III SA/Gd 896/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie skierowania na badanie psychologiczne postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r., nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 czerwca 2015 r. nr [...] o skierowaniu na badanie psychologiczne. Postanowienie Kolegium zostało doręczone S. Ś. (dalej jako: strona, skarżący) w dniu 24 sierpnia 2016 (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru - w aktach administracyjnych). W postanowieniu prawidłowo pouczono stronę o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz o terminie i trybie wniesienia skargi. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem organu, skargę na przedmiotowe postanowienie w dniu 26 września 2016 r. Skarga została nadana za pośrednictwem poczty. W skardze strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu wskazując, że błąd w wyliczeniu terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniknął z omyłkowego przyjęcia, iż miesiąc sierpień liczy 31 dni - wówczas ostatni dzień trzydziestodniowego terminu przypadałby na 24 września 2016 r. - sobotę (dzień ustawowo wolny od pracy), a zatem termin do wniesienia skargi upływałby w następny dzień roboczy, czyli w poniedziałek (26 września 2016 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - przywoływanej dalej skrócie jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Zdaniem sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wraz z wnioskiem strona skarżąca złożyła skargę, a więc dokonała czynności, której nie dokonała w terminie. Jednakże okoliczności podniesione przez skarżącego w motywach wniosku nie dowodzą braku jego winy w uchybieniu terminu i z całą pewnością nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15 - Lex nr 1643289, 17 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 104/15 - Lex nr 1643284). W niniejszej sprawie jako okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wymienił powagę sprawy i błędne obliczenie przez niego końca terminu do złożenia skargi, co nastąpiło - "przez roztargnienie". Skoro bowiem miesiąc sierpień liczy 31 dni, to "naturalnym terminem dla skarżącego był termin 24.09.2016 a z uwagi że 24.09.2016 to sobota to termin następny upływa w dniu po dniu wolnym od pracy w tym wypadku 26.09.2016". Jak wyjaśnił skarżący "to roztargnienie spowodowało", że złożył wniosek w dniu 26 września 2016 r. W świetle powyższego oraz poczynionych rozważań, nie sposób dopatrzeć się braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Strona przedmiotowe postanowienie Kolegium odebrała w dniu 24 sierpnia 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru - w aktach administracyjnych). Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 23 września 2016 r. (piątek), a skarga została wniesiona (za pośrednictwem organu) w dniu 26 września 2016 r. (poniedziałek). W okolicznościach niniejszej sprawy uchybienie terminu do wniesienia skargi było niewątpliwie zawinione przez skarżącego, co obligowało sąd do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.