III SA/Gd 627/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie: NSA Marek Gorski WSA Alina Dominiak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 13 lipca 2006r., nr [...]; 2. zasądza na rzecz skarżącego J. N. od Wojewody [...] kwotę 115 zł. ( sto piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia 16 maja 2005 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 stycznia 2005 r. w przedmiocie wymeldowania J. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [..] w G.i orzekł o odmowie wymeldowania go z pobytu stałego. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Gd 336/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność powyższej decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu Sąd powołując się na treść art. 136 k.p.a. wskazał, że organ odwoławczy jest kompetentny wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, tymczasem organ ten przeprowadził praktycznie całe postępowanie dowodowe, co narusza określoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz stanowi przekroczenie kompetencji określonych w art. 136 k.p.a. Zaskarżona decyzja jest zatem obarczona wadą nieważności. Wojewoda [...] decyzją z dnia 9 listopada 2005 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 16 maja 2005 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 22 lutego 2006 r. odmówił wymeldowania J. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Wojewoda [...] decyzją z dnia 19 kwietnia 2006 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 22.02.2006r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 13 lipca 2006 r. nr [...] odmówił wymeldowania J. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu organ wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie J. G. wystąpił J.N., podając, że wymieniony w spornym lokalu nie mieszka od 1983 r., i że obecnie zamieszkuje on z rodziną w G. przy ulicy [...]. Strony postępowania przedstawiły listę świadków mogących zaświadczyć o stanie faktycznym. Wskazani świadkowie uczestniczyli w rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 5 czerwca 2006 r. oraz w dniu 14 czerwca 2006 r. I tak świadkowie A. K. i M. M. zeznali, że J. G. mieszka w budynku gospodarczym posadowionym na posesji przy ulicy [...] w G., spotykają się z wymienionym w tym budynku. A. K. podał, że zdarza się, iż zachodzi do znajomego bez uprzedzenia, a świadek M. M., iż razem z tego miejsca udają się do pracy. Świadek J. L. zeznał, że J. G. widuje w różnych porach dnia; nie wie jednak w jakim charakterze on przebywa na posesji – czy mieszka, czy też kogoś odwiedza. Kolejni świadkowie zeznali, iż J.G. nie mieszka w spornym lokalu, widują go sporadycznie, jak wchodzi bądź wychodzi z posesji lub jak przyjeżdża samochodem. Z kolei świadkowie E. Z. i P. W. wiedzą od sąsiadów, iż wymieniony mieszka z żoną w G. przy ulicy [...]. Przesłuchani w dniu 12 grudnia 2005 r. podczas oględzin spornego lokalu w charakterze świadków S.G., A. B. i K. G. zgodnie zeznali, że J. G. mieszka pod adresem G., ulica [...]. Przeprowadzona w dniu 6 grudnia 2005 r. przez Komisariat V Policji w G. kontrola meldunkowa nie potwierdziła faktu zamieszkiwania J. G. w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w G., z kolei zaś podczas wywiadów przeprowadzonych w dniach 20 grudnia 2005 r. i 27 stycznia 2006 r. na posesji przy ulicy [...] nie zastano w spornym lokalu J.G. Następnie organ pierwszej instancji podał, iż J. G. na dowód swego zamieszkiwania w spornym lokalu przedstawił liczne kopie z kopert kierowanej do niego korespondencji oraz zaświadczeń urzędowych. Jednakże dokumenty te nie dowodzą zamieszkiwania wymienionego w miejscu stałego zameldowania. Dowodzą one jedynie, że adres ten J. G. wskazuje jako adres do korespondencji. Organ wywiódł, iż zeznania przesłuchanych w toku postępowania świadków wprawdzie łącznie nie potwierdzają, ani też nie wykluczają faktu stałego zamieszkania J.G. w budynku gospodarczym przy ulicy [...] w G., to z całą pewnością nie dowodzą tego, że opuścił on miejsce stałego zameldowania w sposób trwały i dobrowolny. W ocenie organu nie została spełniona przesłanka wymeldowania, o której stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W odwołaniu od powyższej decyzji J. N. wskazał, że powołani przez J.G. świadkowie to jego bliscy znajomi, a ich zeznania stoją w sprzeczności z twierdzeniami samego J. G., który w odwołaniu z dnia 7 lutego 2005 r. podał, iż mieszka w budynku z J. N. i 3-osobową rodziną, zaś zeznając w dniu 6 kwietnia 2005 r. podał, że mieszka w budynku gospodarczym położonym na nieruchomości, a w budynku, w którym mieszka J. N. nie mieszka 7 lat. W protokole z przesłuchania z dnia 29 listopada 2005 r. ponownie stwierdził, że mieszka w budynku gospodarczym i zaprzeczył, iż nie jest prawdą jakoby nie mieszkał w budynku przy ulicy [...]