III SA/Gd 71/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla ( spr. ) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 30 listopada 2011 r. nr [...];[...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia co do klasyfikacji taryfowej towaru, cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu 26 lutego 2009 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C., zgłosił celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towary opisując je w polu 31 dokumentu SAD jako: poz. 1 "nakrętki o średnicy do 12 mm", poz. 2 "nakrętki o średnicy powyżej 12 mm", poz. 3 "wkręty do płyt kartonowo gipsowych" i zaklasyfikowała je do kodu TARIC 7318 16 91 99, 7318 16 99 99 i 7318 15 10 99. Dla towarów zastosowano stawkę celną wynoszącą 3,7 % oraz stawkę podatku VAT wynoszącą 22 % Zgłoszenie zostało przyjęte i zaewidencjonowane pod numerem [...]. W dniach 7 kwietnia – 17 czerwca 2010 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili w A Sp. z o. o. w C. kontrolę prawidłowości obrotu towarowego z zagranicą. Na tę okoliczność sporządzono protokół pokontrolny obrazujący nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów. Ustalono bowiem, że importer nieprawidłowo zaklasyfikował towar określony w dokumentach jako wkręty do metalu i wkręty do drewna klasyfikując go jako towar jednorodny do kodu Taric 7318 15 10 99 obejmującego pozostałe wkręty toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu. Postanowieniami z dnia 23 sierpnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowania w sprawie kontroli w/w zgłoszenia importowego SAD oraz ustalenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie w/w zgłoszeń celnych. Po przeprowadzeniu w/w postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w dniu 15 lutego 2011 r. wydał decyzje nr [...], mocą której: 1. określił klasyfikację taryfową: pozycja 1 – stalowe wkręty z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i gwintem do drewna do kodu Taric 7318 12 90 90 z kodem dodatkowym A 999; pozycja 2 – stalowe wkręty z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i gwintem do metalu do kodu Taric 7318 14 99 90 z kodem dodatkowym A 999; 2. określił niezaksięgowną kwotę cła antydumpingowego ostatecznego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 30.237 zł; 3. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne; 4. określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie z w/w zgłoszeniem celnym w wysokości 24.718 zł. W podstawie prawnej wydanych decyzji wskazano: art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, 3, 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr 291 ze zm.), rozporządzenie Rady (WE) Nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złączonych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 29/1 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć organ pierwszej instancji nawiązując do przepisów określających klasyfikację taryfową oraz analizując charakter importowanego towaru na tle zgromadzonego materiału dowodowego wskazał, ze w zgłoszeniu celnym w pozycji 2 sklasyfikowano dwa rodzaje towarów wyodrębnionych i opisanych w załączonej fakturze jako "[...]". Strona postępowania wskazała, ze klasyfikacja w/w towaru do kodu 7318 15 10 99 wynika z procesu ich wytwarzania i faktu, iż grubość trzpienia nie przekracza 6 mm. Z kolei wnioski płynące z włączonej do akt sprawy opinii Instytutu Obróbki Plastycznej przemawiają za uznaniem, że wkręty produkowane na skalę masową wykonywane są sposobem obróbki plastycznej, zarówno w fazie wykonywania korpusu wkrętu jak i w fazie wykonania rzeźby gwintu. Tym samym wkręty będące przedmiotem importu nie mogą być klasyfikowane do kodu 7318 15 10 jako "pozostałe wkręty toczone [...]". Z uwagi zaś na budowę i przeznaczenie wkrętów (do drewna i do metalu) importowane wkręty winny być klasyfikowane jako dwie grupy taryfowe do różnych kodów Taryfy celnej. Wkręty z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i gwintem do drewna, zgodnie z przeznaczeniem wskazanym przez producenta i importera winny być klasyfikowane do kodu Taric 7318 12 90 90 obejmującego pozostałe z pozostałych wkrętów do drewna, innych niż do podkładów i innych nie ze stali nierdzewnej. Z kolei wkręty z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i gwintem do metalu winny być klasyfikowane do kodu Taric 7318 14 99 90 obejmującego pozostałe wkręty samogwintujące, inne niż ze stali nierdzewnej i inne niż z gwintem o dużym skoku (w obydwu przypadkach ze stawką celną wynoszącą 3,7 %). Dalej organ podkreślił, że na przywóz niektórych elementów złączonych z żeliwa lub ze stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w tym m.in. dla towarów objętych kodami 7318 12 90 90 i 7318 14 99 90 rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe. W rozporządzeniu tym zostały określone dodatkowe kody Taric dla imiennie wskazanych przedsiębiorstw, wymienionych z nazwy w załączniku. Dla przedmiotowego towaru kodem dodatkowym jest kod A999; dla tego kodu stawka cła antydumpingowego wynosi 85 %. W związku z tym nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym należało zweryfikować oraz określić w sposób prawidłowy. Spowodowało to określenie cła antydumpingowego oraz podatku VAT w określonej w decyzji wysokości. Z kolei orzeczenie w przedmiocie odsetek znajdowało swe źródło w nieprawidłowym zaklasyfikowaniuu towaru przez zgłaszającego. Podmiot ten mógł bowiem w oparciu o analizę uwag i not wyjaśniających zakwalifikować towar prawidłowy. Wskazanie niewłaściwego kodu taryfy celnej spowodowało zaś zaniżenie należności celnych. