażenia wszystkich żołnierzy-radców prawnych musiała być ustalana wyłącznie w oparciu art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Skutkowało to należnym każdemu radcy prawnemu, bez względu na zajmowane stanowisko i - co istotne - bez względu na okoliczność czy na tym stanowisku posiadanie uprawnień radcy prawnego było w ogóle potrzebne, uposażenia w wysokości uposażenia na stanowisku głównego specjalisty lub równorzędnego. W praktyce natomiast, w judykaturze ugruntował się pogląd, zgodnie z którym uposażenie to mogło być (i często było) równe uposażeniu głównego specjalisty w całych Siłach Zbrojnych tj. U : 16 A, z uwagi na fakt, iż w Siłach Zbrojnych nie występuje stanowisko głównego specjalisty o niższej grupie uposażenia. Oczekiwanym i aprobowanym uregulowaniem jest zatem sytuacja, w której ujednolica się strukturę etatową poprzez powołanie stanowisk służbowych radców prawnych w jednostkach, w których jest to potrzebne (np. z uwagi na dysponowanie dużym budżetem, w wojskowych oddziałach gospodarczych mających na swoim zagospodarowaniu szereg jednostek pomniejszych, udział danej jednostki w sporach sądowych itp.), z drugiej zaś strony reguluje się zasady ich uposażania w ustawie pragmatycznej w celu wyłączenia konieczności stosowania odpowiednio przepisów ustawy o radcach prawnych. W sytuacji, w której wbrew powyższym postulatom nie powołano stanowiska służbowego radcy prawnego, a jednocześnie żołnierz - radca prawny na innym stanowisku służbowym wykonuje czynności i obowiązki właściwe wyłącznie radcom prawnym i niemogące być wykonywane przez osoby nieposiadające uprawnień radcy prawnego nie znajduje zastosowania ani art. 78 ust. 1a, ani też art. 78 ust. 1 w zw. z art. 78 ust. 1b ustawy pragmatycznej. Wobec powyższego, wykładnia językowa wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, iż w jednostkach, które nie dostosowały swojej struktury etatowej do wymogów ustawy, tj. nie posiadają stanowiska służbowego radcy prawnego, a jednocześnie charakter ich działalności wymaga obsługi prawnej, która może być realizowana wyłącznie przez osoby posiadające uprawnienia radców prawnych, wobec czego żołnierze-radcy prawni świadczą taką obsługę w ramach stanowisk służbowych innych niż stanowiska radców prawnych - w takich przypadkach zastosowanie znajduje dalej (jako lex specialis do ustawy pragmatycznej) norma prawna wskazana w art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i to ona stanowi podstawę do ustalenia wysokości należnego takiemu żołnierzowi uposażenia. Pomimo wskazanej wyżej nowelizacji, art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych wciąż stanowi lex specialis w stosunku do art. 78 ustawy pragmatycznej, w zakresie w jakim nie reguluje ona danego przypadku. Jak wskazano, organ ustalił brak stanowiska radcy prawnego w jednostce, w której skarżący pełni służbę, ustalił również istnienie uprawnień radcy prawnego u skarżącego oraz pełnienie przez skarżącego służby na stanowisku innym niż stanowisko radcy prawnego. Na skutek błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż taka sytuacja każdorazowo i automatycznie jest objęta zakresem art. 78 ust. 1b i w konsekwencji art. 78 ust. 1 ustawy pragmatycznej, organ nie uwzględnił przy orzekaniu szeregu okoliczności faktycznych znanych mu z urzędu, a świadczących o niezbędności posiadania przez skarżącego uprawnień radcy prawnego do pełnienia służby na stanowisku referenta prawnego w KPW G. W ocenie skarżącego prawidłowa wykładnia wskazana powyżej winna skutkować uwzględnieniem przez organ następujących okoliczności znanych mu z urzędu: 1. KPW G. jest największą jednostką logistyczną Marynarki Wojennej, pełniącą funkcję oddziału gospodarczego; 2. KPW G. jest jednostką budżetową trzeciego stopnia, dysponującą rocznym budżetem ze środków publicznych w wysokości ok. 700.000.000 zł; 3. KPW G. ma na swoim zagospodarowaniu ok. 100 innych jednostek wojskowych i jest jedynym i wyłącznym podmiotem dokonującym wszystkich zakupów i zaopatrzenia tych jednostek oraz jedynym i wyłącznym podmiotem zawierającym wszystkie umowy cywilnoprawne na rzecz tych jednostek; 4. KPW G. jest jedynym i wyłącznym podmiotem opiniującym wszystkie szkody w mieniu wszystkich jednostek pozostających na jej zagospodarowaniu; 5. KPW