III SA/Gd 79/12

Dnia 4 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Jawnej w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 28 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 21 lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] działając na podstawie art. art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 65 ust. 5 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, art. 20 ust. 1 i ust. 3 i 6, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej w skrócie WKC- Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.), Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE L Nr 286 z 2007 r. ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 54, poz. 535 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego dotyczącego zgłoszenia celnego dokonanego przez "A" spółkę jawną z siedzibą w [...] nr [...] z dnia 25 listopada 2008 r., objętego procedurą dopuszczenia do obrotu: - określił klasyfikację taryfową towaru – zewnętrzny, kolorowy monitor diodowy – zestaw P16 F04 LED do kodu TARIC 8528 59 90 90, - określił niezaksięgowaną kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 15 377 zł, - orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne, - oraz określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 27 547 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że spółka zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towar opisany w polu 31 SAD jako "Ekran kolorowy diodowy". Towar zaklasyfikowano do kodu TARIC 8531 80 20 90, jako ekrany płaskie, z grupy pozostałych urządzeń klasyfikowanych do pozycji 8531 obejmującej "aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczną, inną niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530". Zgłoszenie zostało przyjęte i zaewidencjonowane. Po przeprowadzeniu kontroli w spółce, funkcjonariusze celni poddali w wątpliwość prawidłowość klasyfikacji towaru – ekranów diodowych kolorowych LED do kodu Taric 8531 80 20 90, jako "pozostałe ekrany płaskie". W oparciu o przeprowadzone postępowanie organ uznał, że zaistniały przesłanki do zmiany zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji celnej towaru. W związku z tym wszczęto postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego oraz określenia podatku VAT w nowej wysokości. W celu zastosowania właściwego kodu Taric dla importowanych towarów i określenia należności celnych niezbędne jest wcześniejsze ustalenie rodzaju importowanego towaru i funkcji, jaką wykonuje. W zgłoszeniu celnym strona zaklasyfikowała towar do kodu Taric 8531 80 20 90 obejmującego pozostałe ekrany płaskie, z pozycji obejmującej elektryczną aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej, ze stawką celną 0%. Zastosowana pozycja 8531, zgodnie z notami wyjaśniającymi do Taryfy celnej obejmuje (...) wszystkie urządzenia elektryczne używane do celów sygnalizacyjnych, niezależnie od tego czy wykorzystują dźwięk do przekazywania sygnału (dzwonki, brzęczyki, buczki itp.), czy wykorzystują wskaźniki wizualne (lampki, klapki, oświetlone cyfry itp.) oraz niezależnie od tego czy są uruchamiane ręcznie czy tez automatycznie. Dodatkowo wskazano, że pozycja obejmuje między innymi - tablice sygnalizacyjne i podobne. Z dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego wynika, że sprzedawany towar obejmuje: - wyświetlacz (kabinet) składający się z modułów 16x8 pikseli w ilości 16 sztuk, - kontroler składający się z kart odbierających – 16 sztuk i karty wysyłającej - 1 sztuka, - części zamienne, tj. karty odbierające, moduły LED, zasilacz. Z opisu instalacji urządzenia wynika, że towar nie jest ekranem płaskim z podpozycji pozostałych urządzeń, klasyfikowanych w ramach pozycji 8531, jako aparatura do sygnalizacji wzrokowej albo dźwiękowej. Kontrolujący sugerowali, że właściwym byłoby zaklasyfikowanie towaru do kodu Taric 8531 20 20 90, jako tablice sygnalizacyjne zawierające diody elektroluminescencyjne (LED). /.../ stosowane głównie jako numeryczne i/lub alfanumeryczne tablice sygnalizacyjne lub tablice wyposażone w ekrany, wykonane na przykład z komórek lub różnych diod emitujących światło. Z pisma strony z dnia 1lutego 2011 r. wynika, że towary objęte zgłoszeniem celnym służą jako nośniki reklam wielkoformatowych. Zasada ich działania jest identyczna jak typowego monitora komputerowego. Działanie ekranu wymaga podłączenia do jednostki sterującej tj. komputera dodatkowo wyposażonego w sterownik przetwarzający i wysyłający sygnały wizyjne do ekranu. Wynika z powyższego, że importowany towar nie jest tablicą sygnalizacyjną w rozumieniu taryfy celnej. Analizując budowę importowanego towaru, jego działanie i treść reguły 2a Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej organ uznał, że importowany w stanie rozmontowanym zestaw P16 F04 LED należy klasyfikować do : "pozostałych z pozostałych monitorów, innych niż w rodzaju wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471." Mając na uwadze postanowienia 1, 2a i 6 reguł Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, opis kodów CN z podpozycji 8528, a także noty wyjaśniające do Taryfy celnej oraz analizę dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego i zgromadzonych w toku kontroli organ uznał, że ekran – monitor LED winien być zaklasyfikowany do kodu Taric 8528 59 90 90 ze stawką celną 14% od wartości. Organ orzekł o poborze odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne, wskazując, że zastosowanie przez zgłaszającego niewłaściwych kodów taryfy celnej spowodowało zaniżenie należności celnych; ponadto strona nie uczestniczyła w postępowaniu i nie składała wyjaśnień ani dowodów. Określenie prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług nastąpiło na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W odwołaniu od tej decyzji, spółka zarzuciła organowi: - naruszenie Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy Celnej przez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że towar w postaci kolorowego monitora diodowego w formie zestawu winien być zaklasyfikowany do kodu Taric 8528 59 90 90, podczas gdy prawidłowe zastosowanie przepisów powinno prowadzić do wniosku, że zastosowanie miał kod Taric uwidoczniony w zgłoszeniu celnym; - naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez retrospektywne zaksięgowanie należności celnych mimo braku podstaw do dokonania takiej czynności, - naruszenie art. 65 ust. 5 Prawa celnego poprzez niezasadne rozstrzygnięcie o poborze odsetek; - naruszenie art. 17 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy. Podnosząc te zarzuty, spółka wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, - przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wspólników spółki: B. B., M. J., T. J. na okoliczność braku podstaw do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Odwołująca się podniosła, że obowiązkiem organu było stosowanie w pierwszym rzędzie Taryfy celnej a nie, jak uczynił to organ, Not wyjaśniających do Taryfy, które z natury rzeczy maja charakter pomocniczy. Zdaniem strony, w dokumencie SAD dokonano prawidłowej klasyfikacji towaru; ewentualnie można by rozważać zaklasyfikowanie ekranu do podpozycji 85 31 20, jak to uczynił Naczelnik Urzędu Celnego w [...]. Pozycja ta obejmuje "tablice sygnalizacyjne zawierające urządzenia ciekłokrystaliczne (LCD) lub diody elektroluminescencyjne". W szczególności zaś w sprawie brak podstaw do retrospektywnego zarejestrowania należności celnych i obciążania nimi strony. Jak przewiduje bowiem art. 220 ust. 2 lit. b WKC, kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. W ocenie odwołującej, nawet gdyby uznać, że dokonana w zgłoszeniu celnym klasyfikacja taryfowa była nieprawidłowa, to zaistnienie takiego stanu nie było spowodowane okolicznościami wynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania strony. Dlatego pobór odsetek narusza art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Końcowo podniesiono, że wobec nieuregulowania zagadnienia właściwości miejscowej naczelników urzędów celnych na gruncie podatku od towarów i usług, zastosowanie winna znaleźć, zgodnie z art. 34 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług, reguła ogólna z art. 17 Ordynacji podatkowej, iż właściwym organem podatkowym jest organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podatnika. Dlatego organem właściwym do wydania decyzji określającej wysokość podatku był Naczelnik Urzędu Celnego w [...]. Postanowieniami z 26 września 2011 r. oraz 16 listopada 2011 r., organ odwoławczy oddalił wnioski spółki o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania jej wspólników na okoliczność braku podstaw do retrospektywnego zarejestrowania należności celnych oraz przesłuchania agenta celnego na okoliczność ustalenia danych, jakimi dysponowała strona w chwili dokonywania zgłoszenia celnego. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia 28 listopada 201 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż analiza parametrów oraz przeznaczenia monitora będącego przedmiotem importu potwierdza ustalenia naczelnika urzędu celnego, który orzekł, iż sprzęt ten należy klasyfikować do kodu z zakresu pozycji 8528. Towar opisany w zgłoszeniu celnym jako "ekran kolorowy diodowy" był w rzeczywistości monitorem LED, służącym do wyświetlania obrazów video, dla których we Wspólnotowej Taryfie Celnej przeznaczono ww. pozycję. W konsekwencji, przyjęcie przez organ celny zgłoszenia celnego, które zawiera nieprawidłowe dane, nie może być traktowane jako błąd organu, skutkujący brakiem podstaw do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Natomiast przytoczony przez odwołującą wyrok ETS w sprawie 314/85 dotyczył odmiennego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie podstawą retrospektywnego zaksięgowania cła było wykrycie błędnych danych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym. Deklarując niewłaściwy kod Taric towaru, strona naruszyła przepisy w zakresie zgłoszenia celnego, bowiem to zgłaszający odpowiada za prawidłowość informacji nim zawartych. W ocenie organu odwoławczego, naczelnik urzędu celnego, orzekając o poborze odsetek nie naruszył zasad określonych w art. 65 ust.5 Prawa celnego. Strona postępowania nie wykazała okoliczności, które potwierdzałyby, że zadeklarowanie