III SA/Gd 589/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant: Specjalista Kinga Czernis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Słupsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Słupskiego z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr [...]. Decyzją z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr KM.5430.3.57.2022-II wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.k.p.") Starosta Słupski orzekł o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. AM, B1 oraz B (dokument prawa jazdy nr [...] druk nr [...]) K. M. Decyzja powyższa została wydana w związku z orzeczonym przez Sąd Rejonowy w S. w dniu 27 grudnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt [...] środkiem karnym zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat. Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, wniesionego przez Prokuratora Rejonowego w Słupsku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 23 maja 2022 r. nr SKO.474.19.2022 utrzymało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a."), art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z § 17 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231 ze zm.) oraz art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodek karny wykonawczy (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 53 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.k.w."). W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium przywołało treść art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Wskazano również, że w myśl art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Kolegium przytoczyło nadto treść § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, w świetle którego w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Zgodnie zaś z treścią § 17 ust. 2 zdanie pierwsze cyt. rozporządzenia w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. Ponadto Kolegium wskazało na treść art. 6 k.p.a., który stanowi, iż organy administracji publicznej pozostają związane treścią powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym rozporządzeń wykonawczych do ustawy. Zobowiązane są zatem do działania na podstawie i w granicach prawa. Kolegium wskazało, że zarzucana przez Prokuratora wadliwość decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, to jest brak uwzględnienia w rozstrzygnięciu decyzji wskazania terminu na jaki orzeczono wobec K. M. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 182 § 2 k.k.w.) jak i niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. przejawiające się niedookreśleniem w sentencji decyzji wobec kogo orzeczono cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie miały miejsca. Zdaniem Kolegium decyzją wydawaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. starosta ma orzec wyłącznie o cofnięciu uprawnień kierowcy bez określania terminu jej ważności z uwagi na regulację § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Należy mieć bowiem na uwadze, że rozstrzygające znaczenie dla okresu obowiązywania zakazu ma wyrok orzekający środek karny a nie decyzja o jego wykonaniu. W innym przypadku odesłanie w tym zakresie do decyzji organu administracji pozostawałoby w sprzeczności z kompetencją sądu do orzekania o środkach karnych i okresie ich obowiązywania. Zdaniem Kolegium zakwestionowana decyzja Starosty Słupskiego nie budzi nadto jakichkolwiek wątpliwości co do jej wykonalności. Starosta w zgodzie z obowiązującymi przepisami wskazał bowiem w jej uzasadnieniu okres obowiązywania zakazu orzeczonego w latach. W ocenie organu odwoławczego nie ma również wątpliwości co do prawidłowości określenia adresata decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył Prokurator Rejonowy w Słupsku. Prokurator zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. polegające na niezastosowaniu tych przepisów i orzeczenie o cofnięciu K. M. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie nieodpowiadającym treści wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 27 grudnia 2021 r., wydanego w sprawie [...]. Uzasadniając skargę Prokurator podkreślił, iż użyty w art. 182 § 2 k.k.w. zwrot "w orzeczonym zakresie" odnosi się do okresu, na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, natomiast z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że organ administracji nie jest władny do odmiennego ukształtowania okresu pozbawienia uprawnienia do prowadzenia pojazdów, jak tylko w zakresie wskazanym w wyroku, którego treścią jest ściśle związany. Wydanie natomiast decyzji bez określenia terminu na jaki cofa się uprawnienie do kierowania pojazdów oznacza w praktyce, że cofnięcie to ma charakter bezterminowy, a tym samym nakłada na stronę dodatkowe ograniczenie jej uprawnień, nie wynikające z treści wyroku sądu, ani ustawy. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący Prokurator wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie przedstawiając argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona kontrola wykazała, że wydane w sprawie decyzje zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Przedmiotem skargi Prokurator uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku, którą - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty Słupskiego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi na okres 6 lat, na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w S. wydanego wobec uczestnika postępowania K. M. - utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Materialnoprawną podstawę decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowił art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Podstaw materialnoprawnych decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami należy także dopatrywać się w treści art. 182 k.k.w. Zgodnie z § 1 zdanie 1 tego przepisu, w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Stosownie zaś do art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Nadto zgodnie z treścią art. 184 k.k.w. - przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny wymieniony w niniejszym oddziale lub oddziale 1, albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. W kontekście treści art. 182 k.k.w. należy zaakcentować, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości możliwość, aby przepis ten, pomimo zamieszczenia go w ustawie - Kodeks karny wykonawczy, stanowił podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt III SA/Lu 377/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) nie jest istotne, w jakim akcie prawa została zamieszczona określona regulacja, lecz to, czy z danego przepisu można wywieść normę prawa materialnego mogącą stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej. W kontrolowanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 27 grudnia 2021 r. orzeczono wobec adresata kontrolowanej obecnie decyzji środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat. W związku z tym, Starosta Słupski, jako organ właściwy, zobowiązany był wydać decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie dostosowanym do orzeczenia sądu karnego. Decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, to jest nie zależą od uznania organu. Organ, w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek, posiada nie tylko prawo, ale bezwzględny obowiązek wydania decyzji o określonej treści. Nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania wyroku sądu karnego. Z brzmienia art. 182 § 2 k.k.w. wynika, że organ administracji, któremu w trybie tego przepisu przesłano odpis wyroku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów, jest zobowiązany cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Z przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika więc obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Organ ma nie tylko cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami, ale musi cofnąć je w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnosi się przede wszystkim do zakresu przedmiotowego, w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wskazane powyżej pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnosi się także do okresu, na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 698/09; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 16 grudnia 2019 r.; sygn. akt II SA/Gl 1219/19 oraz z dnia 19 lutego 2020 r.; sygn. akt II SA/Gl 1396/19; zob. ponadto: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2009 r.; sygn. akt III SA/Gd 348/09 oraz dnia 21 marca 2021 r.; sygn. akt III SA/Gd 1078/20; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ administracji nie może przy tym rozszerzać, ani zawężać orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu. Mając na uwadze opisany wyżej stan prawny podzielić należy stanowisko skarżącego Prokuratora, że orzeczenie organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania wydanej decyzji z zakresem, na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, jest czynnością wadliwą. Organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są bowiem związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle wskazany w wyroku okres. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że tego rodzaju rozstrzygnięcie winno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji) jako istotny element rozstrzygnięcia. Oczywistym jest bowiem, że nie powinno się rozstrzygać o uprawnieniach lub obowiązkach strony w uzasadnieniu decyzji, które jest innym, niż osnowa, składnikiem decyzji administracyjnej. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę zwraca uwagę, że należyte rozróżnienie charakteru i treści poszczególnych składników decyzji administracyjnej ma istotną doniosłość, czemu ustawodawca dał wyraz w regulacji zawartej w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wyróżnienie w tych przepisach poszczególnych składników decyzji służy nie tylko zapewnieniu kompletności, czy zupełności decyzji administracyjnej, ale także podkreśla odrębność tych składników. Odrębność ta jest związaną zwłaszcza z ich funkcją, jak i charakterem. W tym kontekście należy podkreślić, że to z osnowy decyzji administracyjnej jej adresat ma czerpać pełną wiedzę na temat treści uprawnień lub obowiązków zindywidualizowanych wobec niego poprzez wydanie takiej decyzji. Uzasadnienie natomiast ma jedynie wyjaśniać adresatowi decyzji, dlaczego taka indywidualizacja uprawnień lub obowiązków miała miejsce. Sytuacja, w której w celu określenia treści zindywidualizowanego decyzją administracyjną uprawnienia lub obowiązku koniecznym jest sięganie do uzasadniania (co w realiach sprawy z odwołaniem się do treści § 17 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami podkreślało Kolegium) stanowi przejaw zacierania się odrębności ról przypisanych poszczególnym składnikom decyzji administracyjnej, czego - w realiach rozpatrywanej obecnie sprawy - Sąd nie można zaakceptować. Z art. 182 § 2 k.k.w. wynika bowiem wprost obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego, zatem konkretyzacja tego zakresu powinna mieć miejsce w sentencji decyzji, a nie w jej uzasadnieniu. W rzeczonej sprawie organy wywiązały się jedynie z obowiązku oznaczenia