. J. N. podał, iż niespójne zeznania składa również syn J. G. – S. G., co w jego ocenie wskazuje, iż próbują oni utrzymać fikcyjne zameldowanie w spornym lokalu. Nadto J. N. podał, iż organ pierwszej instancji przeinaczył fakty i zeznania świadków. Dał wiarę J. G., iż mieszka wraz z synem w pomieszczeniu gospodarczym w wybudowanej tam wnęce. Uszła jednak uwadze organu okoliczność, iż wnęka ta została wybudowana dopiero w 2005 r. Również fakt, że samochód według oświadczenia J. G. należący do jego syna parkowany jest na ulicy [...] musi budzić zdziwienie, gdyż kierując się zasadami logiki i życiowego prawdopodobieństwa syn, który mieszka na ulicy [...] nie pozostawiałby codziennie pojazdu tak daleko od miejsca swojego zamieszkania. J.N. podkreślił, iż J. G. od 1983 r., jak również od chwili złożenia wniosku o jego wymeldowanie w 2004 r. nie mieszkał i nie nocował w spornym lokalu, gdyż wraz z byłą żoną mieszka przy ulicy [...] w G. Rzeczy pozostawione w spornym lokalu mają na celu jedynie pozorowanie zamieszkania. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 września 2006 r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przesłanka warunkująca wymeldowanie z pobytu stałego w drodze decyzji administracyjnej sformułowana jest w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi, że podmiotem decyzji o wymeldowaniu może być jedynie osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Do podjęcia zatem decyzji o wymeldowaniu J. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w G. konieczne było ustalenie, że trwale opuścił on sporny lokal. Organ odwoławczy zapoznał się z zeznaniami świadków przesłuchanych podczas ponownego postępowania przed organem pierwszej instancji. Świadkowie A.K., M. M., S. G. oraz A. B. potwierdzili fakt zamieszkiwania J. G. w spornym lokalu. Świadek J.L. zeznał, że widuje wymienionego w różnych porach, nie wie jednak, w jakim charakterze tu przebywa. Natomiast świadkowie E. Z., D. R. i I. C. zeznali, że J. G. w spornym lokalu nie mieszka. Ponad połowa świadków potwierdza fakt zamieszkiwania J. G. w spornym lokalu, natomiast pozostali świadkowie widują go sporadycznie w miejscu pobytu stałego, twierdząc, że w spornym lokalu nie przebywa. Następnie organ odwoławczy podniósł, że kontrola meldunkowa nie potwierdziła faktu zamieszkania J. G. pod adresem G. ulica [...]. Część sąsiadów w ogóle go nie znała, a część twierdziła, iż z samochodu zaparkowanego przy bloku korzysta jego syn. W związku z powyższym organ drugiej instancji uznał, iż nie została spełniona przesłanka wymeldowania J. G. ze spornego lokalu, gdyż w toku postępowania uzyskano dowody potwierdzające, iż nie opuścił on tego lokalu trwale i dobrowolnie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł J. N., wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. przez brak dogłębnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności towarzyszących zaskarżonej decyzji oraz naruszenie art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi podał, że zeznania świadków, na których oparto zaskarżoną decyzję w żaden sposób nie potwierdziły, czy J. G. trwale przebywa pod spornym adresem. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy dowolnie zinterpretował zeznania świadków, nie dając wiary świadkom, którzy mieszkają najbliżej skarżącego. Organ dał wiarę zeznaniom świadków przedstawionych przez J. G., zaś zeznania świadków korzystne dla skarżącego zostały uznane za mniej wiarygodne. Następnie skarżący powtórzył argumenty, które zawarł w odwołaniu od decyzji Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżona decyzja ma oparcie w dokumentach i przesłuchaniu szeregu świadków. Rzetelna i obiektywna ocena materiału dowodowego wskazywała na konieczność utrzymania zameldowania J. G. w spornym lokalu. Na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. pełnomocnik skarżącego podał, że J. G. nie zamieszkuje w spornym lokalu od 1983 r., a od chwili złożenia wniosku o wymeldowanie przed każdym przesłuchaniem w organie pojawiał się na ulicy przed oknami J. N. lub na podwórku oraz zwoził rzeczy, np. opony, maszyny budowlane w celu wykazania, że mieszka. Nadto podał, iż J. G. nie prowadzi na spornej nieruchomości żadnej działalność gospodarczej, natomiast na ten adres ma zarejestrowaną działalność gospodarczą. Nie płacił on również żadnych świadczeń związanych ze sporną nieruchomością, natomiast dwukrotnie do opłaty za użytkowanie wieczyste dokładał się jego syn S.G. W dacie wydawania decyzji w spornej nieruchomości pomieszkiwał S. G. i bywała tam jego przyjaciółka A. B., która zameldowana jest na pobyt stały w G. I. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - określone w art. 6 i 7 k.p.a. - zasada praworządności oraz dochodzenie prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co oznacza, że organ administracji prowadzący postępowanie obciąża obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów. Art. 80 kpa konkretyzuje obowiązek organu administracji publicznej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. "Środkiem dowodowym" w doktrynie postępowania administracyjnego określa się wszelkie źródła prawdziwych informacji umożliwiających dowodzenie. Swobodna ocena dowodów musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. musi opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, musi być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego – na podstawie logiki, zasad doświadczenia życiowego i przeciętnego poziomu wiedzy. Organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla rozpatrywanej sprawy mogąc odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny. "Rozpatrując materiał dowodowy organ administracji publicznej nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy (zob. np. wyrok SN z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83, w którym stwierdzono, że: "Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.)")" ( za "Kodeksem postępowania administracyjnego , Komentarzem" pod red. Małgorzaty Jaśkowskiej, Andrzeja Wróbla , Zakamycze 2005, str.495). Art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, że decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Należy przypomnieć , że skarga dotyczy decyzji Wojewody [...] z dnia 14 września 2006 r., poprzedzonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 13 lipca 2006 r., lecz postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej rozpoczęło się na skutek wniosku J. N. z dnia 19 listopada 2004 r. Skarżący zarzucił w skardze – ogólnie rzecz biorąc - dokonanie przez organ niewłaściwej oceny zebranych w sprawie dowodów przez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego. Zadaniem sądu administracyjnego dokonującego oceny zaskarżonej przez stronę decyzji jest ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu został oceniony przez organy zgodnie z przepisami oraz czy nie została przekroczona swobodna ocena dowodów. Organy administracji prowadziły postępowanie dowodowe, przesłuchując szereg świadków oraz strony, niektóre z tych osób przesłuchiwane były więcej niż raz. Organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, także w postaci dokumentów, lecz – w ocenie Sądu - nie sprostały wymogom, jakie na nie nałożyły przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji wydając decyzję o odmowie wymeldowania J.G. wbrew art. 107 § 3 kpa nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł , oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ ten w istocie jedynie przytoczył zeznania przesłuchanych osób stwierdzając , że "zeznania świadków (... ) nie potwierdzają, ani nie wykluczają faktu stałego zamieszkiwania J. G. (...) przy ul. [...] w G." by ostatecznie stwierdzić, że "z całą pewnością nie dowodzą tego, że wymieniony miejsce stałego zameldowania opuścił w sposób trwały i dobrowolny". Skoro - w ocenie organu pierwszej instancji - ze zgromadzonego materiału nie da się wysnuć jednoznacznego wniosku, czy J. G. mieszka, czy nie mieszka pod adresem stałego zameldowania, to stwierdzenie tego organu, że nie opuścił on miejsca zameldowania na pobyt stały jest – w ocenie Sądu – stwierdzeniem dowolnym. Decyzja organu II instancji również uchybia przepisowi art. 107 § 3 kpa. Organ ten także przytacza treść zeznań świadków i stron, stwierdzając, że "ponad połowa świadków potwierdza fakt zamieszkiwania pana J. G. w spornym lokalu", natomiast pozostali widują go jedynie sporadycznie. Organ stwierdza również , że kontrola meldunkowa nie potwierdziła, że J. G. mieszka pod adresem wskazanym przez wnioskodawcę, a z samochodu korzysta jego syn - wywodząc końcowy wniosek, że dowody potwierdzają, iż J. G. nie opuścił spornego lokalu trwale i dobrowolnie. Jednak ocena zgromadzonego materiału przez organ II instancji jest niepełna, powierzchowna i dowolna. Stanowiska stron w sprawie można streścić następująco: skarżący twierdził, że J. G. nie mieszka pod adresem zameldowania na pobyt stały, lecz z K. G. przy ul. [...] w G. Ponadto adres zameldowania na pobyt stały jest