III SA/Gd 817/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. na decyzję Wojewody z dnia 7 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić L. M. przywrócenia terminu do uzupełniania braków formalnych skargi. L. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 7 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2017 r., wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 egz. odpisu skargi, złożenie w 3 egz. pisma procesowego zawierającego określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (uzasadnienie skargi). Nadto, na mocy art. 220 § 1 i 3 ww. ustawy, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zobowiązano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W zarządzeniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 17 października 2017 r. Skarżąca w zakreślonym terminie (który minął w dniu 24 października 2017 r.) nie uczyniła zadość wezwaniu sądu. Skarżąca pismem z dnia 25 października 2017 r. (nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu), zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi. Wskazała, że nie uzupełniła braków w terminie z uwagi na stan zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej - "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zgodnie zaś z § 2 przedmiotowego artykułu w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy. Odnosząc się merytorycznie do złożonego wniosku Sąd uznał, że skarżąca nie uwiarygodniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Ogólnikowo wskazała, że uchybienie terminu spowodowane było jej chorobą. W ocenie Sądu, okoliczność ta nie daje podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Mając świadomość o skierowaniu skargi do sądu administracyjnego powinna zadbać o to, by w odpowiednim czasie uzupełnić braki skargi oraz uiścić wpis - aby nie uchybić terminowi zakreślonemu w wezwaniu. Podkreślić należy, że w w/w wezwaniu z dnia 2 października 2017 r., skarżąca została pouczona o konsekwencji nieuzupełniania braków skargi w terminie. W tej sytuacji skarżąca powinna zadbać o to, by we właściwym czasie wykonać wezwanie Sądu. Sytuacja zdrowotna, na którą powołała się skarżąca, została przez nią przywołana w sposób dalece ogólnikowy. Jednak nawet przy założeniu, że uchybienie terminu miało związek z jej chorobą, skarżąca przy uzupełniania braków formalnych mogła skorzystać z pomocy domownika lub innej osoby trzeciej (np. członka rodziny, znajomego itp.). Ponadto, skarżąca tej okoliczności w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Nie było zatem podstaw by przyjąć, iż uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało zawinione przez skarżącą. Innymi słowy, aby strona zachowała staranność jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. W ugruntowanym bowiem orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15 - Lex nr 1643289, 17 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 104/15 - Lex nr 1643284). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., oddalił wniosek.