G. jest jedynym i wyłącznym podmiotem dochodzącym wszystkich roszczeń cywilnoprawnych wszystkich jednostek pozostających na jej zagospodarowaniu w drodze powództwa cywilnego przed sądami powszechnymi jako statio fisci Skarbu Państwa; 6. pomimo powyższego, KPW G. nie posiada i nigdy nie posiadała w swojej strukturze etatowej stanowiska służbowego radcy prawnego, a jedyne prawnicze stanowisko Wojskowej Służby Prawnej KPW G. - obecnie funkcjonujące pod nazwą referent prawny - które nieprzerwanie od dnia 27 listopada 2009 r. do chwili obecnej zajmuje skarżący; 7. skarżący jako pełniący obowiązki w stosunku służbowym na jedynym prawniczym stanowisku jednostki wojskowej (brak również cywilnego prawniczego stanowiska), wykonuje następujące czynności: - sporządzanie i opiniowanie decyzji administracyjnych wydawanych przez KPW G. jako organ administracji publicznej; - codzienne opiniowanie i zatwierdzanie pod względem prawnym wszystkich rozkazów dziennych Komendanta KPW G. - sporządzanie i opiniowanie umów cywilnoprawnych, ugód i porozumień zawieranych przez KPW G. zarówno w imieniu własnym, jak i na rzecz jednostek pozostających na jej zagospodarowaniu; - reprezentowanie KPW G. jako statio fisci Skarbu Państwa w procesach sądowych - zarówno jako strony powodowej, jak i strony pozwanej, dotyczących wszystkich jednostek będących na zagospodarowaniu KPW G.a; 8. skarżący posiada aktualizowane i wydawane mu co rok przez Komendanta KPW G. pełnomocnictwo procesowe udzielane radcy prawnemu kapitanowi M. K. oficerowi Wojskowej Służby Prawnej do reprezentowania Komendy Portu Wojennego G. - Skarbu Państwa przed sądami wszystkich instancji i innymi organami państwowymi z prawem substytucji i na tej podstawie skarżący jako radca prawny reprezentuje i zastępuje Skarb Państwa - KPW G. w procesach przed sądami powszechnymi. Ostatnie pełnomocnictwo procesowe o powyższej treści zostało udzielone skarżącemu w dniu 16 września 2015 r. - a zatem dwa dni po wydaniu zaskarżonego i będącego przedmiotem niniejszego postępowania rozkazu personalnego Nr [...] z dnia 14 września 2015 r.; 9. skarżącego łączy z KPW G. umowa cywilnoprawna zawarta w trybie art. 224 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ustawy o radcach prawnych, na podstawie której skarżący jako radca prawny jest uprawniony w pełnej wysokości do kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych na rzecz KPW G. (poświadczona kopia umowy w załączeniu); 10. względem skarżącego toczy się obecnie postępowanie dyscyplinarne, którego przedmiotem jest odpowiedzialność dyscyplinarna skarżącego jako radcy prawnego KPW G. za niewytoczenie w imieniu KPW G. powództwa cywilnego względem jednego z kontrahentów KPW G. za niewykonanie bądź niewłaściwe wykonanie umowy cywilnoprawnej łączącej KPW G. z ww. podmiotem - z czego wynika, iż sama KPW G. uważa wykonywanie przez skarżącego uprawnień radcowskich jako obowiązek służbowy skarżącego. Skarżący wskazał ponadto, że niezależnie od opisanego powyżej błędu wykładni, organ odwoławczy naruszył w niniejszej sprawie prawo materialne poprzez niezastosowanie w sprawie art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z treścią ww. przepisu żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku Bezsporną i znaną organom obu instancji z urzędu okolicznością jest fakt, iż skarżący nieprzerwanie od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 30 września 2015 r. - a więc do dnia bezpośrednio poprzedzającego dzień wskazany jako data nowego wyznaczenia na stanowisko służbowe w będącym przedmiotem niniejszego postępowania zaskarżonym rozkazie personalnego Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 14 września 2015 r. - pobierał uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U:15 B. Uposażenie w w/w wysokości było wypłacane skarżącemu bezpośrednio przez KPW G. i pobierane przez skarżącego przez okres 31 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę nowego wyznaczenia na stanowisko służbowe i będącego przedmiotem niniejszej sprawy nieprawidłowego zaszeregowania skarżącego do niższej grupy uposażenia. Skarżący wskazał ponadto, że decyzją Nr[...], z dnia 28 stycznia 2013 r. Dowódca Marynarki Wojennej uchylił w całości decyzję Dowódcy 3. Flotylli Okrętów Nr [...] z dnia 26 lipca 2012 