I OSK 1694/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Antoniuk Protokolant: st. asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1837/13 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o wyznaczeniu na stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1837/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2012 r., nr [...] Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego zwolnił referenta prawnego w Dowództwie 12 Brygady Zmechanizowanej K. S. z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczył ją na stanowisko służbowe referenta prawnego w Inspektoracie Ministerstwa Obrony Narodowej do spraw Bezpieczeństwa Lotów, przyznając grupę uposażenia U:14A. K. S. w dniu 11 lutego 2013 r. złożyła do Ministra Obrony Narodowej wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego rozkazu personalnego w zakresie przyznanej grupy uposażenia U:14A, poprzez przyznanie w tym zakresie grupy uposażenia U:16A i wypłacenie wyrównania za okres od dnia 29 października 2012 r. W uzasadnieniu wniosku podała, że od dnia 22 września 2011 r. uzyskała prawo wykonywania zawodu radcy prawnego, a na stanowisku służbowym referenta prawnego, na które została wyznaczona zaskarżonym rozkazem personalnym, wykonuje obowiązki radcy prawnego, określone w art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Jej zdaniem, zaskarżony rozkaz personalny rażąco narusza prawo, gdyż wbrew zasadzie określonej w art. 224 wymienionej ustawy, mającej na mocy art. 75 tej samej ustawy zastosowanie do radców prawnych będących żołnierzami zawodowymi, do wymienionego stanowiska służbowego przypisano grupę uposażenia U:14A, niższą od grupy uposażenia przysługującego głównemu specjaliście (U:16A). Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] września 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił m.in. art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Na podstawie tego przepisu wyznacza się żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe o określonych parametrach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Parametry stanowiska służbowego (w tym grupa uposażenia) są natomiast określone w etacie jednostki wojskowej, a tym samym żołnierz zawodowy jest wyznaczany decyzją administracyjną na konkretne stanowisko służbowe przewidziane w etacie jednostki wojskowej i o parametrach określonych w tym etacie. Określenie parametrów stanowiska służbowego w decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe nie stanowi zatem elementu rozstrzygnięcia tej decyzji, lecz wynika z etatu jednostki wojskowej. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz posiadanej oceny w opinii służbowej, a żołnierza zawodowego w służbie stałej również od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej. K. S. zaskarżonym rozkazem została wyznaczona na stanowisko referenta prawnego zaszeregowane do stopnia etatowego majora z grupą uposażenia U:14A. W karcie opisu tego stanowiska, wśród wymagań dodatkowych, niewymagalnych do spełnienia, nie wymieniono posiadania kwalifikacji radcy prawnego. Organ podkreślił, że brak jest normy prawnej nakazującej wyznaczenie żołnierza zawodowego posiadającego uprawnienie radcy prawnego wyłącznie na stanowisko służbowe radcy prawnego, ani też zakazującej wyznaczenia takiego żołnierza na stanowisko inne niż stanowisko radcy prawnego. W tej sytuacji, zaskarżony rozkaz nie narusza art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ani też pozostałych przepisów powołanych w jego podstawie prawnej. Odnosząc się do zarzutu o rażącym naruszeniu art. 224 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 6 lipca o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), Minister stwierdził, że to o takim naruszeniu można by mówić w sytuacji, gdyby żołnierz zawodowy posiadający kwalifikacje radcy prawnego został wyznaczony na stanowisko radcy prawnego i zaszeregowany do grupy uposażenia niższej niż przewidziana dla głównego specjalisty lub równorzędnego. K. S. złożyła do Ministra Obrony Narodowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w który zarzuciła że decyzja została wydana z naruszeniem: 1) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 4-7, art. 224 ustawy o radcach prawnych w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, polegającą na przeprowadzeniu wykładni ww. przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych pomijając treść i znaczenie ww. przepisów o radcach prawnych; 2) przepisów postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 7, 8 i art. 80 K.p.a., polegający na ocenie dowodów w sposób dowolny, a nie swobodny. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. Organ powtórzył argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji poprzedzającej i ponownie stwierdził, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] września 2012 r., albowiem zaskarżony rozkaz nie jest obciążony żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a., a w szczególności rozkaz ten nie narusza rażąco prawa. K. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponowiła zarzuty, które wyartykułowała we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosła o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] września 2012 r. i wypłacenie wyrównania od dnia 29 października 2012 r. wraz z ustawowymi odsetkami od tej daty do dnia wypłaty oraz uchylenie decyzji [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2013 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności powyżej określonego rozkazu personalnego i wypłacenie wyrównania od dnia 29 października 2012 r. Ponadto wniosła o zobowiązanie organu do określenia uposażenia radcy prawnego odpowiadającego grupie uposażenia U:16A oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną. W ocenie Sądu, rozkaz personalny, którego unieważnienia domaga się skarżąca, spełnia wszystkie warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), a tym samym nie można przyjąć, że został wydany z naruszeniem prawa, a tym bardziej z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd stwierdził, że są one chybione. Według Sądu pierwszej instancji, organ nie mógł naruszyć, a tym bardziej rażąco, przepisów prawa materialnego określonych w skardze, gdyż przepisy te nie miały w sprawie zastosowania. Przedstawiona przez skarżącą argumentacja byłaby zasadna, ale w sytuacji, gdyby została wyznaczona (zatrudniona) na stanowisko radcy prawnego, a nie referenta prawnego. Dopiero wtedy mogłaby odwoływać się do prawa wynikającego z art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Sąd podkreślił, że samo posiadanie uprawnień radcy prawnego jest niewystarczające, aby korzystać z uprawnień wynikających z przedmiotowej ustawy. Niezbędnym elementem jest zatrudnienie na stanowisku radcy prawnego. Tego warunku skarżąca nie spełnia. Samo wykonywanie przez skarżącą w ramach stosunku służbowego czynności przypisanych radcy prawnemu nie powoduje, że wykonuje ona zawód radcy prawnego. Skargę kasacyjną wniosła K. S. zastąpiona przez radcę prawnego Rafała Walczaka. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3, 156 § 1 K.p.a. przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że skarżąca jest radcą prawnym, wykonywała i nadal wykonuje czynności radcy prawnego, o czym nie decyduje uznanie organu ("konkluzja sądu"), a zakres obowiązków przypisanych do zajmowanego stanowiska, bez względu na nazwę tego stanowiska - wyroku NSA z dnia 9 lutego 1993 r., sygn. akt II SA 1057/92, i jako takiej przysługuje jej uposażenie radcy prawnego za sporny okres, przypisane do grupy uposażenia U:16A oraz naruszenie art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego polegające na niedopuszczenie dowodów z dokumentów, jak i dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów, co miało wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4, 6, 7, 8, art. 224 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) przez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, iż skarżącej nie przysługuje przymiot/status radcy prawnego upoważniający ją do uposażenia radcy prawnego za sporny okres na poziomie uposażenia U:16 A, jak i naruszenie art. 35 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) poprzez błędne ich zastosowanie polegające na błędnej wykładni tych przepisów, pomijające treść i znaczenie przywołanych przepisów o radcach prawnych, które nie dość, że mają "charakter gwarancyjny", to jeszcze stanowią przepis szczególny w stosunku do przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, i jako takie wyłączają ich stosowanie (w kwestii uposażenia), zgodnie z klasyczną regułą interpretacyjną "Lex specialis derogat legi generali". W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty sformułowane w procesowej podstawie kasacji. Dotyczą one nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niedopuszczenia dowodu z dokumentów oraz dowolnej oceny materiału dowodowego. Od razu przypomnieć należy, że zarzuty tego rodzaju mogą odnieść skutek, gdy dotyczą okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Z uwagi na przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), okoliczności te nie mogą dotyczyć wyznaczenia na stanowisko służbowe. Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej może być tylko ta część rozkazu personalnego o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, która stanowi rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu (patrz: uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 3/06, ONSA i wsa 2006/3/69). Podstawę prawną rozstrzygnięcia o uposażeniu stanowi art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W myśl tego przepisu, wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Istotne jest zatem ustalenie stanowiska służbowego oraz grupy uposażenia, do której to stanowisko służbowe zostało zaszeregowane. W tym zakresie przesądzający jest rozkaz personalny Szefa Sztabu Generalnego Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Na mocy tego rozkazu skarżąca została zwolniona ze stanowiska referenta prawnego w Dowództwie 12 Brygady Zmechanizowanej i wyznaczona na stanowisko służbowe referenta prawnego w Kierownictwie Inspektoratu Ministerstwa Obrony Narodowej do Spraw Bezpieczeństwa Lotów. Jest niewątpliwe, że stanowisko służbowe referenta prawnego jest zaszeregowane do grupy uposażenia U:14A. Obie te okoliczności zostały przez organy ustalone prawidłowo, a kontrola sądowa nie zakwestionowała tych ustaleń. Nie jest więc zasadny zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 oraz art. 156 § 1 K.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 K.p.c. W sytuacji bowiem, gdy sąd nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a., powoływanie się na przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące postępowania dowodowego i art. 106 § 5 P.p.s.a. jest bezprzedmiotowe (por. m.in. wyrok NSA z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1026/06; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 182/11). Nie są usprawiedliwione zarzuty sformułowane w materialnej podstawie kasacji. Powołany w tej podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa zasady wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zasady te, w odniesieniu do radców prawnych są określone nadto w przepisach ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.). Wynika to przepisu art. 75 tej ustawy. Realizacja tych reguł wobec żołnierza zawodowego mającego uprawnienia radcy prawnego, wykonującego obowiązki służbowe polegające na obsłudze prawnej jednostki wojskowej, przez organy wojskowe, zgodnie z art. art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Utrwalony jest pogląd, według którego, ograniczenie to wynika z istoty stosunku prawnego, jakim jest stosunek służbowy łączący żołnierza zawodowego z organami państwa. Stosunek ten oparty jest na podporządkowaniu organom wojskowym i możliwości jednostronnego kształtowania statusu żołnierzy zawodowych przez te organy. Unormowanie to nie zostało podważone przez Trybunał Konstytucyjny, który wiąże to ograniczenie z koniecznością zapewnienia możliwości realizacji przez Siły Zbrojne ich zadań określonych w art. 26 Konstytucji RP. Są to sprawy podległości służbowej, należące do sfery wewnętrznej administracji publicznej (patrz: wyrok TK z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt SK 31/10, OTK-A 2012/7/80; uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 3/06. Od spraw z zakresu podległości służbowej należy odróżnić sprawy ze stosunku służbowego, w których jednostka, dochodząc swoich praw, występuje jako wyodrębniony podmiot praw i obowiązków, które dotyczą praw jednostki wobec organów państwowych, jakie przysługują jej w ramach stosunku służbowego i określają treść tego stosunku. Taką sprawę stanowi sprawa z zakresu uposażenia żołnierza zawodowego. Podlega ona kontroli sądowej także wówczas, gdy decyzja w przedmiocie uposażenia jest częścią decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. Rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi zawodowemu uposażeniu stanowi na tyle samodzielny element decyzji o wyznaczeniu żołnierza na określone