III SA/Gd 903/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. i M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru oraz podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. P. i M. N. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 sierpnia 2014 r. nr [...]. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazali przy tym na treść art. 61 § 2 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że rozstrzygnięcie w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji pozostawia Sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać jednak, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, LEX nr 493672). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji. Innymi słowy, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji) w całości lub w części winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy (skarżącego) wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów (dokumentów) źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, LEX nr 575347; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 229/08, LEX nr 478986). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazali jakichkolwiek okoliczności ani też nie przedłożyli żadnych dokumentów, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd nie może domyślać się w czym skarżący dopatrują się wystąpienia tych przesłanek, a prowadzenie dochodzenia w tym zakresie nie jest obowiązkiem Sądu. Sąd dodatkowo wskazuje, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o zasadności skargi. Argumenty odnoszące się do wydanych w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych będą jeszcze przedmiotem oceny Sądu. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.