III SA/Gd 682/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) – dalej jako "u.t.d.", Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A, karę pieniężną w wysokości 8.800 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy oraz niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę. Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 20 lutego 2020 r. na ulicy S. w G. patrol Policji zatrzymał do kontroli samochód osobowy. Pojazdem kierował R. J. Z pojazdu wysiadł pasażer, który oświadczył, że skorzystał z odpłatnej usługi przewozu osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej B. Kontrolowany pojazd nie był oznakowany zgodnie z przepisami jako pojazd "TAXI", nie był wyposażony w taksometr oraz nie był wyposażony w kasę fiskalną oraz był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu pięciu osób włącznie z kierowcą. Kierowca przedstawił licencję uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną przedsiębiorcy R. P., a także umowę zlecenie. Organ pierwszej instancji ustalił, że R. P. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Do posiadanego dokumentu nie zgłosił on zatrzymanego do kontroli pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym [...]. R. P. nie widnieje w ewidencji prowadzonej przez Biuro do Spraw Transportu Międzynarodowego, co oznacza, że Główny Inspektor transportu Drogowego nie wydał ww. przedsiębiorcy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej oraz zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w transporcie międzynarodowym. W ocenie organu pierwszej instancji w dniu kontroli wykonywany był w imieniu R. P. okazjonalny przewóz drogowy niezgodnie z warunkami określonymi w art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d. Kontrolowany pojazd przystosowany był do przewozu pięciu osób oraz nie doszło do zawarcia pisemnej umowy przewozu w siedzibie przedsiębiorstwa. W dniu kontroli kierowca wykonał odpłatną usługę przewozu osób, co dowodzi zarobkowego charakteru działalności. Usługi przewozowe wykonywane przez przedsiębiorcę miały charakter zorganizowany, co potwierdza korzystanie z aplikacji mobilnej, za pomocą której strona "pozyskiwała" klientów. Kierowca do momentu zakończenia kontroli nie okazał żadnego dokumentu dotyczącego uprawnień do wykonywania transportu drogowego, w tym licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Stwierdzone naruszenie pociąga za sobą konsekwencje wynikające z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z treścią lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. w postaci nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8000 zł. Następnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji, gdyż na dzień sporządzenia pisma Starosty , tj. 24 marca 2020 r., pojazd zatrzymany do kontroli nie widniał w ewidencji prowadzonej przez Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego. Stwierdzone naruszenie pociąga za sobą konsekwencje wynikające z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z treścią lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. w postaci nałożenia kary pieniężnej w kwocie 800 zł za każdą zmianę. W ocenie organu pierwszej instancji strona nie udowodniła okoliczności objętych hipotezą art. 92c u.t.d. Przewoźnik winien posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną pozwalającą na prawidłową organizację wykonywanych przez niego przewozów. W odwołaniu od powyższej decyzji R. P. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając decyzji naruszenie: 1) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy, 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, 3) art. 76 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego, mimo iż protokół nie został podpisany przez skarżącego, 4) art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, 5) art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez bezzasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Decyzją z dnia 9 czerwca 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11 i 22 , art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, tymczasem skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany w imieniu skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., albowiem warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości lub w formie elektronicznej, opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, lecz przy pomocy aplikacji B. Wskazując na treść przepisów art. 8 i art. 14 u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ważną do dnia 30 października 2068 r. Do kontroli kierujący okazał wypis nr 1 z tej licencji, wydany w dniu 31 października 2018 r. Licencja ta została wydana przez Starostę. Jednak skontrolowany pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierujący R. J. w imieniu strony wykonywał przewóz osób w dniu kontroli, nie został zgłoszony do wymienionej licencji. Fakt ten potwierdza pismo pracownika Starostwa Powiatowego z dnia 24 marca 2020 r. Natomiast, jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy umowy najmu samochodu, ww. pojazdem kierujący wykonuje przewozy osób od dnia 16 września 2019 r. Zatem w terminie 28 dni od dnia zawarcia tej umowy strona zobowiązana była zgłosić ten pojazd organowi, który udzielił jej licencji nr [...]. Taki obowiązek nakłada na przedsiębiorcę art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8800 zł za stwierdzone naruszenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję R. P. zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając jej: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji, a następnie organ odwoławczy, błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. a. art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania; b. art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów u.t.d. doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym; c. ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.2b petitum skargi, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami; d. ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją RP; e. z ostrożności procesowej – naruszenie art. 7a, art. 8 oraz art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. oraz lp. 1.5. i lp .12 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez nich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący popełnił również naruszenia polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, skoro bowiem licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nie uprawniała skarżącego do dokonania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów z art. 18 ust 4b u.t.d., to skarżący nie miał obowiązku zgłaszania samochodu osobowego, którym dokonany był przewóz pasażera, do powyższej licencji; f. błędne przyjęcie, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek. W sytuacji, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielał stanowiska skarżącego, iż cytowane powyżej przepisy, a w szczególności art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, skarżący wniósł o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie, czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Ponadto na podstawie art. 193 Konstytucji RP skarżący wniósł, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, albowiem w ocenie skarżącego regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji. W oparciu o sformułowane w ten sposób zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a pełnomocnik strony skarżącej, po doręczeniu odpisu odpowiedzi na skargę, nie wypowiedział się w tym przedmiocie, wobec czego ziściła się przesłanka z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie skarżący uczynił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 czerwca 2021 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 sierpnia 2020 r. o nałożeniu na skarżącego kary w wysokości 8800 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa materialnego zawartym w ustawie o transporcie drogowym, a także została podjęta w ramach prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, to jest w zgodzie z zasadami określonymi w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) – dalej jako "u.t.d.". Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Jak wynika z art. 92 ust. 10 u.t.d., jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Przenosząc treść powyższych regulacji prawnych na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego wynika, iż w dniu 20 lutego 2020 r. na ul. S. w G. funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że kierowca R. J. wykonywał zarobkowy przewóz osób, tj. przewóz pasażera na trasie z Głównego Dworca Kolejowego w G. na ul. W. w G. w imieniu i na rzecz R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A R. P. Przewóz został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji B zainstalowanej w jego telefonie. Za kontrolowany przejazd została uiszczona opłata w kwocie 26,08 zł bezgotówkowo, za co pasażer nie otrzymał paragonu, rachunku ani innego dowodu sprzedaży. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej z dnia 20 lutego 2020 r. Kierowca w toku kontroli okazał wypis z licencji na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym. Kierowca okazał nadto umowę zlecenia wiążącą go z przedsiębiorcą – skarżącym R. P. Z dowodu rejestracyjnego pojazdu wynika, że samochód marki S. jest technicznie przeznaczony do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Pojazd nie był oznakowany jako pojazd "TAXI", nie był wyposażony w taksometr, ani też w kasę fiskalną. W toku postępowania, na podstawie pisma Starosty z dnia 24 marca 2020 r. ustalono, że R. P. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, a ponadto nie zgłosił do wykazu pojazdów pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym [...]. Przesłuchany w charakterze świadka pasażer pojazdu wyjaśnił, że usługa została zamówiona przez aplikację B na telefonie komórkowym. Wskazał, że po zakończeniu przez kierowcę kursu w aplikacji została pobrana kwota 26,80 zł za pomocą połączonej z aplikacją karty płatniczej. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji, w tym umowy zlecenia zawartej na usługi transportowe organ prowadzący postępowanie trafnie ustalił, że ww. przewóz okazjonalny osób był wykonany przez kierowcę w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – skarżącego R. P. Organ wskazał, że przewóz nie odbył się na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub elektronicznej, o której mowa w art. 781 k.c., w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, tj. oświadczenie woli zawarcia umowy zostało złożone w postaci elektronicznej, ale nie zostało opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Umowę zawarto za pomocą aplikacji B, która nie wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Organ ustalił ponadto, że pojazd, którym wykonywano przewóz w dniu kontroli nie spełniał kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Ponadto organ uznał , że doszło też do naruszeń określonych w lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. do niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie – za każdą zmianę. W oparciu o powyższe ustalenia na skarżącego została nałożona kara pieniężna za następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego: 1) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.), 2) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę – (lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.); Odnosząc się w pierwszej kolejności do drugiego ze stwierdzonych naruszeń wskazać należy, że licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 (art. 8 ust. 1 u.t.d.). Wniosek, o którym mowa w ust. 1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d.). Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d.). W przedmiotowej sprawie kierowca dnia 20 lutego 2020 r. wykonywał przewóz osób samochodem osobowym marki S. o nr rej. [...], który to pojazd – jak wynikało z pisma Starosty - nie został jednak zgłoszony do licencji posiadanej przez skarżącego. Powyższe oznacza, że skarżący nie zgłosił organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu. Tymczasem zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Stwierdzone naruszenie uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (lp.