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę decyzją z dnia 30 listopada 2011 r. znak [...], Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że próbka importowanego towaru została przekazana do badania do Katedry Inżynierii Materiałowej i Spajania Wydziału Mechanicznego Politechniki. Wyniki badania z dnia 12 lipca 2011 r. wykazały, że badane wkręty są wkrętami samogwintującymi i zostały wykonane na drodze obróbki plastycznej (walcowania), ze stali węglowej. Tym samym należało przyjąć, że wszystkie importowane wkręty były wkrętami samogwintującymi, których klasyfikację taryfową można dokonać w oparciu o dokumenty źródłowe załączone do zgłoszenia. Mając zaś na uwadze treść pozycji 7318 oraz reguły 1 i 6 ORINS Dyrektor Izby Celnej wskazał, że dla wkrętów do drewna właściwym kodem jest kod 7318 12 90 90. Wkręty do drewna wykonane ze stali węglowej nie nadają się bowiem do stosowania w podkładach (ze względu na rozmiary). Podłożem przewidzianym dla nich do przymocowania jest drewno (na przykład w przypadku przymocowania płyty kartonowo – gipsowej). Z kolei wkręty do metalu należy zaklasyfikować – mając na uwadze regułę 1, 3c oraz 6 ORINS do kodu 7318 14 99 90. W tej pozycji klasyfikowane są bowiem wkręty samogwintujące ze stali innej niż nierdzewna, inne niż z gwintem o dużym skoku (wkręty do metalu posiadają gwint drobnozwojowy). W ocenie organu odwoławczego w/w kodów nie mogły determinować wyłącznie dokumenty WIT znajdujące się w aktach sprawy (załączone do akt przez organ pierwszej instancji jak i przedłożone przez importera). W rozpatrywanej sprawie przedmiotowe dokumenty nie spełniały bowiem kryteriów określonych w art. 12 ust. 2 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A Spółka z o.o. z siedzibą w C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wydanemu rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa. w zw. z art.77 § 1 kpa polegające na wydaniu zaskarżonych decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, jako że organ rozstrzygnął sprawą z pominięciem przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii technicznych dotyczących technologii produkcji dopuszczonych do obrotu wkrętów. Dowód ten był możliwy i konieczny do przeprowadzenia w dniu wydania decyzji. W ocenie Spółki zaniechanie przeprowadzenia powyższego dowodu doprowadziło do zaistnienia sytuacji określonej w art.145 § 1 pkt 5 kp.a., gdyż w dniu wydania decyzji skarżąca nadesłała do organu opinie biegłych, z której wynikały nowe okoliczności w sprawie nie znane organowi w chwili wydania decyzji. - naruszenie przepisów postępowania, tj. ort. 80 kpa polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż matryce wykorzystywane są jedynie w procesie walcowania a nie toczenia, podczas gdy nie został przeprowadzony żaden dowód potwierdzający tą tezą, a nadto przyjętej przez organ wydający zaskarżone decyzje koncepcję, nie sposób uwiarygodnić na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego. Nieprzeprowadzenie przez organ dowodu jednoznacznie stwierdzającego, iż matryce do wytworzenia gwintu wykorzystuje się jedynie w procesie walcowania mogła mieć istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem nie pozwoliła wykluczyć wykorzystania jej w procesie toczenia. Nadto dokonane przez organ w tym zakresie ustalenie zostało poczynione wbrew treści przedłożonego do akt sprawy dowodu w postaci oświadczenia eksportera. W uzasadnieniu skarżąca podnosiła, że występowała o przeprowadzenie dowodu z opinii technicznej dotyczącej wkrętów do płyt gipsowo-kartonowych. Organ odwoławczy nie czekając na sporządzenie takiej opinii przedwcześnie wydał decyzję. Nadto, w ocenie skarżącej z uwagi na sprzeczności w materiale dowodowym nie można wykluczyć, że wkręty były wykonane metodą toczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że złożony został do Komisji Europejskiej przez WTO wniosek o zmianę rozporządzenia w sprawie cła antydumpingowego w zakresie wysokości cła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.) dotyczy postępowania podatkowego. Już w tym miejscu zatem, wskazać należy stronie skarżącej, że zarzuty skargi sformułowane zostały wadliwie, skoro powyższe przepisy wykluczają możliwość stosowania w postępowaniu celnym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, podporządkowując to postępowanie przepisom ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w lutym 2009r. a