stanowisko służbowe, że zaskarżenie takiej decyzji w części dotyczącej uposażenia i kontrola sądowa takiej decyzji w tej części są możliwe bez potrzeby kwestionowania rozstrzygnięcia dotyczącego określenia stanowiska służbowego i wyznaczenia żołnierza na to stanowisko (patrz: uzasadnienie cyt. uchwały NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 3/06). Kontrolą sądowej są jednak objęte tylko te uprawnienia, które żołnierzowi zawodowemu przysługują w ramach stosunku służbowego. Kontrola sądowa legalności rozstrzygnięcia w zakresie uposażenia musi uwzględniać rzeczywiście zawiązany stosunek służbowy. Treść stosunku służbowego w zakresie stanowiska służbowego jest kształtowana decyzją o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. W trakcie kontroli sądowej, uprawnień żołnierza do uposażenia nie można wywodzić z hipotetycznego stosunku służbowego, który zdaniem żołnierza zawodowego, z uwagi na regulacje materialnoprawne oraz rzeczywiście wykonywane obowiązki, powinien być zawiązany między nim, a organem wojskowym. Przyjęcie odmiennej koncepcji równałoby się dopuszczeniu kontroli sądowej decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, co byłoby sprzeczne z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z tych powodów bezpodstawny jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 35 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Prawa skarżącej do wyższej grupy uposażenia, do której byłoby zaszeregowane stanowisko radcy prawnego, w sytuacji gdy pozostaje w obrocie prawnym powołanie jej na stanowisko służbowe referenta prawnego, nie można wywodzić również z powołanych podstawie materialnej kasacji przepisów art. 4, 6, 7, 8, 224 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Najpierw odnotować należy, że w dacie wydania rozkazu będącego przedmiotem postępowania nadzorczego przepis art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należało interpretować łącznie z regulacją art. 224 ust. 1 w związku z art. 75 ustawy o radcach prawnych. Jednak treść tego unormowania nie prowadzi do wniosku, że każdy żołnierz zawodowy, który ma uprawnienia radcy prawnego i wykonuje obowiązku związane z obsługą prawną organu wojskowego ma prawo do uposażenia określonego zgodnie z dyspozycją art. 224 ust. 1 w związku z art. 75 ustawy o radcach prawnych. Chodzi o tych radców prawnych, którzy na podstawie stosunku służbowego wykonują zawód radcy prawnego, a nie o osoby mające uprawnienia do wykonywania zawodu radcy prawnego, którzy wykonują obowiązki służbowe na podstawie stosunku służbowego referenta prawnego. Warto jeszcze skonstatować, że wbrew argumentacji skarżącej, jej stanowisko nie znajduje umocowania w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Wyrok NSA z dnia 9 lutego 1993 r., sygn. akt II SA 1057/92, dotyczył zupełnie innego stanu faktycznego i prawnego. Odnosił się do możliwości wpisania na listę radców prawnych osoby, która niezależnie od zasadniczych wymogów określonych wówczas w art. 24 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o radcach prawnych, była zatrudniona na stanowisku odpowiadającym funkcji radcy prawnego. Wyroki NSA: z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1494/08 oraz z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1493/08, rozstrzygały spory w przedmiocie uposażenia osób wyznaczonych na stanowisko służbowe radcy prawnego. Natomiast w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1439/13, rozpoznawano skargę na rozstrzygnięcie o uposażeniu osoby wyznaczonej na stanowisko referenta prawnego, która przed tym wyznaczeniem pełniła służbę na stanowisku radcy prawnego, przy czym wyznaczenie na stanowisko referenta prawnego i przyznanie uposażenia wynikało z braku w nowej jednostce wojskowej stanowiska porównywalnego ze stanowiskiem radcy prawnego. Istotą sporu było więc także, jak w przywołanych wyrokach NSA (sygn. akt I OSK 1438/13 i I OSK 1439/13) naruszenie polegające na niezastosowaniu grupy uposażenia przysługującej porównywalnemu stanowisku w Siłach Zbrojnych. Będący przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności rozkaz personalny Szefa Sztabu Generalnego Nr [...], z dnia [...] września 2012 r., w części dotyczącej uposażenia skarżącej nie naruszał prawa. Tym bardziej nie ma podstaw do formułowania w tym zakresie zarzutu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.