III SA/Gd 889/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 sierpnia 2021 r. Wojewoda po rozpoznaniu odwołania B. T. (dalej również jako "strona", wnioskodawczyni" lub "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia 28 czerwca 2021 r. o odmowie wymeldowania P. T. z pobytu stałego z lokalu przy ul. D. [...] w O. Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne: Postępowanie w sprawie o wymeldowanie zostało wszczęte w przedmiotowej sprawie w związku ze skierowanym w dniu 14 maja 2021 r. do Urzędu Gminy O. wnioskiem B. T. o wymeldowanie jej syna P. T. z mieszkania przy ul. D. [...] w O., które stanowi jej własność. W złożonym piśmie wnioskodawczyni wskazała, że po dłuższej nieobecności jej syn P. T. pojawił się w przedmiotowym lokalu i nie płaci oraz razem ze swoją dziewczyną nadużywa alkoholu, robi awantury oraz dewastuje mieszkanie z byłym mężem wnioskodawczyni (P. Ł.). W piśmie wskazano, że świadkiem w sprawie może być M. T. (drugi syn wnioskodawczyni). Decyzją z dnia 28 czerwca 2021 r. (nr [...]) Wójt Gminy O. działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 510 ze zm., dalej jako "u.e.l.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako "k.p.a.") odmówił wymeldowania P. T. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. D. w miejscowości O. W uzasadnieniu wskazano, że przesłanki warunkujące wymeldowanie z pobytu stałego w drodze decyzji administracyjnej wynikają z art. 35 u.e.l., który stanowi, że podmiotem decyzji o wymeldowaniu jest obywatel polski, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Organ podkreślił przy tym, że zameldowanie i wymeldowanie są aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu, bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu (opuszczenia lokalu). Jak stanowi zaś przepis art. 25 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że przesłanki wymeldowania zawarte w art. 35 u.e.l. nie zostały spełnione, ponieważ na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, że P. T. zamieszkuje w spornym lokalu, który stanowi jego centrum życiowe. Opisując przebieg postępowania w sprawie organ podkreślił, że w uzasadnieniu wniosku o wymeldowanie B. T. wskazała, że jako właścicielka nieruchomości nie wyraża zgody na zamieszkanie jej syna w mieszkaniu, ponieważ nie łoży na utrzymanie, nadużywa alkoholu, urządza awantury i dewastuje lokal. W dniu 2 czerwca 2021 r. przesłuchano stronę postępowania P. T., który oświadczył, że zamieszkuje w O. przy ul. D. [...]. Nie przebywa codziennie w domu ponieważ pracuje jako kierowca zawodowy i często przebywa w trasie. Posiada klucze do mieszkania i zawsze z trasy wraca do domu. W spornym mieszkaniu znajdują się wszystkie jego rzeczy (meble, sprzęt AGD, rzeczy osobiste, komputer, itp.), Matka odbiera i przetrzymuje jego korespondencję oraz złośliwie wnosi podania o jego wymeldowanie. Organ wskazał ponadto, że w dniu 7 czerwca 2021 r. otrzymał informację z Posterunku Policji w L. potwierdzającą, że P. T. zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. D. w O., którą to okoliczność potwierdzili domownicy w osobach M. T., B. T. oraz P. Ł. Natomiast w dniu 15 czerwca 2021 r. przesłuchano w charakterze świadka P. Ł., który ponownie oświadczył, że jego syn P. T. zamieszkuje w O. przy ul. D. [...], w mieszkaniu ma wszystkie swoje rzeczy, a ponieważ pracuje jako kierowca zawodowy, to często przebywa poza domem, ale z trasy zawsze zjeżdża do domu. Odwołanie od opisanej decyzji wniosła B. T. Odwołująca się podała, że organ odmówił wymeldowania P. T. wskazując, że miejsce zameldowania jest miejscem, gdzie syn wnioskodawczyni zamieszkuje i gdzie znajdują się jego rzeczy osobiste. Zdaniem odwołującej się organ dokonał powyższego ustalenia, uczynił to z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Gdyby bowiem organ zbadał w należyty sposób sprawę, bez trudu ustaliłby, że pobyt we wskazanym lokalu ma jedynie charakter incydentalny, a P. T. wynajmuje lokale poza O., to jest na terenie G., gdzie ma firmę pracodawca, dla którego jako kierowca pracuje. Decyzją z dnia 11 sierpnia 2021 r. (nr [...]) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda wskazał, że z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że P. T. nie opuścił miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 u.e.l., a to oznacza, że decyzja Wójta Gminy O. o odmowie jego wymeldowania z pobytu stałego znajduje pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy rozpatrując niniejszą sprawę wskazał, że w jej ramach miał za zadanie ustalić, czy P. T. mieszka w miejscu pobytu stałego, bądź czy opuścił je w sposób dobrowolny i trwały, zaniechał posiadania tego lokalu poprzez zrezygnowanie z prawa do przebywania w nim i zerwał więzi łączące go z tym lokalem. Wyjaśniając pojęcie opuszczenia lokalu, o którym mowa art. 35 u.e.l. organ wskazał, że mamy z nim czynienia w sytuacji, gdy osoba świadomie i z własnej, nieprzymuszonej woli opuszcza miejsce pobytu stałego i przenosi swoje centrum życiowe w inne miejsce. Opuszczeniu miejsca pobytu stałego musi towarzyszyć zamiar opuszczenia lokalu z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z tym lokalem i założeniem ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów w nowym miejscu. Jako opuszczenie miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. O opuszczeniu lokalu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, że dany lokal przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Z tego też wynika, że sam fakt przejściowej nieobecności, czy też występowanie nawet dłuższych okresów fizycznej nieobecności w miejscu pobytu stałego nie upoważniają organów meldunkowych do bezspornego stwierdzenia, że osoba zameldowana opuściła je w rozumieniu art. 35 u.e.l. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zdaniem organu odwoławczego, nie wynika natomiast bezspornie, tak jak wskazuje wnioskodawczyni, aby P. T. opuścił miejsce pobytu stałego w sposób trwały i przeniósł swoje centrum życiowe w inne miejsce. Co więcej, w samym wniosku o wymeldowanie B. T. wskazała, że wymieniony przebywa w lokalu i wszczyna awantury oraz dewastuje lokal. Wszystkie pozostałe dowody zgromadzone w sprawie również potwierdziły, że P. T. zamieszkuje w spornym lokalu. Jego zamieszkiwanie w lokalu potwierdziła faktycznie cała rodzina zamieszkująca przy ul. D. [...] w O. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda nie zgodził się z podniesionym w odwołaniu zarzutem naruszenia art.7, art. 77, i art. 80 k.p.a., gdyż ustalony stan faktyczny nie pozostawiał wątpliwości co do zamieszkiwania P. T. w lokalu. Nie było zatem potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów w sprawie, które nie były zgłaszane również przez skarżącą w trakcie prowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego. Nie zwalnia to organu meldunkowego od obowiązku wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, jednak zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie był on wystarczający do wydania końcowego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że charakter pracy P. T. jako kierowcy zawodowego powoduje, że z całą pewnością niezbyt często przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu stałego. Nie zmienia to jednak faktu, że jego centrum życiowe obecnie znajduje się w tym lokalu. B. T. zaskarżyła decyzję Wojewody w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca wskazała, że obydwa orzekające w sprawie organy uznały, że skarżąca jako właściciel mieszkania nie ma prawa do występowania o wymeldowanie z mieszkania syna, który z mieszkania tego korzysta jedynie okazjonalnie i to wtedy gdy zostaje wyrzucony z innych lokali, które z żoną wynajmuje. Zdaniem skarżącej nie można uznać, że sam fakt, iż jej syn jest kierowcą, uzasadnia to, że jego pobyt w mieszkaniu, które do niego nie należy, jest sporadyczny i nie można uznać, że mieszkanie matki stanowi jego centrum spraw życiowych. Tym bardziej zaś nie można tego uznać w sytuacji, gdy jest on żonaty, a co za tym idzie powinien mieszkać z rodziną. Tak więc zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, do czego zobligowane były organ na mocy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., jest w ocenie skarżącej uzasadniony. W uzupełnieniu wniesionej skargi w piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w całości postępowania dowodowego, w tym nie zwrócenie się przez Wójta Gminy O. do pracodawcy P. T., a w konsekwencji nieustalenie jego prawdziwego miejsca zamieszkania. W ocenie pełnomocnika, wskazany zarzut jest uzasadniony, ponieważ skarżąca od początku postępowania wskazywała, że jej syn nie zamieszkuje w domu stanowiącym jej własność w O., ale że na stałe przebywa w G., w mieszkaniu wynajmowanym przez pracodawcę. Tym samym zdaniem pełnomocnika skarżącej "organy obu instancji zapoznały okoliczność podnoszoną przez skarżącą, że P. T. stale zamieszkuje w G.". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2022 r. uczestnik postępowania P. T. oświadczył m.in., że zamieszkuje w spornym lokalu od urodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) określonego przejawu działalności administracji publicznej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jedynym kryterium oceny postępowania administracyjnego i wydanych w jego ramach decyzji jest bowiem tylko kryterium zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie ma tym samym kompetencji do oceny zgodności zaskarżonych aktów z zasadami słuszności czy współżycia społecznego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem skargi skarżąca uczyniła decyzję Wojewody z dnia 11 sierpnia 2021 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia 28 czerwca 2021 r. o odmowie wymeldowania P. T. z pobytu stałego z lokalu przy ul. D. [...] w O. Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca, ponieważ zainicjowała ona postępowanie o wymeldowanie syna (P. T.) z lokalu, który stanowi jej własność i powinna mieć możliwość decydowania, kto może, a kto nie może w nim zamieszkiwać. W ocenie skarżącej, wadliwość decyzji polega w przedmiotowej sprawie na wydaniu jej przez organy z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji był przepis art. 35 u.e.l., który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 u.e.l.). Zgodnie zaś z przepisem art. 28 ust. 4 u.e.l zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Obowiązek meldunkowy służy zatem, według obowiązujących przepisów prawa, celom wyłącznie ewidencyjnym i określenie miejsca zameldowania danej osoby na pobyt stały, i - co ważne - nie ma żadnego wływu na sferę praw majątkowych tej osoby czy też jej prawa do lokalu (nieruchomości). Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności. Jak orzekł Trybunał Konstytucyjny w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34), ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest więc ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu oraz nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach do lokalu - co w ocenie Sądu należy z całą mocą podkreślić - mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, w tym powoływanie się przez skarżącą na przysługujące jej prawo własności i związaną z nim możliwość decydowania, kto może w lokalu zamieszkiwać, jak też istniejący pomiędzy skarżącą a jej synem spór co do tego czy może on dalej mieszkać w należącej do niej nieruchomości, choć ona się na to nie zgadza. Mając zatem na uwadze treść art. 28 ust. 4 u.e.l. oraz zaprezentowane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić trzeba, że celem instytucji wymeldowania jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Postępowanie to ma zatem na celu ustalenie czy dana osoba koncentruje pod określonym adresem swoje życiowe interesy, czy też opuściła miejsce swojego zameldowania, niezależnie od tego czy kiedykolwiek posiadała tytuł prawny do lokalu w którym jest zameldowana, jak i czy nadal posiada zgodę właściciela lokalu na zamieszkiwanie w danymi miejscu. Kwestie dotyczące znaczenia pojęcia opuszczenia przez osobę zameldowaną lokalu w kontekście jej wymeldowania w oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności, zostały wypracowane m.in. przez orzecznictwo sądowoadministracyjne (także to odnoszące się do uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych; tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Na pojęcie zamieszkiwania składają się dwa elementy, to jest faktyczne przebywanie i zamiar. Opuszczenie miejsca pobytu stałego cechować musi zatem zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88). Należy podzielić aktualny na gruncie obowiązującej obecnie ustawy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarty w wyroku z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05, w świetle którego miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami. Ocena czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, nie może być oparta na dosłownym rozumieniu trwałości jako stanu, który nie ulega zmianie i być pojmowane jako opuszczenie lokalu na zawsze. Wystarczające, jest jeżeli okres ten jest dostatecznie długi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 210/19). Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji zasadnie wskazano, że z uwagi na treść art. 35 u.e.l. podstawowym zadaniem organu w zainicjowanej wnioskiem skarżącej sprawie było ustalenie w toku postępowania wyjaśniającego, czy P. T. mieszka pod adresem pod jakim został wcześniej zameldowany na pobyt stały, to jest przy ul. D. [...] w O. Ustalenie bowiem, że dana osoba zamieszkuje w lokalu - posiada do niego klucze, nocuje w nim, przyjmuje gości, przechowuje swoje rzeczy - wyklucza możliwość przyjęcia, aby taki stan faktyczny można było jednocześnie uznać za trwałe opuszczenie lokalu, nawet jeśli dana osoba co jakiś czas nie przebywa w lokalu w związku z podróżami lub pracą. Istotne bowiem pozostaje, że do tego lokalu powraca i koncentruje w nim swoje sprawy życiowe. W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że P. T. nie opuścił lokalu, w którym jest zameldowany w rozumieniu art. 35 u.e.l. Ustalając powyższe prawidłowo wzięto przy tym pod uwagę charakter wykonywanej przez P. T. pracy kierowcy zawodowego, która powoduje, że często przebywa on poza miejscem pobytu stałego. Zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego fakt wykonywania przez kierowcę zawodowego dłuższych tras w ramach świadczonej pracy, zdaniem Sądu niewątpliwie trzeba postrzegać jako wymuszający nieobecność w miejscu zamieszkania, której jednak nie można automatycznie utożsamiać z brakiem woli przebywania w lokalu i powrotu do niego. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Przechodząc do oceny procedowania organów orzekających w sprawie wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu dowodowym, które mogłyby przemawiać za wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu materiał dowodowy był kompletny, spójny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie opisane ustalenia faktyczne są prawidłowe i nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał bowiem jednoznacznie podstawy dla potwierdzenia faktu zamieszkiwania P. T. w należącym do jego matki lokalu przy ul. D. [...] w O. Przede wszystkim dostrzec trzeba, że okoliczność, że P. T. mieszka w lokalu należącym do skarżącej została podniesiona już w samym wniosku o wymeldowanie, gdzie skarżąca wskazała, że wnosi o wymeldowanie syna, bo nie chce, aby w dalszym ciągu korzystał on z lokalu, ponieważ jest to dla niej z różnych względów uciążliwe. Już zatem inicjujący postępowanie wniosek dawał podstawy do ustalenia, że uczestnik postępowania nie opuścił lokalu, a wnioskodawczyni na tym etapie sprawy błędnie upatrywała możliwości wymeldowania syna z uwagi na to, że nie chce by on dalej korzystał z jej mieszkania. Należy podkreślić, że dalsze zgromadzone w sprawie dowody są spójne z treścią wynikająca z wniosku skarżącej o wymeldowanie i uzupełniają się wzajemnie. W przedmiotowej sprawie uzyskano bowiem potwierdzenie zamieszkiwania w lokalu przez P. T. nie tylko od niego jako zainteresowanego utrzymaniem zameldowania w lokalu, ale od innych osób zamieszkałych przy ul. D. [...] w O., to jest od B. T. (matka), P. Ł. (ojciec) i M. T. (brat). W celu ustalenia tego, czy P. T. zamieszkuje w lokalu, czy też go opuścił w sposób trwały i dobrowolny w sprawie przeprowadzono bowiem szereg dowodów, które zostały utrwalone w protokole przesłuchania strony z dnia 2 czerwca 2021 r., informacji Policji z dnia 7 czerwca 2021 r. oraz protokole przesłuchania świadka z dnia 15 czerwca 2021 r. Jak wynika z akt sprawy przesłuchany w dniu 2 czerwca 2021 r. P. T. oświadczył, że zamieszkuje w O. przy ul. D. [...], przy czym wyjaśnił z jakiego powodu nie przybywa codziennie w domu, to jest, że pracuje jako kierowca zawodowy i często przebywa w trasie. Wskazał także, że posiada klucze do mieszkania i wraca do mieszkania gdy kończy trasę, gdzie znajdują się wszystkie jego rzeczy osobiste, meble, sprzęt AGD, komputer. Przesłuchany w dniu 15 czerwca 2021 r. P. Ł. potwierdził, że jego syn zamieszkuje O. przy ul. D. [...] i ma w tym mieszkaniu ma wszystkie swoje rzeczy, ale ponieważ pracuje jako kierowca zawodowy, to często przebywa poza domem, ale z trasy zawsze zjeżdża do domu. Organ I instancji