w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. Nr 291 z 2008r.). Zgodnie z regułami 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów ..., zaś klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Pod pozycją 7318 Wspólnotowej Taryfy Celnej klasyfikowane są wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, haki gwintowane, nity, zawleczki, przetyczki, podkładki (włącznie z podkładkami sprężystymi) i podobne artykuły, z żeliwa lub stali. Wśród wymienionych wyżej produktów na poziomie pierwszej podpozycji klasyfikowane są wyroby gwintowane Wśród wyrobów gwintowanych, do których niewątpliwie należą produkty objęte zgłoszeniami celnymi na kolejnym poziomie podpozycji wyróżnia się: 7318 11 00 – – Wkręty do podkładów 7318 12 – – Pozostałe wkręty do drewna: 7318 13 00 – – Haki gwintowane i pierścienie gwintowane 7318 14 – – Wkręty samogwintujące: 7318 15 – – Pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami Dopiero w podpozycji w stosunku do pozycji 7318 15 klasyfikuje się: 7318 15 10 – – – Wkręty, toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm. Taka konstrukcja taryfy celnej przesądza o tym, że produkt gwintowany – wkręt lub śruba, który nie jest wkrętem do podkładów, musi zostać poddany ocenie, czy stanowi którykolwiek z wyrobów wymienionych na kolejnym poziomie podpozycji, czyli 1. wkręt do drewna 2. hak gwintowany 3. wkręt samogwintujący Dopiero w przypadku braku możliwości zakwalifikowania wyrobu do jednej z wymienionych wyżej pozycji należy go zaliczyć do podpozycji "pozostałe wkręty i śruby". Wyłącznie w tej też podpozycji istotne znaczenie z punktu widzenia przypisania produktowi określonego kodu Taric ma proces technologiczny, który doprowadził do jego powstania (wkręty toczone). Reasumując, w przypadku zaliczenia importowanych wkrętów do kategorii wkrętów do drewna lub wkrętów samogwintujących obojętne dla przypisania im kodu Taric jest ustalenie w wyniku jakiego procesu technologicznego powstały. Rozpatrujące sprawę organy administracji celnej uznały, że objęte zgłoszeniami celnymi wkręty stanowią w części wkręty do drewna, zaś w pozostałej części wkręty samogwintujące. Strona skarżąca twierdziła zaś, że stanowią one szczególny rodzaj wkrętów do płyt gipsowo – kartonowych i w związku z tym stała na stanowisku, że powinny być one kwalifikowane jako "pozostałe wkręty lub śruby" i dlatego też w toku postępowania szczególnie akcentowała charakter procesów technologicznych zastosowanych do ich wytwarzania. Kategoria "wkrętów do płyt gipsowo – kartonowych" nie została wyodrębniona w żadnej pozycji ani podpozycji Wspólnotowej Taryfy Celnej. Nie budzi natomiast wątpliwości, że wkręty tego rodzaju służą mocowaniu płyt do podłoża, konstrukcji określonego rodzaju (drewna lub metalu). Nie kwestionując specyfiki wkrętów służących mocowaniu płyt gipsowo kartonowych uznać należy zatem, że o ich istotnych z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej cechach przesądza rodzaj podłoża, do którego miałyby być wkręcane w przypadku drewna oraz cecha "samogwintowania", skoro taryfa na tym samym poziomie podpozycji wyodrębnia wkręty do drewna i wkręty samogwintujące. Opinia biegłego z Politechniki K. K. znajdująca się w aktach administracyjnych wspólnych przesądziła jednoznacznie o charakterze części importowanych wkrętów identyfikując je jako samogwintujące – zgodnie z brzmieniem podpozycji taryfowej 7318 14. Wnioski tej opinii nie pozostawiają w tym zakresie żadnych wątpliwości. Nie było kwestionowane, że ta część objętych zgłoszeniami wkrętów, która nie posiada cech wkrętów samogwintujących przeznaczona jest do mocowania płyt gipsowo – kartonowych do podłoża drewnianego. W tej sytuacji, zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami obojętnymi dla klasyfikacji taryfowej przedmiotowych wkrętów był ich proces wytwórczy. Bezzasadnie zatem strona skarżąca zarzuciła organom administracji naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie ustaleń zmierzających do wykazania, czy wkręty powstały w drodze toczenia, czy też w drodze innej technologii. Przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów dotyczących procesów technologicznych produkcji wkrętów nie mogłoby mieć wpływu na ocenę prawidłowości dokonanej klasyfikacji taryfowej - skoro procesy te nie mają znaczenia dla sklasyfikowania danego wyrobu do pozycji 7318 12 – – Pozostałe wkręty do drewna, oraz do pozycji 7318 14 – – Wkręty samogwintujące. Konsekwencją zmiany kodu taryfy celnej zadeklarowanej przez importera w zgłoszeniu celnym było określenie wysokości cła antydumpingowego oraz podatku VAT w nowej wysokości. Sam sposób wyliczenia należności celno-podatkowych, stosownie do zmienionej klasyfikacji taryfowej nie budzi wątpliwości i nie był w istocie kwestionowany przez stronę skarżącą, która ograniczyła się do zarzutów związanych z przypisaniem importowanym towarom pozycji taryfy celnej kwalifikującej je do obciążenia cłem antydumpingowym. W tym stanie sprawy, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.