III SA/Gd 486/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: przywrócić skarżącej M. K. termin do wniesienia skargi. M. K., przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r. sygn. akt III SO/Gd 3/17 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w G. wyznaczyła adwokata M. K. pełnomocnikiem z urzędu, co wynika z pisma Rady z dnia 12 kwietnia 2017 r. W dniu 26 kwietnia 2017 r. pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o zezwolenie na wykonanie fotografii z akt sprawy. Pismem z dnia 15 maja 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 16 maja 2017 r., pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 września 2016 r. nr [...], składając jednocześnie skargę na ww. decyzję. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 486/17. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał, że skarżąca w terminie do wniesienia skargi wniosła o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Bezpośrednio po wyznaczeniu, udał się do sądu celem zapoznania się z aktami sprawy. Pełnomocnik wskazał , że po ustaleniu przedmiotu sprawy, konieczne było zapoznanie się z aktami administracyjnymi oraz nawiązanie kontaktu ze skarżącą. Spotkanie ze skarżącą odbyło się w dniu 11 maja 2017 r. Zatem przyczyna uchybienia terminu ustała w tej właśnie dacie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten nie pozostawia wątpliwości co do początku biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, czy też braku możliwości jego przesunięcia z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie o przyznanie prawa pomocy, obejmujące ustanowienie pełnomocnika. Jeżeli zatem stronie skarżącej został doręczony odpis decyzji bądź innego rozstrzygnięcia w sprawie, to od tego momentu liczony jest bieg terminu do złożenia skargi niezależnie od tego, czy strona ustanowiła pełnomocnika z wyboru, czy też wystąpiła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym i w przypadku jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie na wniosek strony. W sytuacji zatem, gdy strona uchybiła terminowi do złożenia skargi skuteczne jej wniesienie i nadanie sprawie biegu jest uzależnione od złożenia przez nią lub jej pełnomocnika, w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a., wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Stosownie bowiem do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek ten musi być jednakże złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2, § 4 p.p.s.a). W pierwszej kolejności należało ocenić w niniejszej sprawie, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W wypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu w trybie art. 243 i n. p.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 czerwca 2006r., sygn. akt I FZ 198/06, z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07, z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze wskazywane przez pełnomocnika okoliczności faktyczne związane z jego ustanowieniem stwierdzić należy, że ww. termin został dochowany. Zatem złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 16 maja 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) oznacza, że termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany. Z uwagi na dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie – złożenie przez wyznaczonego pełnomocnika skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu - spełniona została także przesłanka przywrócenia terminu, o jakiej mowa w art. 87 § 1 4 p.p.s.a.. Należy też uznać w okolicznościach niniejszej sprawy, że spełniona została przesłanka z art. 86 § 1 p.p.s.a., bowiem pełnomocnik skarżącej sporządził i złożył skargę w terminie 30 dni od zawiadomienia o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącej w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.