III SA/Gd 82/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu po wznowieniu postępowania w sprawie oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 grudnia 2017 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 maja 2017 r. orzekając o uchyleniu decyzji tego organu z dnia 5 grudnia 2016 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Honda CRV na rzecz B. K. i odmowie zarejestrowania tego pojazdu. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 5 grudnia 2016 r. (nr [...]) Prezydent Miasta zarejestrował na rzecz B. K. (dalej zwanego: "stroną", "skarżącym") pojazd marki Honda CR-V nr nadwozia [...], rok produkcji 2008. Rejestracji dokonano w oparciu o m.in. następujące dokumenty: umowę sprzedaży ww. pojazdu z dnia 23 października 2016 r. zawartą pomiędzy sprzedającą – E. K. a kupującym – B. K.; dowód rejestracyjny wydany przez Prezydenta Miasta na nazwisko E. K. dla pojazdu marki Honda CR-V o numerze rejestracyjnym [...]; kartę pojazdu serii [...] numer [...] wydaną dla pojazdu marki Honda CR-V o numerze identyfikacyjnym [...]; tablice rejestracyjne o wyróżniku [...]. Wnioskiem z dnia 27 lutego 2017 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. (zwana dalej: "Spółką") wystąpiła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji pojazdu i uchylenie ww. decyzji o rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że na podstawie zawarcia nieważnej umowy sprzedaży ww. pojazdu przez "A" Sp. z o.o. w G. z J. K., doszło do zarejestrowania wskazanego pojazdu przez Prezydenta Miasta na rzecz J. K.decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. W dniu zawarcia umowy sprzedaży pojazdu między Spółką a J. K. (28.03.2013 r.), pełnił on funkcję prezesa zarządu "A" Sp. z o.o. w G. Zdaniem Spółki umowa ta była bezwzględnie nieważna z uwagi na niezastosowanie się do zasad określonych w art. 210 § 1 ustawy - Kodeks spółek handlowych ("k.s.h."). Następnie w 2015 r. pojazd – na podstawie umowy darowizny został przerejestrowany na małżonkę J. K. – E. K. Spółka utrzymywała, że jedynie ona ma uprawnienie do rejestracji pojazdu. W konsekwencji postanowieniem z dnia z dnia 27 marca 2017 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia 23 maja 2017 r. (nr [...]) – działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, pkt 5 i pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej zwanej: "k.p.a.") oraz art. 72 ust. 1 i 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm. – dalej zwanej: "p.r.d.") - organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 5 grudnia 2016 r. wydanej w sprawie rejestracji pojazdu marki Honda CR-V o numerze identyfikacyjnym [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 10 kwietnia 2017 r. pełnomocnik Spółki nadesłał kopię wyroku Sądu Rejonowego w G. I Wydział Cywilny z dnia 21 marca 2017 r. (sygn. akt [...]) w stosunku do E. K. o wydanie rzeczy ruchomej, w sentencji którego Sąd oddalił powództwo w stosunku do J. K. i nakazał E. K. wydanie "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. samochodu osobowego marki Honda CR-V o numerze [...]. Z nadesłanego drogą e-mail’ową uzasadnienia tego wyroku wynikało, że podstawę prawną roszczenia stanowił art. 222 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm. – dalej jako: "k.c."), zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada jego rzeczą, aby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela prawo do władania rzeczą. Wskazano, że "powodowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością była nienależycie reprezentowana przy zawarciu umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu. (...) Zważywszy na powyższe, umowa sprzedaży jest nieważna na mocy art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 210 § 1 k.s.h., co powoduje, że nie doszło do skutecznego przeniesienia prawa własności z powodowej spółki na pozwanego i powódka nadal pozostaje właścicielem spornej ruchomości". W ocenie Sądu J. K. celowo przed wytoczeniem powództwa oddał pojazd we władanie swojej małżonki E. K., uniemożliwiając w ten sposób roszczenie windykacyjne Spółce. Dlatego Sąd oddalił powództwo w stosunku do J. K. nakazując E. K. wydanie rzeczy ruchomej, jako osobie faktycznie nią władającej. Dalej organ zwrócił uwagę na to, że Urząd Miasta pismem nadesłanym w dniu 9 maja 2017 r. nie potwierdził, aby decyzje o rejestracji przedmiotowego pojazdu, wydane przez Prezydenta Miasta na rzecz J. K., a następnie na rzecz E. K., zostały uchylone. Organ podkreślił, że podstawą prawną rozpatrzenia wniosku o rejestrację pojazdu był art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 p.r.d., a zgodnie z tymi przepisami rejestracji pojazdu dokonuje