r. oraz stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Portu Wojennego G. Nr [...] z dnia 12 stycznia 2012 r. w części dotyczącej grupy uposażenia skarżącego i przyznał skarżącemu na stanowisku służbowym referenta prawnego w Komendzie Portu Wojennego G. uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U: 15 B od dnia 1 lutego 2012 r. do 30 września 2015 r. lub też do zaprzestania świadczenia pomocy prawnej, wynikającej z ustawy o radcach prawnych; w uzasadnieniu decyzji Dowódca Marynarki Wojennej wskazał, iż skarżący - pomimo iż został wyznaczony na stanowisko referenta prawnego w KPW G. - w istocie wykonuje czynności przypisane do wykonywania zawodu radcy prawnego, określone w ustawie o radcach prawnych (art. 4 i 7 ustawy). Jest to stanowisko specjalistyczne do którego zakresu należą czynności pomocy prawnej i obsługi prawnej, co wynika z zakresu obowiązków referenta prawnego kpt. M. K.. Kierując się wprost treścią art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, organ zaszeregował stanowisko służbowe referenta prawnego zajmowanego przez kpt. M. K. do grupy uposażenia U:15 B. Wskutek wydania ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia 28 stycznia 2013 r. przez Dowódcę Marynarki Wojennej stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego Nr [...] z dnia 12 stycznia 2012 r. oraz doręczenia jej Komendantowi Portu Wojennego G., KPW G. od dnia 1 lutego 2012 r. wypłacała skarżącemu uposażenie w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U: 15B przyznanej ww. decyzją Dowódcy Marynarki Wojennej, a skarżący uposażenie w takiej wysokości pobierał aż do dnia 30 września 2015 r. Dopiero na podstawie zaskarżonego i będącego przedmiotem niniejszego postępowania rozkazu personalnego Nr [...] z dnia 14 września 2015 r. Komendant Portu Wojennego G. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego referent prawny i z dniem 1 października 2015 r. wyznaczył ponownie na stanowisko służbowe referent prawny z grupą uposażenia U:13 i od dnia 1 października 2015 r. zaprzestał wypłacania skarżącemu uposażenia stawce przewidzianej dla grupy U:15 B. Jak wynika z powyższego ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie zastosował obligatoryjnej dyspozycji art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i nie zachował prawa skarżącego do stawki uposażenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, która bezspornie była skarżącemu przyznana, wypłacana i pobierana przez skarżącego w wysokości właściwej dla grupy U: 15B. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał, że organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wyłącznie wówczas, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W sprawie niniejszej zaskarżony rozkaz nie został wydany z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, jak również nie istnieją żadne pozostające do wyjaśnienia okoliczności, które miałyby jakikolwiek wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż brak jest informacji czy przed wyznaczeniem skarżącego na stanowisko uprawniony organ uzyskał pozytywną opinię Szefa Wojskowej Służby Prawnej. Wymóg uzyskania opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej wynika z pkt 16 decyzji Nr 419/MON. Zdaniem organu odwoławczego, brak takiej opinii stanowi uchybienie formalne, które uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powyższe stanowisko organu jest w ocenie skarżącego błędne. Po pierwsze, nawet ustalenie ewentualnego braku opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej w przedmiocie wniosku w sprawie zwolnienia i wyznaczenia skarżącego na stanowisko w Wojskowej Służbie Prawnej nie wpływa w żaden sposób na ważność i obowiązywanie rozkazu zwalniającego i wyznaczającego skarżącego na stanowisko służbowe w Wojskowej Służbie Prawnej - referenta prawnego KPW G. i przyznanej mu stawki uposażenia. Hipotetyczne ustalenie w/w braku może być rozpatrywane jedynie w zakresie ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej organu wydającego rozkaz bez uprzedniego zwrócenia się z wnioskiem o uzyskanie w/w opinii, jednakże brak taki nie powoduje nieważności rozkazu wydanego z pominięciem uzyskania opinii co do wniosku o zwolnienie i wyznaczenie ani też w żaden inny sposób nie oddziałuje na jego moc