III SA/Gd 771/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi W. T. na czynność Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 12 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania świadectwa służby oraz w sprawie odszkodowania postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 4 maja 2016 r. b. funkcjonariusz W. T. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w S. o sprostowanie świadectwa służby z dnia 30 kwietnia 2016 r. w części pkt 1 dotyczącego okresu świadczenia służby poprzez wykreślenie daty 30 czerwca 2015 r., a wpisanie daty 4 grudnia 2006 r. Pismem z dnia 12 maja 2016 r. Komendant Miejski Policji w S., odpowiadając na ww. wniosek odmówił sprostowania świadectwa służby Gdy pracodawca odmówił zwolnionemu policjantowi sprostowania świadectwa służby z dnia 30 kwietnia 2016 r., W. T. w dniu 23 maja 2016 r. skierował do Sądu Rejonowego V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. pozew o sprostowanie (uzupełnienie) świadectwa służby i zasądzenie odszkodowania tytułem wydania niewłaściwego świadectwa pracy. W ocenie W. T. w świadectwie pracy powinny być uwzględnione dwa okresy pełnienia służby tj. od dnia 4 grudnia 2006 r. do 23 maja 2013 r. i od dnia 30 czerwca 2015 r. do 30 kwietnia 2016 r. oraz powinna tam zostać umieszczona informacja, że za okres pozostawania poza służbą do dnia 30 czerwca 2015 r. wypłacono powodowi świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Okres, za który policjantowi wypłacono ww. świadczenie wlicza się bowiem do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. W ocenie powoda okres pozostawania poza służbą, za który nie przyznano świadczenia, nie powinien być jednocześnie uważany za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Powód wskazał, że z powodu braku w świadectwie służby ww. informacji tj. informacji o wypłacie świadczenia pieniężnego za okres 6 miesięcy, W. T. nie przyznano zasiłku dla bezrobotnych. W. T. wydano natomiast dwa odrębne świadectwa pracy – jedno w 2013 r. za okres służby pełnionej w Policji od roku 2006 do 2013 r. i drugie, dotyczące okresu od roku 2015 do 2016 r. Komendant Miejski Policji w S. stoi bowiem na stanowisku, że zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, okres po zwolnieniu policjanta ze służby do dnia przywrócenia do służby jest okresem pozostawania poza służbą. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w S. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu sprawy z powództwa W. T. przeciwko Komendzie Miejskiej Policji w S. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił się do pełnomocnika strony skarżącej o wskazanie, czy W. T., po otrzymaniu pisma Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia 12 maja 2016 r., wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Sąd zobowiązał pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania poświadczonej za zgodność kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli było ono wystosowane do organu, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi pełnomocnik strony skarżącej poinformował Sąd, że po dniu 12 maja 2016 r. W. T. nie występował do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jednakże pismo – wniosek o sprostowanie świadectwa służby z dnia 4 maja 2016 r. należy traktować jako takie właśnie wezwanie, o którym mowa w art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a. Dodatkowo pełnomocnik zaznaczył, że organ w odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 5 grudnia 2016 r., stwierdził, że nie przysługuje skarżącemu żaden środek odwoławczy. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, mając na względzie negatywne stanowisko organu w zakresie sprostowania świadectwa służby bezprzedmiotowe byłoby skierowanie ponownie wezwania w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 17 maja 2017 r. pełnomocnik organu wystąpił do Sądu z wnioskiem o odrzucanie skargi z uwagi na niewyczerpanie drogi trybu administracyjnego, podkreślając, że pismo skarżącego z dnia 4 maja 2016 r. nie może być potraktowane jako wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w przepisie akty, przy czym w pkt 4 art. 3 § 2 ustawy postanowiono, iż kontrola ta obejmuje skargi na inne niż określone w pkt 1-3 (decyzje, postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W sprawie niniejszej, jak wynika z akt, tok poprzedzający wniesienie – przekazanie do rozpoznania sądowi administracyjnemu skargi W. T., przedstawiał się następująco: rozkazem personalnym (decyzją) nr [...] z dnia 22 maja 2013 r. Komendant Miejski Policji w S. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) i art. 108 § 1 k.p.a. z dniem 23 maja 2013 r. zwolnił ze służby w Policji starszego sierżanta W. T. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez W. T., Komendant Wojewódzki Policji w G. rozkazem personalnym (decyzją ) nr [...] z dnia 11 lipca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 746/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił ww. decyzje o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Wyrok sądu I instancji uprawomocnił się z dniem 30 czerwca 2015 r. tj. w dniu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w sprawie sygn. akt I OSK 770/14 oddalającego skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. W związku z powyższym W. T. został przywrócony do służby w Policji z dniem 30 czerwca 2015 r. a następnie został ponownie zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2016 r. Skarga W. T. na decyzję o zwolnieniu została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1634/16; wyrok nie jest prawomocny. Rozpoznając niniejszą sprawę w związku z przekazaniem jej do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy w S. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sąd miał na uwadze, co następuje: analiza orzecznictwa nie pozostawia wątpliwości, iż dochodzenie przez funkcjonariusza policji roszczeń ze stosunku służbowego przed sądem pracy jest niedopuszczalne, natomiast ich realizacja może nastąpić w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wynika to z faktu, że stosunek służbowy funkcjonariusza ma charakter administracyjnoprawny. Konsekwencją tego jest pozostawienie sporów powstałych na tle takich stosunków w kompetencji organów służbowych. To z kolei pociąga za sobą możliwość ewentualnej weryfikacji stanowiska zajętego przez te organy w drodze skargi do sądu administracyjnego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1991r. sygn. I PZP 60/91, OSNCP 1992/7-8 poz. 123, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1991r. sygn. I PRN 39/91, OSA 1992/10/3, wyrok NSA z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 341/14). W świetle powyższego można było przyjąć, iż pismo Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia 12 maja 2016 r.nr [...] stanowi akt administracyjny w rozumieniu powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., aczkolwiek prezentowane jest również stanowisko odmienne – por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2015 r. w sprawie sygn. akt IIISA/Gd 779/15. Przyjąwszy stanowisko pierwsze, zważyć należy, że tryb wnoszenia skargi na tego rodzaju akty określa art. 52 § 3 p.p.s.a., w myśl którego w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty bądź czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie takie należy skierować w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Skargę w takim wypadku można natomiast złożyć w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, jeśli zaś organ takiej odpowiedzi nie udzielił - w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi może uznać, że uchybienie wskazanemu terminowi nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać sprawę, co nie oznacza, że ( w stanie prawnym z daty przekazania skargi) można pominąć w/w wymóg. W niniejszej sprawie tryb wskazany w art. 52 § 3 p.p.s.a. nie został wyczerpany, co w piśmie procesowym z dnia 20 maja 2017 r. (data wpływu) podniósł pełnomocnik organu. Po otrzymaniu odpowiedzi Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia 12 maja 2016 r. na złożony uprzednio wniosek o sprostowanie świadectwa służby, W. T. nie wystąpił do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zatem wobec niespełnienia warunku określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a skargę W. T. należy uznać za niedopuszczalną, co powoduje konieczność jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi okoliczność wskazana w art. 58 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1 (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego), jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Brzmienie powyższego przepisu oznacza, że dopuszczalne jest odrzucenie skargi z innych niż w pkt 1 przyczyn wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Ubocznie można wskazać, iż z chwilą zakończenia aktualnie toczącego się postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji zajdzie potrzeba wydania kolejnego świadectwa służby skarżącego, zaś uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu ze służby, nawet prawomocne, nie powoduje "automatycznego" przywrócenia funkcjonariusza do służby w Policji, lecz – pociąga za sobą konieczność ponownego orzekania w sprawie przez skarżony organ i - w zależności od przyczyn uchylenia decyzji może oznaczać, że ponownie zapadnie decyzja o analogicznych skutkach. Dodać również należy, że poza kontrolą niniejszego sądu pozostawała kwestia orzekania o "zasądzeniu odszkodowaniu tytułem wydania niewłaściwego świadectwa pracy w kwocie 4451,10 zł " także i z tej przyczyny, że w przedmiotowym świadectwie służby z dnia 30.04.2016 r. ani w piśmie z dnia 4 maja 2016 r. nie zajmowały się tą kwestią organy Policji. W tym stanie rzeczy skarga, jako niedopuszczalna z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.