III SA/Gd 47/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi PPHU [...] S.C. M. K., K. O., M. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego i podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. K., K. O. oraz M. O., prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą PPHU [...], zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 grudnia 2009 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 2 września 2009 r. określającą niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 11.499 zł. i orzekającą o poborze odsetek oraz określającą podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie wskazanych zgłoszeń celnych w kwocie 137.478 zł. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z powołanym przez skarżących art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny ma możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. II OZ 184/05, baza orzeczeń Lex nr 302251). Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że wnioskodawcy nie powołali się na żadne przesłanki, które pozwalałyby Sądowi zastosować art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd w pełni zgadza się z tezą i argumentacją przywołaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. II FZ 39/09 (baza orzeczeń Lex nr 489786), który stwierdził, że w sytuacji, gdy skarżący nie wykazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, sąd nie ma obowiązku poszukiwania tych okoliczności. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.