na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5 po przedstawieniu dokumentów wyszczególnionych w art. 72 ust. 1, w tym dowodu własności pojazdu. Jak wynika z tych przepisów, jedną z okoliczności, która nie może budzić wątpliwości organu rejestrującego w postępowaniu o rejestrację pojazdu jest ustalenie czy osoba, na rzecz której pojazd ma być zarejestrowany jest jego właścicielem. Organ stwierdził, że nie miał wątpliwości, że B. K. udokumentował swoje prawo własności do pojazdu, przedstawiając umowę sprzedaży przedmiotowego pojazdu zawartą z osobą, na rzecz której pojazd był poprzednio zarejestrowany przez Prezydenta Miasta oraz dołączył do wniosku wszystkie wymagane dokumenty, o których mowa w art. 72 ust. 1 p.r.d. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 169 § 1 k.c. jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działa w złej wierze. W sytuacji zatem czynności prawnej pomiędzy E. K. a stroną, z uwagi na art. 7 k.c. zachodzi domniemanie dobrej wiary. Umowa bowiem sprzedaży rzeczy przez osobę nieuprawnioną do rozporządzania nią, nie jest bezwzględnie nieważna. Nabycie własności rzeczy ruchomej od osoby nieuprawnionej do rozporządzenia tą rzeczą (a więc nie będącą jej właścicielem) uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przestanek: zbywca włada rzeczą i wydaje ją nabywcy, a nabywca jest w dobrej wierze. W świetle powyższego niewłaściwe byłoby przyjęcie, że umowa sprzedaży pojazdu, na podstawie której strona zarejestrowała pojazd, jest umową bezwzględnie nieważną. W ocenie organu, przedstawiony przez Spółkę wyrok, dotyczący wydania pojazdu Spółce przez E. K., również nie przesądza o kwestii zasadności uchylenia decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz strony, gdyż wyrok Sądu Rejonowego w G. wydany został w sprawie o wydanie rzeczy ruchomej, a więc nie rozstrzyga w kwestii ustalenia czy nastąpiło przeniesienie własności pojazdu czy też nie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt III CNP 29/15). W podsumowaniu organ zaznaczył, że nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia 5 grudnia 2016 r. o rejestracji pojazdu na stronę ponieważ, nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ dokonał rejestracji pojazdu na podstawie wszystkich wymaganych prawem dokumentów. Przedstawiony zaś przez Spółkę wyrok sądu nie przesądza o ważności czynności prawnej jaką było zawarcie poprzedniej umowy sprzedaży (pomiędzy Spółką a J. K.) lecz o nakazie wydania rzeczy ruchomej. Przyjmując nawet, iż wyrok ten przesądzałby tę kwestię, to z uwagi na brzmienie art. 169 § 1 k.c., nie rozciąga się na ważność kolejnych zawieranych umów sprzedaży przedmiotowego pojazdu. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte na żądanie strony, poprzez złożenie wniosku o rejestrację, która w sposób nie budzący wątpliwości udowodniła, że jest właścicielem pojazdu, o którego rejestrację wnioskuje. Zatem była ona jedyną stroną postępowania administracyjnego w sprawie - nie zaś Spółka, dlatego na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. brak jest podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej w związku art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a z uwagi na to, że poprzednia decyzja rejestracyjna wydana przez Prezydenta Miasta, w oparciu o którą kwestionowana decyzja została wydana pozostaje w obiegu prawnym, to brak jest podstaw do uchylenia wnioskowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. "A" Sp. z o.o. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 5 grudnia 2017 r. (nr [...]) – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 p.r.d. - uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 23 maja 2017 r., a także decyzję tego organu z dnia 5 grudnia 2016 r. w sprawie rejestracji pojazdu na rzecz strony i odmówiło zarejestrowania ww. pojazdu na rzecz B. K. Organ odwoławczy wskazał, że J. K. w marcu 2013 r. złożył wniosek do Prezydenta Miasta o rejestrację pojazdu marki Honda CRV, nr [...], załączając do wniosku m.in. umowę kupna-sprzedaży ww. pojazdu z dnia 29 marca 2013 r. zawartą między Spółką "A" (w imieniu której działał J. K.), a J. K. Decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. (nr [...]) Prezydent Miasta zarejestrował pojazd marki Honda CRV na rzecz J. K., który następnie umową darowizny z dnia 15 maja 2015 r. darował ww. samochód swojej żonie – E. K. Decyzją z dnia 9 września 2015 r. samochód został zarejestrowany na rzecz E. K., która następnie umową z dnia 23 października 2016 r. sprzedała go na rzecz zamieszkałego w G. – B. K., na którego decyzją z dnia 5 grudnia 2016 r. (nr [...]) Prezydent Miasta dokonał rejestracji tego pojazdu. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie [...], Sąd Rejonowy w G. ustalił, że umowa sprzedaży samochodu z dnia 28 marca 2013 r., mocą której J. K. miał nabyć własność samochodu od Spółki "A", jest nieważna, bowiem narusza art. 210 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1577 ze zm. – dalej jako: "k.s.h."), zgodnie z którym w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 p.r.d. wskazując, że zgodnie z tymi przepisami w brzmieniu obowiązującymi na dzień rejestracji pojazdu, rejestracji dokonuje się na wniosek właściciela (art. 73 ust. 1 p.r.d.), który ma obowiązek dołączyć o wniosku dokumenty, o których mowa w art. 72 ust. 1 p.r.d. W tym kontekście organ powołał się na treść uzasadnienia wyroku WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2016 r. (sygn. akt III SA/Gd 726/16 – wskazując jednocześnie, że skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt I OSK 381/17), który wydany został w postępowaniu dotyczącym rejestracji pojazdu przez Prezydenta Miasta na rzecz J. K., a w którym Sąd wskazał, że w sytuacji, gdyby umowa kupna sprzedaży z dnia 29 marca 2013 r. była bezwzględnie nieważna, nie doszłoby do przejścia prawa własności pojazdu na rzecz J. K., a tym samym jego wniosek o rejestrację pojazdu nie mógłby być uwzględniony, a dokonanie w takich warunkach rejestracji pojazdu na rzecz strony WSA w Gdańsku poczytał jako rażące naruszenie prawa. Kolegium wskazało, że okoliczność ta skutkowała koniecznością uznania, iż J. K. jako prezes zarządu spółki będącej właścicielem samochodu, nie dokonał skutecznej czynności prawnej polegającej na przeniesieniu prawa własności samochodu na rzecz samego sobie jako osoby fizycznej. W konsekwencji dalsze czynności rozporządzające prawem własności pojazdu dokonane przez J. K. i E. K. także nie mogą być uznane za skuteczne. Odmienne oceny prawne pozostawałyby w sprzeczności z przywołanymi w sprawie wyrokami: Sądu Rejonowego oraz sądów administracyjnych. Kolegium wyjaśniło w tym zakresie, że w opisanym stanie prawnym decyzją z dnia 5 grudnia 2017 r. (nr [...]) stwierdziło nieważność decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2013 r. o rejestracji pojazdu na rzecz J. K.; natomiast decyzją z dnia 5 grudnia 2017 r. (nr [...]) stwierdziło nieważność decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia 9 września 2015 r. o rejestracji pojazdu na rzecz E. K. W odniesieniu do decyzji rejestracyjnej pojazdu na rzecz B. K. (który go nabył od E. K.), organ wskazał, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła Spółka, a więc właściciel tego pojazdu, który nie brał udziału w postępowaniu rejestracyjnym na rzecz strony. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4); wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). W ocenie Kolegium w sprawie zachodzą kumulatywnie wymienione podstawy wznowienia postępowania. Po pierwsze, ponieważ umowa sprzedaży samochodu dokonana w dniu 29 marca 2013 r. była nieważna, gdyż prawo własności tego pojazdu nie przeszło ze Spółki na J. K., a konsekwencją tego faktu jest to, że dalsze czynności rozporządzające pojazdem były bezskuteczne. Stwierdzenie nieważności umowy skutkowało tym, że Spółka nie utraciła prawa własności pojazdu, a zatem powinna była uczestniczyć na prawach strony w każdym postępowaniu, które odnosi się do tego pojazdu, także w postępowaniu rejestracyjnym. Jeżeli tak się nie stało, zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postępowanie rejestracyjne musiało zatem zostać wznowione w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ponieważ w jego trakcie właściciel pojazdu (Spółka) sprzeciwił się rejestracji na rzecz strony. Niedopuszczalnym było dokonanie takiej rejestracji i uzasadniało to uchylenie decyzji rejestracyjnej i odmowę zarejestrowania pojazdu. Po drugie, po wydaniu decyzji rejestrującej wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna, którą jest fakt nieważności umowy sprzedaży, co stanowi przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okoliczność ta całkowicie zmienia sposób, w jaki zakończyć należało postępowanie rejestracyjne zainicjowane przez B. K., ponieważ osoba ta nie była właścicielem pojazdu, tak więc nie mogła ubiegać się o jego zarejestrowanie. Również ta okoliczność uzasadniała uchylenie decyzji rejestracyjnej, a w konsekwencji wydanie orzeczenia o odmowie zarejestrowania ww. pojazdu na rzecz B. K. B. K. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, mający wpływ na treść decyzji, polegający na błędnym i nieuzasadnionym przyjęciu, iż umowa sprzedaży pojazdu z dnia 23 października 2016 r., zawarta pomiędzy E. K. a B. K., jest nieważna (a tym samym skarżący nie mógł złożyć wniosku o rejestrację pojazdu), w sytuacji gdy organ nijak nie rozważył okoliczności, że skarżący nabył pojazd w dobrej wierze (a tym samym jest jego właścicielem), a przy tym żaden sąd prawomocnie nie przesądził, jakoby umowa sprzedaży pojazdu z dnia 28 marca 2013 r. bądź też jakakolwiek późniejsza umowa przenosząca własność tego pojazdu była nieważna; - naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego, w szczególności brak przesłuchania B. K., E. K. i J. K., nieprzeprowadzenie dowodu ze statutu Spółki oraz uchwał Spółki w przedmiocie powołania władz Spółki, a także przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez nieuzasadnione uznanie, iż Spółka nadal pozostaje właścicielem pojazdu (a tym samym skarżący nie mógł złożyć wniosku o rejestrację pojazdu), w sytuacji gdy organ nijak nie rozważył okoliczności, że skarżący nabył pojazd w dobrej wierze; - naruszenie art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 p.r.d. oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych - poprzez błędne uznanie, że skarżący nie jest właścicielem pojazdu, a tym samym nie mógł złożyć wniosku o rejestrację pojazdu, w sytuacji gdy organ nijak nie rozważył okoliczności, że nabył od E. K. pojazd w dobrej wierze, a przy tym żaden sąd prawomocnie nie przesądził, jakoby umowa sprzedaży pojazdu z dnia 28 marca 2013 r. zawarta pomiędzy Spółką a J. K. bądź też jakakolwiek późniejsza umowa przenosząca własność tego pojazdu była nieważna; - naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez błędne przyznanie Spółce przymiotu strony, a w konsekwencji błędne uznanie, iż istnieją podstawy do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji, w sytuacji gdy nie pozostaje ona właścicielem pojazdu, a właścicielem pojazdu jest skarżący, który nabył ten pojazd w dobrej wierze; - naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, iż na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a w konsekwencji błędne uznanie, że istnieją podstawy do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż Spółka pozostaje właścicielem pojazdu; - naruszenie art. 169 § 1 w zw. z art. 7 k.c. poprzez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu okoliczności, iż skarżący nabył od E. K. pojazd w dobrej wierze, a w konsekwencji błędne uznanie, iż umowa sprzedaży pojazdu z dnia 23 października 2016 r. jest nieważna; - naruszenie art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 210 § 1 k.s.h. - poprzez błędne uznanie, że umowa sprzedaży pojazdu z dnia 23 października 2016 r. jest nieważna, w sytuacji gdy skarżący nabył pojazd dobrej wierze; - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że stanowisko organu odwoławczego jest nieuzasadnione i błędne, gdyż żaden sąd nie stwierdził prawomocnie, że umowa sprzedaży pojazdu z dnia 28 marca 2013 r., zawarta pomiędzy Spółką a J. K. jest nieważna. Przywołane postępowanie o sygn. akt [...], prowadzone przez Sąd Rejonowy w G. I Wydział Cywilny, nie zostało zakończone. Wspomniane postępowanie toczy się na skutek pozwu Spółki, która zażądała od J. K. wydania samochodu osobowego marki Honda CR-V. Wyrokiem z dnia 21 marca 2017 r. Sąd oddalił powództwo względem J. K. Na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 r. Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego B. K., skarżący zaś wniósł o oddalenie powództwa w całości, uznając stanowisko Spółki za nieuzasadnione, a rozprawa w tej sprawie została wyznaczona na dzień 20 lutego 2018 r. Co więcej, przedmiotem tego postępowania jest wydanie rzeczy, a nie ustalenie nieważności jakiejkolwiek umowy. Skarżący jest stroną postępowania sądowego dopiero od listopada 2017 r. i nie ponosi odpowiedzialności za czynności podejmowane w tym postępowaniu we wcześniejszym okresie. Tak naprawdę nie wiadomo, jakimi przesłankami kierował się organ uznając, iż umowa sprzedaży pomiędzy Spółką i J. K. jest nieważna. Nie została przesłuchana żadna ze stron rzeczonej umowy. Nie został przeprowadzony dowód z akt rejestrowych Spółki, statutu Spółki, uchwał w sprawie powołania władz Spółki itp. Nawet w przypadku ewentualnego stwierdzenia nieważności umowy sprzedaży pojazdu z dnia 28 marca 2013 r. nie sposób uznać, że automatycznie nieważna pozostaje także umowa z dnia 23 października 2016 r., na mocy której E. K. sprzedała pojazd. Kolegium w ogóle nie rozważyło sytuacji prawnej E. K. i B. K., a także okoliczności, w jakich osoby te nabyły własność pojazdu (szczególnie nie dokonało rozważenia kwestii dobrej wiary). Skarżący podtrzymał twierdzenie, że nabył pojazd w dobrej wierze wyjaśniając też, jak sądy definiują dobą wiarę nabywcy (przekonanie, że nabywa własność od osoby uprawnionej, przy czym to jego przekonanie jest usprawiedliwione konkretnymi okolicznościami - wyrok Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 12 listopada 2014 r., sygn. akt [...]). Fakt przysługiwania E. K. prawa własności pojazdu wynikał nie tylko z jej oświadczenia, ale co ważniejsze także z przedstawionych przez nią dokumentów oraz tego, że pojazd znajdował się w jej posiadaniu. Ponadto od momentu nabycia pojazdu skarżący – jak wskazał - korzysta z niego, eksploatuje go i ponosi wszelkie związane z tym koszty, wykonuje niezbędne naprawy i dokonuje terminowo badań technicznych pojazdu. Przyjąć należy, że skarżący dołożył należytej staranności w zakresie sprawdzenia, czy zbywca jest właścicielem pojazdu, w szczególności zapoznał się z treścią dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Nabywając wspomniany pojazd działał w dobrej wierze, gdyż nie dysponował wówczas żadnymi informacjami, które mogłyby wskazywać, iż E. K. może nie być właścicielem pojazdu; nie posiadał żadnej wiedzy odnośnie tego, że "A" Sp. z o.o. zgłasza jakiekolwiek roszczenia bądź żądania, których przedmiotem jest bądź może być wspomniany pojazd. Organ w ogóle nie uczynił przedmiotem swoich rozważań tego, że pojazd został nabyty przez skarżącego w dobrej wierze oraz nie rozważył, czy E. K. także nie nabyła pojazdu w dobrej wierze pomimo tego, że istnieje domniemanie dobrej wiary. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 1 marca 2018 r. Spółka "A", jako uczestnik postępowania, wniosła o oddalenie skargi. Wskazała m.in., że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. I Wydział Cywilny z dnia 21 marca 2017 r. (sygn. akt [...]), Sąd ten przesądził, iż własność przedmiotowego pojazdu pozostała przy Spółce, a ponadto zwróciła uwagę, że wobec poprzednich posiadaczy pojazdu J. K. i E. K. doszło do ostatecznego i prawomocnego stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów prawa obowiązujących w dniu rozstrzygnięcia. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była – wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 p.r.d. - decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2017 r. (nr [...]) uchylająca pierwszoinstancyjną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 maja 2017 r. (nr [...]) o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia 5 grudnia 2016 r. (nr [...]) w sprawie zarejestrowania pojazdu marki Honda CR-V, nr nadwozia [...], rok produkcji 2008 na rzecz B. K., i orzekająca co do istoty poprzez uchylenie dotychczasowej decyzji z dnia 5 grudnia 2016 r. i rozstrzygnięcie o istocie sprawy poprzez odmowę zarejestrowania ww. pojazdu. Wskazać na wstępie należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej uprzednio wydaną decyzją ostateczną. Przedmiotowe postępowanie początkuje – zgodnie z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. – wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a.), a następnie do oceny prawidłowości weryfikowanej (dotychczasowej) decyzji i w razie konieczności ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Ustalenie, czy występują wskazane podstawy do wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania rozpoznawczego, prowadzonego wg reguł i zasad dotyczących każdego postępowania administracyjnego. Jednym z etapów postępowania rozpoznawczego jest postępowanie wyjaśniające (dowodowe), w trakcie którego organ rozpoznający sprawę obowiązany jest z urzędu przeprowadzić i utrwalić w aktach sprawy dowody służące ustaleniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, a następnie dokonać ich wszechstronnej oceny pod kątem spełnienia przesłanki wznowieniowej w odniesieniu do weryfikowanej decyzji ostatecznej oraz wynikających z tej oceny konsekwencji prawnych istotnych dla dalszego bytu prawnego tej decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem weryfikacji w toku wznowionego postępowania była ostateczna decyzja rejestracyjna Prezydenta Miasta z dnia 5 grudnia 2016 r. w sprawie zarejestrowania pojazdu marki Honda CR-V, nr nadwozia [...], rok produkcji 2008, który został zarejestrowany na skarżącego. Wymogi rejestracji pojazdów zostały określone w ustawie – Prawo o ruchu drogowym w Rozdziale 2. "Warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu", a także w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1038 – dalej jako: "rozporządzenie z 2002 r.") - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania weryfikowanej decyzji rejestracyjnej. Stosownie do art. 72 ust. 1 p.r.d. rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 7) (uchylony); 8) (uchylony); 9) (uchylony). Zgodnie natomiast z art. 73 ust. 1 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Stosownie natomiast do § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem art. 72 ust. 1b-4 ustawy oraz ust. 2-13 i § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza: 1) dowód własności pojazdu; 2) kartę pojazdu, jeżeli była wydana; 3) dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 4) tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic rejestracyjnych dołącza stosowne oświadczenie - oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację; 5) dodatkową tablicę rejestracyjną, o której mowa w § 7a, jeżeli była wydana, a w przypadku jej utraty właściciel pojazdu zamiast dodatkowej tablicy rejestracyjnej dołącza stosowne oświadczenie o jej utracie - oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację. Mając powyższe na uwadze, w realiach rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że ustawodawca w art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. stwierdził, że rejestracji pojazdu dokonuje się w pierwszym rzędzie na podstawie dowodu jego własności bądź dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną bądź prawną. Dowód własności - stosownie zaś do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. - właściciel pojazdu winien dołączyć do wniosku o jego rejestrację. W kontrolowanej sprawie zgodzić należy się z organem odwoławczym, że poprzednik prawny skarżącego – tj. J. K., dokonując na swoją rzecz rejestracji przedmiotowego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2013 r. (nr [...]) - nie przedłożył wymaganego przepisami prawa dokumentu dowodzącego, że był on właścicielem przedmiotowego samochodu. Z wyroku Sądu Rejonowego w G. I Wydział Cywilny z dnia 21 marca 2017 r. (sygn. akt [...]), orzekającego w oparciu o przesłanki wynikające z art. 222 § 1 k.c. o wydaniu właścicielowi rzeczy ruchomej (tj. pojazdu marki Honda CR-V, nr nadwozia [...], rok produkcji 2008), wynika, że strona powodowa - Spółka "A", wytaczając powództwo windykacyjne, wykazała, że jest właścicielem przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że "z przedłożonego dokumentu prywatnego w postaci informacji o przeniesieniu własności przedmiotu leasingu wynika, że w związku z zakończeniem stosunku prawnego leasingu, tj. z dniem 22 marca 2013 r. powód nabył własność ww. pojazdu od poprzedniego właściciela "B" S.A. Co prawda, w dniu 28 marca 2013 r. pozwany J. K. jako prezes zarządu powodowej spółki jako sprzedający zawarł z samym sobą jako kupującym umowę sprzedaży ww. pojazdu osobowego marki Honda CRV nr nadwozia [...] nr [...], niemniej umowa ta jest dotknięta sankcją nieważności i nie wywarła żadnych skutków, w tym skutku rozporządzającego. Zgodnie z treścią art. 210 § 1 k.s.h. w umowie miedzy spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Jak wskazuje się w judykaturze według art. 210 § 1 k.s.h. w umowie między spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Oznacza to, że jedynie te dwa podmioty są upoważnione do zawierania z członkami zarządu w imieniu spółki wszelkich umów. Niezachowanie tego wymagania powoduje bezwzględną nieważność umowy na podstawie art. 58 § 1 k.c. Pogląd ten należy uznać za utrwalony w judykaturze (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 1998 r., I PKN 489/97, OSNAPiUS 1999 nr 1, poz. 8; wyrok SN z dnia 20 grudnia 2001 r., III RN 164/00, Prawo Pracy 2002 nr 11. s. 63; wyrok SN z dnia 23 września 2004 r., 1 PK 501/03, OSNP 2005 nr 4. poz. 56; Gdańskie Studia Prawnicze-Przegląd Orzecznictwa 2005 nr 3, poz. 20; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 10 lipca 2000 r., FPS 3/00 i FPS 4/00, ONSA 2001 nr 1, poz. 87; wyrok SN z dnia 23 lipca 2009 r. II PK 36/09, Legalis). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że powodowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością była nienależycie reprezentowana przy zawarciu umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu. Zamiast bowiem rady nadzorczej lub pełnomocnika powołanego uchwałą zgromadzenia wspólników, sprzedającego reprezentował prezes zarządu będący jednocześnie drugą stroną czynności prawnej. Zważywszy na powyższe, umowa sprzedaży jest nieważna na mocy art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 210 § 1 k.s.h. co powoduje, że nie doszło do skutecznego przeniesienia prawa własności z powodowej spółki na pozwanego i powódka nadal pozostaje właścicielem spornej ruchomości". Mając powyższe na uwadze i zgodnie z zasadą nemo plus iuris in alium transferre potest, quam ipse habet, J. K., nie dysponując prawem własności przedmiotowego pojazdu, nie mógł skutecznie przenieść tego prawa na E. K., a ta w kolejności na skarżącego. W konsekwencji przedłożona do rejestracji umowa sprzedaży samochodu osobowego Honda CR-V, nr nadwozia [...], rok produkcji 2008, zawarta przez skarżącego w dniu 23 października 2016 r., z - jak zostało powyżej wykazane - nieuprawnionym zbywcą (E. K.) nie mogła tym samym zostać uznana za dowód własności tego pojazdu. Organ rejestracyjny we wznowionym postępowaniu miał zatem podstawę do uznania, że prawo własności przedmiotowego samochodu nie zostało udokumentowane zgodnie ze stanem rzeczywistym. Jeżeli art. 73 ust. 1 p.r.d. jasno stanowi, że rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, a § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. wyraźnie wskazuje na wymóg załączenia do wniosku o rejestrację pojazdu dowodu jego własności, to skoro w kontrolowanym postępowaniu, po dokonaniu rejestracji okazało się, że skarżący nabył samochód od osoby, która jego właścicielem nie była, to stwierdzenie tego stanu rzeczy podważało przedłożony przez niego dowód własności pojazdu w postaci umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu z dnia 23 października 2016 r., co odpowiada przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednocześnie – co podkreślił organ odwoławczy – skoro ww. umowa sprzedaży ww. pojazdu z dnia 28 marca 2013 r. była nieważna na skutek oczywistego naruszenia art. 210 § 1 k.s.h. w zw. z art. 58 § 1 k.c., to przyjąć należało, że Spółka "A", będąc właścicielem tego pojazdu, winna była brać udział w postępowaniu rejestracyjnym dotyczącym jego zarejestrowania, jako strona tego postępowania, a w konsekwencji brak uczestnictwa Spółki w tym postępowaniu wypełniał znamiona przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i obok ww. przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowił podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 5 grudnia 2016 r. (nr [...]) i – stosownie do art. 149 § 2 k.p.a. – przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz oceny ich wpływu na rozstrzygnięcie sprawy podjęte w weryfikowanej decyzji. W tej sytuacji należy stwierdzić, że w toku postępowania skarżący nie przedstawił żadnego innego dowodu, z którego wynikałoby, iż przysługuje mu prawo własności pojazdu Honda CR-V, nr nadwozia [...], rok produkcji 2008; w szczególności ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by skarżący wystąpił z powództwem do sądu powszechnego o ustalenie jego prawa własności w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle wskazanych przepisów podkreśla się, że w postępowaniu o rejestrację pojazdu organy administracji publicznej i sąd administracyjny nie mogą zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w przekonaniu, że jest ona czynnością przenoszącą jego własność. Ustalenia w przedmiocie istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych (art. 189 k.p.c.). Organy administracji dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Nie mogą natomiast ani kreować ani korygować tych stosunków. W tej sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu i jego podstawowych elementów, obowiązane są odmówić zarejestrowania zgłoszonego pojazdu (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II SA 1093/98, LEX nr 41322; wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt II SA 2506/99, LEX nr 55319; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2611/00, LEX nr 84478; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2004 r., sygn. akt II SA 3046/03, LEX nr 173977; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 234/05, LEX nr 188983; wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1415/10, LEX nr 1068401; wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2674/14, LEX nr 2094979; wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 799/16, LEX nr 2305708). Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że skoro – wbrew twierdzeniu skarżącego - organy administracji publicznej nie były obowiązane zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w celu przeniesienia własności pojazdu (czyli oceniać istnienia dobrej wiary przy "nabyciu" przedmiotowego pojazdu przez skarżącego czy też jego poprzednika prawnego), a skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby bezspornie, że to on jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, to – stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. – organ odwoławczy w sposób prawidłowy, po stwierdzeniu zaistnienia ww. przesłanek wznowieniowych, wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, tj. orzekł o odmowie zarejestrowania przedmiotowego pojazdu z uwagi na brak wypełnienia wymogów prawnych koniecznych do jego rejestracji wynikających z art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty okazały się nietrafne. Należy jedynie dodać, że materiał dowodowy został zgromadzony, a następnie rozpatrzony, w sposób należyty, a w sprawie nie zostały naruszone przywołane przez skarżącego przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że jakiekolwiek prowadzenie przez organ dowodu z przesłuchania skarżącego czy też jego poprzedników prawnych na wskazane okoliczności związane z nabyciem pojazdu w dobrej wierze, nie mogło – w świetle powyższych wyjaśnień – stanowić okoliczności mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a tylko w takim przypadku w świetle art. 78 k.p.a. możnaby zaniechanie organu w tym zakresie kwalifikować jako naruszenie prawa. Organ nie naruszył także art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skarżący miał świadomość, że toczy się w niniejszej sprawie postępowanie odwoławcze przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym (vide: pismo przewodnie z dnia 13 czerwca 2017 r. – k. 4 akt organu odwoławczego), a więc będąc stroną tego postępowania miał prawo czynnego w nim udziału. Kończąc Sąd pragnie stwierdzić, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji znajduje także potwierdzenie w wynikach postępowań nadzorczych prowadzonych w stosunku do decyzji rejestracyjnych dotyczących tego pojazd, wydanych na rzecz poprzedników prawnych skarżącego tj. w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2017 r. (nr [...]), którą stwierdzono nieważność decyzji rejestracyjnej Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2013 r. (nr [...]) na rzecz J. K. oraz w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2017 r. (nr [...]) stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 września 2015 r. (nr [...]) w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz E. K., przy czym – co wymaga też podkreślenia - decyzje te nie zostały zaskarżone w przewidzianym trybie, tak więc stały się ostateczne (vide: notatka urzędowa z dnia 29.05.2018 r. – k. 96 akt sądowoadministracyjnych). W konsekwencji przyjąć należy, że ukształtowany tymi decyzjami stan prawny wypełnia w istocie spełnienie przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne wznawia się, jeżeli decyzja ostateczna została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja rejestracyjna na rzecz skarżącego wydana przez Prezydenta Miasta dnia 5 grudnia 2016 r. (nr [...]), została oparta na wcześniejszej decyzji rejestracyjnej na rzecz E. K., wydanej przez Prezydenta Miasta dnia 9 września 2015 r. (nr [...]), która z kolei została wydana w oparciu o decyzję rejestracyjną Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2013 r. (nr [...]) wydaną na rzecz J. K. Zauważyć bowiem trzeba, że rejestracja pojazdu ma charakter złożony. Pierwszy etap polega na rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od których zaistnienia ustawa i przepisy wykonawcze uzależniają dokonanie rejestracji pojazdu. Ten etap postępowania kończy się wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie rejestracji pojazdu (por. m.in. wzór decyzji zawarty w załączniku nr 2a do rozporządzenia z 2002 r.). W oparciu o tę decyzję, stosownie do art. 73 ust. 1 p.r.d. wydawany jest dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne oraz nalepka kontrolna, jeśli jest wymagana. Samo wydanie dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych i nalepki kontrolnej ma więc charakter czynności materialno-technicznej, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 listopada 1999 r. (sygn. akt OPK 24/99, ONSA 2000/2/54). Dowód rejestracyjny spełnia tym samym dwojakiego rodzaju rolę: potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Powyższe stwierdzenie wynika wprost z przepisów art. 71 ust. 1 i ust. 2 p.r.d. W świetle tych przepisów tylko pojazdy zarejestrowane są co do zasady dopuszczane do ruchu, a dokumentem stwierdzającym dopuszczenie takich pojazdów do ruchu jest właśnie dowód rejestracyjny. Stosownie wreszcie do art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Dokument ten stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2002 r. właściciel pojazdu jest zobowiązany dołączyć do wniosku o rejestrację pojazdu. Przeprowadzona analiza przepisów nie pozostawia wątpliwości, że wyeliminowanie z obrotu pranego decyzji administracyjnej na mocy której pojazd został zarejestrowany poprzez stwierdzenie nieważności takiej decyzji pociąga za sobą anulowanie dowodu rejestracyjnego, który stanowił potwierdzenie wydania decyzji o zarejestrowaniu. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest zatem konieczność wznowienia także postępowania, w którym podmiot ubiegający się o kolejną rejestrację pojazdu przedłożył taki anulowany dowód rejestracyjny i dokonania ponownego rozstrzygnięcia sprawy w świetle zaistniałych okoliczności na podstawie art. 151 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 107/10, LEX nr 752678). W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.