III SA/Gd 791/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 20 października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawia skarżącego możliwości uzyskania dochodu a tym samym uniemożliwia mu dokonywanie płatności alimentów. Ponadto skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z Konstytucją RP oraz nielogiczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Podkreślić należy, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to bowiem pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla skarżącego wynikają z wykonania ww. decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Przenosząc powyższe zapatrywania w realia rozpatrywanej sprawy uznać należy, że skarżący nie wykazał, że zastosowanie wobec niego instytucji tzw. ochrony tymczasowej, o której mowa w cytowanym przepisie jest zasadne. Brak jakiegokolwiek szerszego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia bowiem Sądowi dokonanie ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Żądając wstrzymania wykonania decyzji skarżący ma zaś obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać jedynie ogólne zadeklarowanie przez skarżącego, że wykonanie decyzji pozbawia go możliwości uzyskania dochodu. Taką deklarację może bowiem złożyć każdy skarżący, w stosunku do którego wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Gdyby zaś przyjąć – jak chce tego skarżący – że złożona deklaracja implikuje sama przez się obowiązek wstrzymania zaskarżonej decyzji, to sąd spotykając się z tego rodzaju argumentacją musiałby każdorazowo niejako automatycznie wstrzymywać wykonanie decyzji, co z oczywistych względów stanowiłoby nadużycie instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. w tej materii: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2015 r.; sygn. akt VII SA/Wa 616/15 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I OZ 1119/15; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W opinii Sądu skarżący poprzestając na ogólnej deklaracji co do pozbawienia go możliwości uzyskiwania dochodu wskutek wykonania decyzji nie wykazał zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowo określonych przesłanek udzielenia tzw. ochrony tymczasowej. Wykazanie zasadności złożonego wniosku, determinujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zaś o tyle istotne, że sąd administracyjny nie ma jakichkolwiek podstaw prawnych aby działać w tej kwestii z urzędu. W reasumpcji powyższych rozważań Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższa konstatacja prowadzić musiała do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.