III SA/Gd 87/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na informację Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 29 grudnia 2025 r., nr Kp/DIF/SIKS/059/25 w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpoznania postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej także jako: "Spółka") wniosła w dniu 19 lutego 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na informację Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 29 grudnia 2025 r., nr Kp/DIF/SIKS/059/25, w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpoznania. Razem ze skargą Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że zaskarżoną informację otrzymała w dniu 2 stycznia 2026 r. W dniu 16 stycznia 2026 r. (ostatniego dnia terminu do wniesienia skargi) sporządziła i wysłała skargę, lecz omyłkowo zaadresowała ją do Agencji Rozwoju Pomorza S.A., a nie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zgodnie z art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1733 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą wdrożeniową"). Omyłka ta miała charakter usprawiedliwiony, Spółka działała w dobrej wierze sporządzając i nadając skargę w ustawowym terminie. Spółka dodała, że po otrzymaniu pisma Agencji Rozwoju Pomorza S. A. z dnia 5 lutego 2026 r. o pozostawieniu skargi bez biegu, niezwłocznie podjęła czynności celem wniesienia skargi prawidłowo, tj. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, że ustawa z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027, reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewidując odpowiednie zastosowanie przepisów tej ostatniej ustawy jedynie w zakresie nieuregulowanym. Stosownie do art. 76 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Zagadnienie uchybienia i przywrócenia terminu nie zostało w ustawie wdrożeniowej uregulowane, nie jest także objęte wymienionymi w cytowanym przepisie wyłączeniami, zatem w sprawie wniosku o przywrócenie terminu znajdują pełne zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 p.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Wskazać należy, że zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu z uwzględnieniem treści przepisu art. 88 p.p.s.a., a zatem zbadać, czy wniosek został złożony w terminie. Sąd odrzucając wniosek na podstawie art. 88 p.p.s.a. nie ocenia bowiem przesłanek uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej (por. postanowienie NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I OZ 789/11). Oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu, w świetle powyżej określonych przesłanek normatywnych, Sąd stwierdza, iż podlega on odrzuceniu, albowiem nie dochowano, wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności (w niniejszej sprawie - skargi). Zgodnie z powyższym przepisem, wniosek ten powinien zostać złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spółka podała, że zaskarżoną informację otrzymała w dniu 2 stycznia 2026 r. W dniu 16 stycznia 2026 r. (ostatniego dnia terminu do wniesienia skargi) sporządziła i wysłała skargę, lecz omyłkowo zaadresowała ją do Agencji Rozwoju Pomorza S.A., a nie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zgodnie z art. 73 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. O błędnej formie wniesienia skargi, zgodnie ze złożonym oświadczeniem zawartym w piśmie z dnia 3 kwietnia 2026 r., Spółka dowiedziała się w dniu 9 lutego 2026 r., kiedy otrzymała pismo Agencji Rozwoju Pomorza S.A., datowanego na dzień 5 lutego 2026 r., o pozostawieniu skargi bez biegu. Opisany przebieg zdarzeń wskazuje, że Spółka nie dochowała terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinien być złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. do 16 lutego 2026 r. (w dniu 9 lutego 2026 r. Spółka, jak sama podała, uzyskała wiedzę, że skarga została omyłkowo zaadresowana do Agencji Rozwoju Pomorza S.A.). Wniosek natomiast złożony został w dniu 19 lutego 2026 r. W konsekwencji Sąd uznał, że wniosek Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest spóźniony, a zatem na podstawie art. 88 p.p.s.a., podlega odrzuceniu, o czym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.