III SA/Gd 756/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. Ł. na pismo Starosty Powiatu z dnia 9 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku w sprawie zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu postanawia odrzucić skargę. J. G. Ł. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w K. o zmianę danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym samochodu [...] o nr rej. [...]. Pismem z dnia 9 grudnia 2011 r. Starosta – na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: "k.p.a.") – zawiadomił J. G. Ł. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o zmianę danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki Porsche [...] o nr rej. [...] w zakresie przyznania tzw. "żółtych" tablic rejestracyjnych, które przypisane są wyłącznie do pojazdu zabytkowego, zgodnie z § 16 pkt 3 oraz § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 nr 186, poz. 1322 ze zm.). Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że strona – mimo wezwania organu - nie dokonała uzupełnienia wniosku o: 1. uwierzytelnioną kopię decyzji w sprawie wpisana pojazdu do rejestru zabytków lub dokumentu potwierdzającego ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzającego wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów; 2. zaświadczenia z przeprowadzonego badania pojazdu zabytkowego co do zgodności z warunkami technicznymi, o których mowa w art. 68 ust. 18 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, oraz protokołu oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego. J. G. Ł. wniosła na powyższe pismo skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się wydania nakazu rozpatrzenia jej sprawy oraz zwrotu kosztów. W odpowiedzi na skargę Powiat [...] wniósł o jej odrzucenie – ze względu na nie wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". W kolejnym piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r. skarżąca odniosła się do treści udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 ww. ustawy stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Przepis ten wyznacza kategorię spraw, które mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było pismo Starosty z dnia 9 grudnia 2011 r., którym organ - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Organ wskazał przy tym na braki formalne wniosku. Sąd w niniejszym składzie zauważa, że pozostawienie podania bez rozpatrzenia nie wymaga wydania ani decyzji, ani postanowienia. Stanowisko, że w przypadku pozostawienia podania bez rozpatrzenia organ dokonuje jedynie czynności materialno-technicznej, dominuje także w literaturze prawniczej i orzecznictwie (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, komentarz do art. 64, uwaga 4; A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, komentarz do art. 64, uwaga 4; G. Łaszczyca, w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, uwaga 10 oraz cytowane w tych komentarzach orzecznictwo, zob. również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GSK 485/07, baza Lex nr 469747). Powstaje pytanie czy czynność pozostawienia podania bez rozpatrzenia można zaliczyć do czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z brzmienia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że odnosi się on wyłącznie do aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów administracyjnego prawa materialnego, wymagających od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku o charakterze materialnym (por. WSA w Białymstoku w postanowieniu z 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 673/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Chodzi o wywołujące skutki materialnoprawne czynności dotyczące uprawnienia lub obowiązku (stwierdzające, ustalające, odmawiające przyznania), występujące poza tokiem postępowania sformalizowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, wydawane na podstawie procedur uregulowanych szczątkowo lub w sprawach w ogóle niemających uregulowanej procedury. Do tej kategorii czynności nie należy pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., bowiem wywołuje ono wyłącznie skutki procesowe (por. analiza zawarta w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 756/11, baza Lex nr 1097964). Mając na uwadze ww. regulacje normatywne oraz treść wniesionej skargi należy stwierdzić, że skarga na pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie podlega kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie powołanego wyżej art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Pozostawienie przez organ administracji podania bez rozpoznania nie wyłącza natomiast dopuszczalności wniesienia przez autora podania skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji (por. wyrok NSA OZ we Wrocławiu z 9 listopada 2000 r., II SA/Wr 200/99 - niepubl.; uchwała składu siedmiu sędziów SN z 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 702 z aprobującą glosą B. Adamiak do tej uchwały, OSP 2001, nr 1, poz. 12). Jeżeli w ocenie skarżącej jej wniosek spełnił kryterium kompletności, może ona złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GSK 485/07, baza Lex nr 469747). Dodać należy, że skargę taką można złożyć po wyczerpaniu środków zaskarżenia ( tutaj zob. art. 37 § 1 k.p.a.). Na marginesie niniejszej sprawy Sąd zauważył, że organ powiadamiając o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania błędnie pouczył skarżącą, że przysługuje jej skarga do sądu administracyjnego. Takie błędne pouczenie nie może jednak mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.