w toku postępowania skorzystał także dla ustalenia, czy P. T. mieszka przy ul. D. [...] w O. z pomocy Policji. W informacji Kierownika Posterunku Policji w L. z dnia 7 czerwca 2021 r. w odpowiedzi na wystosowaną w tym zakresie prośbę organu wskazano, że P. T. mieszka pod wskazanym adresem, co Policja potwierdziła w rozmowie z mieszańcami tego lokalu, to jest M. T., B. T. oraz P. Ł. Pomimo zatem tego, że M. T. jak wynika z notatki służbowej z dnia 15 czerwca 2021 r., poinformował następnie organ, że nie może stawić się na wezwanie organu w celu przesłuchania i nie chce też być wmieszany w nieporozumienia rodzinne, to jest konflikt między matką a bratem, w sprawie prawidłowo uznano za potwierdzające fakt zamieszkiwania w lokalu opisane wyżej pismo informacyjne Policji z dnia 7 czerwca 2021 r. W piśmie tym wyraźnie bowiem wskazano, że ustalenia Policji zostały poczynione w rozmowie z innymi osobami zamieszkującymi lokal przy ul. D. [...] w O., to jest nie tylko B. T. i P. Ł. (rodzice P. T.), ale i M. T. (bratem). W tej sytuacji, gdy wszystkie zebrane w sprawie dowody, potwierdzały wynikającą już z wniosku okoliczność, że P. T. mieszka w lokalu przy ul. D. [...] w O., późniejsze czynienie organowi zarzutu, że nie poszukiwał dowodów, które przeczyły takiemu ustaleniu, nie może być uznane za uprawnione. Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sprawie w zgodzie z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Dostrzec bowiem należy, że w toku postępowania przed organem I instancji B. T., której niewątpliwie zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie, nie zakwestionowała ustalonego przez organ stanu faktycznego, to jest, że jej syn zamieszkuje w lokalu stanowiącym jej własność, na co zresztą sama wskazywała, ani tego że ma dostęp do mieszkania, posiada klucze do niego, przyjmuje tam wizyty gości oraz że znajdują się w nim jego rzeczy. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu za chybiony należy uznać zarzut skargi, że postępowanie wyjaśniające w sprawie przeprowadzono nieprawidłowo, gdyż jak podnosił pełnomocnik strony "skarżąca od początku postępowania wskazywała, że jej syn nie zamieszkuje w domu stanowiącym jej własność w O., ale że na stałe przebywa w G., w mieszkaniu wynajmowanym przez pracodawcę". Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że już wnosząc o wymeldowanie skarżąca twierdziła, że jej syn przebywa w lokalu, zaś w dalszej kolejności nie wnosiła o przeprowadzenie dowodów, które miały by wykazać, że mieszka w innym miejscu. We wniosku skarżąca nie podnosiła nawet, że syn mieszka gdzie indziej. Nie było tym samym rzeczą organu poszukiwanie dowodów, które zakwestionowałyby spójne i wynikające ze zgromadzonych przez niego dowodów okoliczności, zwłaszcza w sytuacji gdy skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie dowodów przeciwnych i nie kwestionowała, że syn mieszka w lokalu, koncentrując się przede wszystkim na wskazaniu, że nie chce, aby w lokalu przybywał. Wbrew argumentacji skargi, również treść wniesionego odwołania, w którym skarżąca podniosła, że syn poza tym, że przebywa w lokalu skarżącej, wynajmuje inne lokale w G., gdzie ma siedzibę firma jego pracodawcy, nie uprawnia do stwierdzenia, że sprawie nie przeprowadzono całości postępowania dowodowego. Pełnomocnik skarżącej w szczególności błędnie upatruje naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w niezwróceniu się przez Wójta Gminy O. do pracodawcy P. T. o informację o jego zamieszkaniu. Skarżąca na etapie postępowania przed organem I instancji, ani też w postępowaniu odwoławczym nie wniosła żadnego wniosku dowodowego, w którym wskazałaby, że centrum spraw życiowych syna koncentruje się w innym lokalu, niż należące do niej mieszkanie, w tym nie podała adresu takiego lokalu. Można też dodać, że sama li tylko okoliczność wynajmowania lokalu nie stanowi jeszcze o tym, że stanowi on centrum życiowe danej osoby. W konsekwencji organy na podstawie wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów prawidłowo ustaliły, że P. T. mieszka, wraca po pracy, przechowuje swoje rzeczy, przyjmuje gości w lokalu przy ul. D. [...] w O., do którego posiada klucze. Zatem uczestnik postępowania zamieszkuje pod tym adresem z zamiarem stałego przybywania i przedmiotowego lokalu trwale nie opuścił. Reasumując