przez nią niewłaściwego kodu Taric dla importowanego towaru, nie było skutkiem zaniedbania lub świadomego działania. Charakter działalności importera wskazuje, że musiał on posiadać pełną świadomość rodzaju nabytego sprzętu. Natomiast sugestie kontrolujących zawarte w protokołach kontroli nie wiążą organu właściwego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Wbrew zarzutowi odwołania, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości. Podatek zadeklarowany w zgłoszeniu celnym pobrał Naczelnik Urzędu Celnego w [...], który w świetle art. 33 ust. 2 i art. 37 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług był właściwym organem do wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości. Natomiast wskazany przez odwołującą art. 17 Ordynacji podatkowej nie miał w sprawie zastosowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, "A" spółka jawna wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...], powtarzając zarzuty i argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od rozstrzygniecia organu I instancji. Dodatkowo skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej, polegającego na odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z przesłuchania agenta celnego oraz wspólników spółki. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne. W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (zwanej dalej O.p.), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tego rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W niniejszej sprawie zgłoszenia celnego dokonano w dniu 25 listopada 2008 r. W tym okresie obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Akt ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii L z 2007 r. Nr 286.1 z dnia 31 października 2007 r., z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2008 r. Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towaru, opisanego w polu 31 zgłoszenia celnego jako "ekran kolorowy diodowy (LED)". W zgłoszeniu celnym spółka zadeklarowała kod Taric 8531 80 20 90, jako ekrany płaskie z grupy pozostałych urządzeń klasyfikowanych do pozycji 8531, obejmującej aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe, przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczną, inną niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530. Organy celne stały natomiast na stanowisku, że sprowadzony przez skarżącą towar powinien być zaklasyfikowany do kodu Taric 8528 59 90 90, obejmującego: pozostałe z pozostałych monitorów, inne niż w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd w niniejszym składzie zauważa, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 122 O.p., ustalenie stanu faktycznego jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Prawidłową decyzję organ może bowiem podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący, pozwalającym na właściwą ocenę stanu faktycznego. Zatem niepełne ustalenie stanu faktycznego nie może służyć prawidłowej jego subsumpcji do odpowiednich norm prawa materialnego. Dopiero gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art. 122, 187 § 1 i 191 O.p., wówczas będzie można ocenić, w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej czy też błędnej ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2005 r., FSK 1444/04, publ. publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji niepełnego ustalenia stanu faktycznego sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie, zgodnie z zasadami O.p. W toku postępowania przed organami celnymi skarżąca konsekwentnie domagała się dopuszczenia dowodu z przesłuchania wspólników spółki na okoliczność braku podstaw do retrospektywnego zarejestrowania należności celnych. Wnosiła również o przesłuchanie agenta celnego, który dokonywał kwestionowanego zgłoszenia celnego w celu ustalenia danych, jakimi dysponowała skarżąca w momencie dokonania zgłoszenia celnego. Organ odwoławczy oddalił te wnioski argumentując, że w sprawie nie występuje konieczność uzupełnienia zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie podkreślił, że kwestie dotyczące przesłanek odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania cła mogą być przedmiotem pisemnych wyjaśnień wspólników. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów celnych, iż dla określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej należało ustalić jakiego rodzaju urządzenia były przedmiotem przywozu i jaką spełniają funkcję. W tym celu organy celne mogły jednak rozważyć możliwość dopuszczenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów. Pozwoliłoby to bowiem dokładniej wyjaśnić formułowany przez spółkę zarzut, jakoby w sprawie brak było podstaw do retrospektywnego zarejestrowania należności celnych i obciążania nimi skarżącej, a także wątpliwości co do rozstrzygnięcia o poborze odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Oczywistym jest, że przedmiotem dowodu nie może być okoliczność stwierdzona wystarczająco innym dowodem. W sytuacji, gdy strona zgłosiła wniosek dowodowy, to w świetle art. 188 O.p. organ może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje na dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2002 r., I SA/Ka 2164/00 , LexPolonica nr 357054, ONSA 2003, nr 1, poz. 33). Zaniechanie przez organ przeprowadzenia dowodu na określone i ważne dla strony okoliczności stanowi uchybienie przepisom postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się w do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przez możliwość przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy w rozumienia art. 180 § 1 O.p. należy rozumieć prawdopodobieństwo wpłynięcia określonej czynności dowodowej na wyjaśnienie stanu faktycznego. Zatem w świetle art. 188 O.p., odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością, iż czynność ta jest całkowicie zbędna. Nie przesądzając zatem kwestii prawidłowości klasyfikacji taryfowej zgłoszonego towaru, Sąd w niniejszym składzie podziela prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, iż przyjęcie zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego weryfikacji przed zwolnieniem towaru, nie stanowi błędu organu celnego, który wyłącza możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2009 r., I GSK 875/08; z dnia 27 maja 2009 r., I GSK 449/08 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność, że zadeklarowany przez stronę w zgłoszeniu celnym kod nie został zakwestionowany przez organ przyjmujący to zgłoszenie, nie daje podstaw do przerzucenia na organ odpowiedzialności za wskazanie w nim wadliwego kodu (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., I GSK 1608/06, publ. j.w.). Podkreślić przy tym należy, iż przyjęcie zgłoszenia celnego i zwolnienie towaru nie jest równoznaczne z uznaniem zgłoszenia celnego za prawidłowe. Wymienione czynności organu celnego nie wyłączają możliwości kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, na podstawie art. 78 WKC. Nie ulega natomiast wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy, przy interpretacji przepisów klasyfikacyjnych należy uwzględniać Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. (Dz. U. UE L 286.1 z dnia 31 października 2007 r.) zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W skardze postawiony również został zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, poprzez zobowiązanie spółki do uiszczenia odsetek za zwłokę od kwoty długu celnego. Przywołany przepis zawiera wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek określając jednocześnie przesłanki, w których zasada ta znajduje zastosowanie. Co istotne, obowiązek ich wykazania spoczywa na dłużniku - stronie postępowania. Inaczej rzecz ujmując, to na spółce spoczywał ciężar dowodu, że w niniejszej sprawie, zaistniały okoliczności, niewynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania podania nieprawidłowych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym. Zauważyć należy, że przywołany przepis nie określa, jakie okoliczności należy uznać za dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej, w sposób precyzyjny ustawodawca wskazuje, że owe okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani jego świadomego działania. Przepis powyższy znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Zatem od wykazania przez organy celne, że dla importowanych towarów należało zastosować inną klasyfikację taryfową niż przyjęta przez spółkę, a w konsekwencji inną stawkę celną, zależeć będzie możliwość zastosowania tego przepisu, przy jednoczesnym uwzględnieniu przesłanek uzasadniających zastosowanie wyjątku od obowiązku pobrania przez organ celny odsetek. Na obecnym etapie postępowania, przedwczesnym byłoby zatem dokonanie oceny prawidłowości zastosowania w sprawie art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 17 ust. 1 Ordynacji podatkowej należy ocenić jako bezzasadny, bowiem przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Uszło bowiem uwadze skarżącej, iż będące przedmiotem weryfikacji zgłoszenie celne zostało złożone w Urzędzie Celnym w [...]. W konsekwencji organem właściwym w zakresie przeprowadzenia postępowania celnego, stosownie do art. 69 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie właściwości miejscowej organów celnych (Dz.U. Nr 94 poz.911 ze zm.) był Naczelnik Urzędu Celnego w [...]. Natomiast uprawnienie tego organu do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług z tytułu importu wynikało z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przepis ten stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Od postępowania celnego i podatkowego należy natomiast odróżnić kontrolę celną, o której mowa w art. 78 ust. 2 WKC. Organem Służby Celnej właściwym do przeprowadzenia takiej kontroli, stosownie do 31 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168 poz.1323 ze zm.) był organ właściwy miejscowo ze względu na siedzibę podmiotu podlegającego kontroli, czyli Naczelnik Urzędu Celnego w [...]. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni stanowisko zaprezentowane w niniejszym orzeczeniu, a po przeprowadzeniu postępowania podejmie rozstrzygnięcie stosowne do poczynionych ustaleń. Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., Poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.