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). Sąd nie podzielił podniesionego przez pełnomocnika skarżącego zarzutu błędnego zastosowania przez organy l.p. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niezgłoszenia organowi udzielającemu licencji zmiany danych pojazdu, którym skarżący wykonywał kontrolowany przewóz. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w sytuacji, gdy organ drugiej instancji uznał, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga licencji, to w tej sytuacji nie wymagało to także zgłoszenia do licencji pojazdu wykonującego przewóz. Powyższa argumentacja strony skarżącej jest błędna. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.t.d. ustawa ta określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz określa odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Z kolei art. 4 pkt 1 u.t.d. definiuje "krajowy transport drogowy" jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w pkt 3 ww. przepisu stwierdza się, że pojęcie "transportu drogowego" obejmuje m.in. krajowy transport drogowy. Idąc dalej należy zauważyć, iż pod pojęciem "przewozu drogowego" ustawodawca rozumie m.in. transport drogowy (art. 4 pkt 6a u.t.d.). W konsekwencji powyższych zależności definicyjnych wypada zatem dostrzec, że przewóz drogowy oznacza również przewóz osób. Konstatacja ta jest o tyle istotna, że zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. "przewóz okazjonalny" definiowany jest właśnie jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skoro zatem przewóz okazjonalny jest przewozem osób, a przewóz taki jest definicyjnym składnikiem krajowego transportu drogowego, to należy przyjąć, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest zawsze realizacją krajowego transportu drogowego. Pamiętać trzeba, że zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 17 u.t.d. licencja to decyzja administracyjna, wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Podsumowując, powyższe zestawienie przepisów wskazuje jednoznacznie, że skoro podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób zawsze wymaga licencji, a w sprawie nie znajdują jednocześnie zastosowania przepisy dotyczące uzyskania zamiast licencji zezwolenia (wymaganego w przypadku przewozów regularnych, regularnych specjalnych i wahadłowych oraz okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym– vide art. 18 ust. 1 i 2 u.t.d.), to przewóz okazjonalny, jako forma realizacji krajowego transportu drogowego, wymaga licencji. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy prowadzi to do wniosku, że każdy przewóz okazjonalny dla jego realizacji wymaga licencji, a zatem każdy pojazd osobowy, którym taki przewóz jest wykonywany, wymaga zgłoszenia do tej licencji. Jak wynika z akt skarżący dysponował licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Oznacza to w świetle powyższych rozważań, że w warunkach faktycznych sprawy obligowało go to do zgłoszenia pojazdu, którym realizowano kontrolowany przewóz, do tejże licencji. W ocenie Sądu zaniechanie tego obowiązku było bezsporne, co podważa zasadność podniesionego w tym zakresie zarzutu skargi i jednocześnie potwierdza zasadność wymierzenia skarżącemu z tego tytułu kary administracyjnej, określonej l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. , w kwocie 800 zł. W odniesieniu natomiast do pierwszego z zarzucanych skarżącemu naruszeń Sąd miał na względzie, że w myśl art. 4 pkt 3 u.t.d., przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4; b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób. Jak wynika z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z treścią art. 5b ust.1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy obu instancji uznały, że w dacie zatrzymania do kontroli kierowca pojazdu wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącego przewóz okazjonalny osób w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. pojazdem nie spełniającym wymogów określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jak wynika bowiem z dowodu rejestracyjnego pojazdu marki S. nr rej. [...], samochód ten został zarejestrowany i przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W sprawie nie wystąpiła też żadna z okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., uprawniająca wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu, opisanego w art. 18 ust. 4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ustępie 4b punkt 2b, gdyż nie doszło do zawarcia pisemnej umowy na przewóz osób w lokalu przedsiębiorstwa, ponieważ jak wynika z zeznań świadka – pasażera pojazdu w dniu zatrzymania do kontroli, usługa wykonanego przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji B, a następnie rozliczona bezgotówkowo po wykonanym przejeździe. W toku kontroli kierowca przedłożył pisemną umowę zlecenia na wykonanie prac: przewóz osób lub towarów, zawartą w dniu 1 stycznia 2020 r. ze skarżącym, a także umowę najmu samochodu. W ocenie Sądu powyższe okoliczności świadczą, że działalność polegająca na organizowaniu przez skarżącego usług przewozu przez aplikację B miała charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły, a usługa była świadczona w imieniu skarżącego na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, przy czym dla nałożenia kary na podstawie art. 92a u.t.d. wystarczające było ustalenie, że skarżący faktycznie odpłatnie świadczy nawet jednorazowo usługę przewozu osób, odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d. Powyższe w ocenie Sądu uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8000 zł (l.p. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.). Sąd , mając powyższe na uwadze, za niezasadne uznał zarzuty skargi co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego i procesowego, sprowadzające się w zasadzie do tezy, że skarżący, który legitymuje się aktualną licencją na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, nie jest zobowiązany do spełnienia ustawowych wymogów przewozu okazjonalnego, określonych w art. 18 ust. 4a lub 4 b pkt 2 u.t.d. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 20 w zw. z art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 20 ustawy zasadniczej społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast stosownie do jej art. 22 ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Z kolei art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stwierdza, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Natomiast art. 32 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Wskazać należy, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy, są one traktowane odmiennie. Nie zachodzi zatem naruszenie równości wobec prawa w sytuacji, gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką ( art. 6 u.t.d.) oraz samochodem osobowym i przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą ( art. 5c u.t.d.) są różne. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Art. 6 u.t.d. wskazuje m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100 000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej. W przypadku gdy wszystkie te wymogi nie ciążą na przewoźniku świadczącym usługi w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, trudno mówić, że konieczność wykonywania przewozów osób na określonych innych zasadach stanowi kryterium dyskryminujące przewoźników działających na podstawie licencji na przewóz osób samochodami osobowymi. Wręcz przeciwnie, zasady te mają na celu wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników w sytuacji, gdy określone wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką, a także ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów. Wskazuje na to także art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowiący, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Podkreślenia wymaga również, że wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i że nie podlega ona żadnej reglamentacji, bo doprowadziłoby to do oczywistego chaosu, lecz tak, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu ma to na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez wykonywanie działalności gospodarczej przez osoby posiadające konieczne kompetencje, przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności. Z tego samego względu nie jest niekonstytucyjne i arbitralne kryterium dopuszczające wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. O ile bowiem w przedmiotowej sprawie przewóz był wykonywany typowym samochodem osobowym, jakie powszechnie są używane dla potrzeb prywatnych (i tak jest z reguły w przypadku przewozów zamawianych przez aplikację B, co jest powszechnie wiadome), o tyle charakter i wielkość pojazdu przeznaczonego do przewozu powyżej 7 osób znacznie ogranicza możliwość ubocznego i dodatkowego używania tego pojazdu do zarobkowego przewozu osób , a służy on w zasadzie celom prywatnym. Poza tym nie można przyjąć, że wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym jest wykluczone, gdyż wymaga jedynie spełnienia dodatkowych wymogów, określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., tj. zawarcia umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i jej uregulowaniem (co do zasady) w formie bezgotówkowej. Zatem ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru jednej lub drugiej formy wykonywania działalności. Natomiast celem zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów na różnych zasadach (trzy odrębne licencje, odmienne pojazdy) jest – jak już wyżej wskazano - zapewnienie w praktyce realizacji przewozów przez różnych przewoźników. Innymi słowy, skoro skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż przewozy taksówkowe, to nie może domagać się identycznych warunków wykonywania działalności jak osoba, która taką działalność wykonuje, natomiast wyrazem swobody działalności gospodarczej jest, że może o takie uprawnienie wystąpić i je nabyć po spełnieniu określonych prawem warunków. Z podanych wyżej względów Sąd uznał za nieuzasadnione występowanie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Odnośnie technicznego charakteru przepisów ustawy o transporcie drogowym, która nie była notyfikowana Komisji Europejskiej zauważyć należy, że dyrektywa 98/34/WE została zastąpiona dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z 17 września 2015 r.), która to dyrektywa w art. 1 ust. 1 lit. b definiuje pojęcie "usługa" jako każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług oraz "przepisy techniczne" - art. 1 ust. 1 lit. f jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Usługa przewozu w tej definicji się nie mieści, gdyż polega na wykonaniu przewozu przy wykorzystaniu odpowiedniego pojazdu i nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji B. W wyroku z 20 grudnia 2017 r., sygn. C 434/15, Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (por. wyrok WSA w Gliwicach z 1.04.2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; z 10.03.2020 r. III SA/GL 37/20; wyrok WSA w Warszawie z 27.02.2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17, wyrok WSA w Gdańsku z 17.10.2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19; wyrok WSA w Gdańsku z 28.11.2019 r., sygn. akt III SA/Gd 668/19; publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem wniosek o zwrócenie się do TSUE w tej kwestii okazał się również niezasadny. W rozważanych w niniejszej sprawie kwestiach podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 872/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 622/20, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 37/20 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy rozstrzygnęły sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, wskazując, że okoliczności sprawy zostały udowodnione. Wbrew również twierdzeniom postawionym w skardze organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Nieuzasadnione są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego, za które organy administracji wymierzyły karę pieniężną w łącznej wysokości 8.800 zł. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.). W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.