powyższe dostrzec trzeba, że przez wyczerpująco zebrany materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których pozyskanie jest konieczne dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Koresponduje z tym treść art. 78 § 1 k.p.a., który stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Istotą postepowania dowodowego jest bowiem wyjaśnienie tylko tych okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei wyznacza treść mających zastosowanie w danej sprawie przepisów prawa materialnego. Jak wskazano na wstępie w przypadku spraw o wymeldowanie treść art. 35 u.e.l. w powiązaniu z art. 25 ust. 1 oraz art. 28 ust. 4 tej ustawy determinuje, że w tym przypadku okolicznością konieczną do ustalenia w toku postępowania dowodowego jest więc to, czy dana osoba zamieszkuje w lokalu, w którym jest zameldowana. Stwierdzenie powyższego wyłącza bowiem możliwość wymeldowania spod adresu, gdy dana osoba przebywa w miejscu zameldowania i koncentruje w tym miejscu swoje sprawy życiowe. W celu ustalenia wskazanej okoliczności w przedmiotowej sprawie przeprowadzono szereg dowodów, które łącznie i we wzajemnym powiązaniu potwierdziły fakt zamieszkiwania P. T. w należącym do jego matki lokalu przy ul. D. [...] w O. W sytuacji gdy skarżąca nie wnosiła w sprawie o przeprowadzenie dowodów przeciwnych, nie można zatem czynić organom zarzutu, że nie przeprowadziły pełnego postępowania dowodowego, a argumentacji skargi nie można uznać za przekonującą i zasadą. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji zawierają natomiast odniesienie się do przeprowadzonych w sprawie dowodów, a więc wskazanie z jakich względów organy uznały za udowodnioną okoliczność, że P. T. mieszka w miejscu zameldowania i lokal ten stanowi centrum jego spraw życiowych, pomimo, że przebywa w nim z przerwami wynikającymi z charakteru wykonywanej przez niego pracy kierowcy zawodowego. Sąd stoi na stanowisku, że wbrew zarzutom skarżącej postępowanie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i nie można postawić organom skutecznego zarzutu nie przeprowadzenia w jego ramach dalszych dowodów, szczególnie, że o ich przeprowadzenie nie wnioskowała też skarżąca. Ogólne wskazanie skarżącej w odwołaniu, że organ powinien dalej badać sprawę, aby dojść do zadowalających ją rezultatów (korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia) należy uznać zatem za niewystarczające dla zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonego w sprawie postępowania. Skarżąca de facto nigdy też nie podnosiła, że jej syn koncentruje swoje sprawy życiowe w innym lokalu, ale że chciałaby, aby tak było (wnioskodawczyni bowiem nie chce, aby syn korzystał z jej mieszkania, gdyż ma swoją rodzinę i powinien z nią mieszkać w innym miejscu). Dostrzegając konflikt istniejący pomiędzy stronami niniejszego postępowania, to jest B. T. i jej synem, niezależnie od względów słusznościowych, których nie bada się w niniejszym postępowaniu, należy mieć na uwadze, że celem decyzji o wymeldowaniu - jest wyłącznie - doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu danej osoby z miejscem rejestracji, co też wyraźnie akcentowano skarżącej w toku postępowania. Okoliczności wynikające z wniosku i z kolejnych pism procesowych wskazujące, że skarżąca nie chce, aby jej syn mieszkał u niej, gdyż niewłaściwie się zachowuje, nie dotyczą omówionych powyżej przesłanek meldunkowych, a mianowicie opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Okoliczności te nie mogły zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto, jak wyjaśniono wyżej, kwestie meldunkowe pozostają bez wpływu na stosunki właścicielskie. Brak zgody właściciela lokalu na dalsze przebywanie w tym lokalu osoby, która jest pod tym adresem już zameldowana, nie może więc stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wymeldowanie. Jak już zaznaczono, nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie kontrolowanych decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 a, b, c p.p.s.a. - stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała. Także materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie. Kontrola Sądu w rozpoznawanej sprawie obejmowała przede wszystkim ocenę legalności zapadłego rozstrzygnięcia i co do zasady sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).