obowiązującą, jak też na ważność czy szeroko rozumianą prawidłowość postępowania, w szczególności nie powoduje skutku w postaci niewyznaczenia i niezajęcia z dniem 1 października 2015 r. przez skarżącego stanowiska służbowego referenta prawnego w KPW G. ze stawką uposażenia U: 13. Innymi słowy, nawet ewentualny brak ww. opinii nie może w żaden sposób wzruszyć wydanego w ten sposób rozkazu ani wpłynąć na ustalenie wadliwości postępowania uzasadniającej jego wznowienie. Powyższe wynika z faktu, iż brak uzyskania opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej przy wyznaczaniu na stanowisko służbowe nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, albowiem wymóg uzyskania takiej opinii nie jest obowiązkiem współdziałania organów w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a., obwarowanym sankcją przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Obowiązek współdziałania z innym organem w rozumieniu art. 106 § 1 kpa, którego naruszenie stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, istnieje wyłącznie wówczas, gdy wynika on z treści przepisu powszechnie obowiązującego prawa materialnego, określającego rodzaj spraw, w których współdziałanie ma być podejmowane i rodzaj organów współdziałających przy wydawaniu decyzji administracyjnej. Co oczywiste, ww. decyzja Ministra Obrony Narodowej Nr 419/MON nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, ani też nie zawiera w sobie norm prawa materialnego - jest aktem kierownictwa wewnętrznego, obowiązującym tylko te jednostki, które podległe są organowi wydającemu taki akt, nie może regulować bezpośrednio sfery praw i obowiązków obywatela, jak też stanowić podstawy decyzji (rozkazu) wobec osób fizycznych. Z uwagi na niewielką wagę naruszenia polegającego na wydaniu rozkazu zwalniającego czy wyznaczającego na stanowisko służbowe bez zasięgnięcia przez organ wydający opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej oraz brak sankcji (za wyjątkiem ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej), uchybienie takie może być także w każdym czasie konwalidowane. Skarżący podniósł ponadto, iż niezrozumiałym jest wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatroryjnej na tej tylko podstawie, iż brak jest informacji czy przed wyznaczeniem skarżącego na stanowisko uprawniony organ uzyskał pozytywną opinię Szefa Wojskowej Służby Prawnej. Organ zatem nie ustalił nawet braku tej opinii, a jedynie powziął wątpliwość co do jej wydania. Jeśli organ odwoławczy uznał za tak istotną wynikającą z aktów kierownictwa wewnętrznego okoliczność wydania lub niewydania opinii przez Szefa Wojskowej Służby Prawnej winien był wystąpić do ww. organu z zapytaniem czy przedmiotowa opinia została wydana, a jeśli nie - wnieść o zajęcie stanowiska w tym przedmiocie. Skarżący wskazał, iż wniosek w sprawie zwolnienia go z zajmowanego stanowiska służbowego i ponownego wyznaczenia skarżącego z dniem 1 października 2015 r. na stanowisko służbowe referenta prawnego został pozytywnie zaopiniowany przez Szefa Wojskowej Służby Prawnej. Wydanie przedmiotowego rozkazu personalnego Nr [...] z dnia 14 września 2015 r. bez uzyskania ww. opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej nie narusza zatem przepisów postępowania administracyjnego, a więc pierwsza i podstawowa przesłanka wydania decyzji kasatoryjnej nie została spełniona. Po drugie, powyższa argumentacja wskazuje również, iż nie istnieje żaden konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zarówno ustalenie, iż uprawniony organ uzyskał pozytywną opinię Szefa Wojskowej Służby Prawnej, jak też ustalenie, iż organ nie uzyskał takiej opinii nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - w której sporną kwestią objętą zakresem zaskarżenia nie jest kwestia wyznaczenia lub zwolnienia skarżącego ze stanowiska w Wojskowej Służbie Prawnej, a wyłącznie kwestia przyznanej grupy uposażenia - co do której Szef Wojskowej Służby Prawnej nie jest władny orzekać, opiniować i wpływać na jej wysokość. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w G. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył sprawy o sygnaturach III SA/Gd 415/16 (sprawa ze skargi na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 29 grudnia 2015 r. nr[...]) oraz III SA/Gd 505/16 (sprawa ze skargi na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 12 lutego 2016 r. nr[...]) w celu ich łącznego rozpoznania ograniczonego do przeprowadzenia wspólnej rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.; dalej w skrócie "k.p.a.") w myśl, którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zauważyć należy, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w powołanym przepisie. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne. Jeżeli zatem stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie ma potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, organ odwoławczy ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z ustaleń organu odwoławczego powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że stan faktyczny sprawy nie powinien budzić zastrzeżeń organu. Organ nie powołał wszakże żadnych przepisów postępowania, których naruszenia dopuścił się organ I instancji. W tym miejscu wskazać trzeba, że dla zachowania prawidłowego toku instancyjnego rozpoznania niniejszej sprawy, co do zasady, nie ma znaczenia toczące się w trybie nadzwyczajnym postępowanie (zaskarżenie rozkazu nr [...]). Inaczej mówiąc, przeszkody procesowej w rozpoznaniu tej sprawy przez organ drugiej instancji nie stanowi nie zakończone postępowanie o stwierdzenie nieważności rozkazu nr [...] Nie istnieją również żadne pozostające do wyjaśnienia okoliczności, które miałyby istotny wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Odnośnie poglądu organu "co do braku informacji, czy przed wyznaczeniem skarżącego na stanowisko uprawniony organ uzyskał pozytywną opinię Szefa Wojskowej Służby Prawnej" i potraktowanie braku takiej opinii jako uchybienia formalnego uzasadniającego przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, stwierdzić trzeba, że jest to pogląd błędny. Wyjaśnić należy, wobec zarzutów skargi, że z uwagi na przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2014r., poz. 1414) brak pozytywnej opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej w związku z pkt 16 Decyzji nr 419/MON, stanowi okoliczność dotyczącą wyznaczenia na stanowisko służbowe. Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej może być zaś tylko ta część rozkazu personalnego o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, która stanowi rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu (patrz: uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006r., sygn. akt I OPS 3/06; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016r. sygn. I OSK 1694/14). W stanie faktycznym sprawy, uwzględniając dopuszczalny zakres zaskarżenia, stwierdzić trzeba, że dokonanie ustalenia czy opinia ta została bądź nie została wydana, jakiej jest treści i jakie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, leży w kompetencji organu odwoławczego i w żadnym wypadku brak tego ustalenia przez organ pierwszej instancji nie stanowi uzasadnionej przyczyny do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja, co trafnie podnosi skarżący, nie zawiera również wskazań jakie konkretnie okoliczności organ powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu, co także stanowi naruszenie ww. przepisu. Na marginesie jedynie dodatkowo wskazać należy, że w podstawie prawnej decyzji błędnie powołano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji gdy rozstrzygnięto wyłącznie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (powołane przepisy wzajemnie się wykluczają). Naruszenie to uznać należy jednak za nieistotne dla wydanego rozstrzygnięcia. W reasumpcji stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie w toku instancji nie doszło do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z tych względów przedwczesne byłoby zajęcie przez Sąd stanowiska co do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. W dalszym toku postępowania organ winien uwzględnić w/w rozważania koncentrujące się wokół prawidłowości postępowania stanowiącego podstawę wydania poprawnego rozstrzygnięcia administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzoną przez Sąd kwotę 497 złotych składa się kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika z wyboru oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej uiszczonej od udzielonego pełnomocnictwa.