w osnowie decyzji administracyjnej zakresu przedmiotowego rozstrzygnięcia o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami ograniczając je do pojazdów kategorii AM, B1 oraz B, gdyż tylko takie uprawnienia posiadał adresat kontrolowanej decyzji oraz podania ogólnie w uzasadnieniach decyzji okresu 6 lat, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. W ocenie Sądu świadczy to o naruszeniu art. 182 § 2 k.k.w., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Oceny j Sądu w tej sprawie nie zmienia treść § 17 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Zgodnie natomiast z ustępem 2 tego przepisu, w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. Należy podkreślić, że z § 17 ust. 1 rozporządzenia wynika jedynie obowiązek organu wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. (sygn. akt III SA/Lu 1080/16; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), czym innym jest kwestia określenia terminu ważności decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, a czym innymi, wynikający z art. 182 § 2 k.k.w., obowiązek oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. Poza tym, postanowienia § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie mogą prowadzić do zaniechania wykonania przez organy administracji obowiązku, wynikającego z art. 182 § 2 k.k.w. Zaistniałaby bowiem wówczas niezgodność dwóch regulacji: przepisu § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia i art. 182 § 2 k.k.w. Należy w tym miejscu wskazać, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2021 r. (sygn. akt II GSK 1227/21; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że z treści przepisów § 17 ust. 1 i § 17 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia wynika, że są one sprzeczne z treścią art. 182 § 2 k.k.w., o ile rozumieć je w ten sposób, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami w osnowie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nie zamieszcza się rozstrzygnięcia o okresie obowiązywania cofnięcia uprawnień, a jedynie w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. Wyżej przedstawione zastrzeżenie ("o ile rozumieć") jest konieczne, ponieważ przepis § 17 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia odczytywany bez powiązania z § 17 ust. 1 sam w sobie nie zawiera treści, której można byłoby przypisać sprzeczność z ustawą. Dodać należy, że przepis § 17 ust. 1 rozporządzenia zawiera sformułowanie, które wydaje się być przejawem niedoskonałości legislacyjnej. Sformułowanie "bez określenia terminu ważności tej decyzji" jest niezrozumiałe, gdyby do pojęcia "ważność" odnosić a contrario przyjęte w procedurze administracyjnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.). Odczytanie tego przepisu razem z § 17 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że Minister Infrastruktury i Budownictwa pod pojęciem "termin ważności tej decyzji" rozumie termin, do którego obowiązuje cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Niezgodność wymienionych wyżej przepisów rozporządzenia z przepisami ustawy powoduje, że przepisy rozporządzenia nie mogą być stosowane. Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) rozporządzenia są wydawane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Wskazana regulacja determinuje uznanie, że przepisy rozporządzenia nie mogą przewidywać rozwiązań sprzecznych z ustawą. Nie chodzi przy tym tylko o brak sprzeczności z ustawą, w której zostało zamieszczone upoważnienie, ale także o brak sprzeczności z każdą inną ustawą. Przepisy rozporządzenia sprzeczne z przepisami ustawy są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji i jako takie nie wiążą sądu administracyjnego rozpatrującego sprawę, w której zostały zastosowane przez organ administracji publicznej. Wykazując kompetencję sądu administracyjnego do oceny zgodności przepisów rozporządzenia z przepisami ustawy i Konstytucji RP należy wskazać na art. 178 Konstytucji, z którego wywodzi się samodzielność sądów, w tym sądownictwa administracyjnego, w ocenie konstytucyjności aktów wykonawczych. Zgodnie z tym przepisem sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. W badanej sprawie nie wiążą sądu administracyjnego § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, bowiem sprzecznie z ustawą regulują treść osnowy i uzasadnienia decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia przez sąd karny zakazu prowadzenia pojazdów. Resumując, stwierdzić należy, że stosownie do dyspozycji art. 182 § 2 k.k.w., organ administracji powinien cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie wynikającym z wyroku sądu karnego, w którym orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, to jest w określonym przez sąd zakresie przedmiotowym i na ściśle wskazany okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu. Rozstrzygnięcie takie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji). W rozstrzygnięciu decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji nie oznaczono zaś okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. Powyższe świadczy o naruszeniu przez organ art. 182 § 2 k.k.w. oraz art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Utrzymanie takiej decyzji w mocy przez organ odwoławczy świadczy z kolei o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Stwierdzone naruszenia skutkowały koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. W dalszym toku postępowania organ pierwszej instancji z uwagi na regulację zawartą w art. 153 p.p.s.a. zobligowany jest uwzględnić poczynione wyżej rozważania prawne.