formalnym adresem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W budynku, w którym miałby mieszkać J. G. mieszka jego syn z dziewczyną. J. G. twierdził natomiast, że mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały, tam też prowadzi działalność gospodarczą. Organ nie wziął pod uwagę i nie ocenił zeznań wszystkich świadków - pominął choćby zeznania świadka J. S., który zeznał, że widuje J. G. na posesji ( przy ul. [...]) jak przyjeżdża do swojego syna, który mieszka tam z jakąś panią. Choć organ powołał się na kontrolę meldunkową dokonaną przez policję wziął pod uwagę tylko jedną z nich - dotyczącą mieszkania przy ul. [...], pomijając tę , która dotyczyła przedmiotowego lokalu. Skoro zgodnie z art. 107 § 3 kpa organ powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł to rzeczą niewątpliwą jest, że organ powinien ocenić przydatność jakiegoś dowodu dla ustalenia faktów, w szczególności zeznań świadków czy stron, na podstawie nie tylko spójności z innymi zgromadzonymi dowodami, ale i spójności wewnętrznej. Rzeczą oczywistą jest, że organ musi dokonać ustalenia, czy J.G. przebywa ( mieszka) w miejscu zameldowania na pobyt stały, czy też nie. Jednak organ wyłuskując z zeznań świadków fragmenty zeznań dotyczące tej kwestii czyni to w sposób zupełnie bezkrytyczny. W istocie rzeczy organ "wybiera" pasujące do siebie fragmenty zeznań różnych osób nie bacząc na wewnętrzną spójność poszczególnych zeznań, lub nawet pomijając pozostałą ich treść. Wskazać należy przykładowo– nie dokonując szczegółowej analizy treści zeznań wszystkich przesłuchanych osób - że organ II instancji opiera swe ustalenia na dowodzie z zeznań świadka M. M., zawnioskowanego w takim charakterze pod koniec postępowania administracyjnego, który zeznał, że J. G. mieszka przy ul. [...] - co organ wziął pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego. Jednak świadek ten zeznał także, że J. G. mieszka tam z żoną -panią G., gdy tymczasem nawet J. G. nie twierdził, że pod spornym adresem mieszka z K. G. Z kolei świadek J. L. zeznał, że choć jednoznacznie nie może tego powiedzieć , to w budynku gospodarczym mieszka syn J. G. z dziewczyną, a ojciec przebywa tam jako osoba wizytująca. Jednak organ II instancji w uzasadnieniu stwierdza tylko, że J.L. widuje J. G. w różnych porach, jednak nie wie w jakim charakterze on tam przebywa. Organ zgromadził też w toku postępowania inny materiał dowodowy. W aktach administracyjnych znajduje się kserokopia książki telefonicznej ze wskazaniem numeru telefonu J. G. oraz adresu – ul. [...] jak też tego samego numeru telefonu z nazwą firmy J. G. oraz adresem ul. [...]. Znajdują się w nich także rachunki wystawione na nazwisko J. G.. Możliwe jest, że J. G. mieszka przy ul. [...] i prowadzi tam działalność gospodarczą. Możliwe jest też, że jedynie pod tym adresem prowadzi działalność gospodarczą i dlatego jest widywany na posesji. Możliwe jest też, że na posesji tej jest widywany jedynie jak odwiedza syna, mieszkającego w budynku gospodarczym, który korzysta z mediów , a rachunki wystawiane są na nazwisko J. G., bowiem to on jest formalnie na posesji zameldowany. Do akt administracyjnych złożono dowód opłacenia przez syna J. G. części opłaty za użytkowanie wieczyste działki położonej przy ul.[...], jako dowód na zamieszkiwanie nie J. G., ale S. G. pod tym adresem. Organ w ogóle nie wypowiedział się jednak co do tych kwestii, które nie pozostają obojętne dla oceny, czy J. G. mieszka czy też nie przy ul.[...]. Organ w żaden sposób nie odniósł się też do zmieniających się twierdzeń J.G. dotyczących jego zamieszkiwania przy ul.[...]. Nie wskazał też z jakich przyczyn innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej – w szczególności chodzi o zeznania świadków E. Z. , D. R., I. .C. Wobec powyższego nie sposób nie zauważyć, że organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz że przekroczył swobodną ocenę dowodów. Sąd uznał, że organ naruszył art. 7, 8 , 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń. W tej kategorii podstawy uchylenia mieści się brak należytej staranności wykazywany przez organ w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego zebranego w danej sprawie, jak też w przekroczeniu swobodnej oceny dowodów. Wobec tej sytuacji Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji publicznej uzupełnią - w miarę potrzeby – postępowanie dowodowe oraz po spełnieniu wymogu wynikającego z art. 77 § 1 kpa, czyli zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wydadzą decyzję spełniającą wymogi art. 107 kpa. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.