III SA/Gd 910/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia długu celnego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. "B" Spółka z o.o. w P.(obecnie "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.) złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 września 2011 r. (nr [...]) w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru. Wykonanie wskazanej decyzji zostało wstrzymane przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. (sygn. akt III SA/Gd 704/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę spółki na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 września 2011 r. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wskazanego wyroku. W dniu 23 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok (sygn. akt I GSK 714/13), którym uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wnioskiem z dnia 9 grudnia 2014 r. "A" Sp. z o. o. w P. wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 14 września 2011 r., do czasu wydania wyroku przez Sąd. We wniosku wskazała, że sprawa była już kilkakrotnie rozpatrywana przez sądy administracyjne. W toku sprawy - zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i przed sądami administracyjnymi - wykonanie decyzji było wstrzymywane. Spółka twierdziła, że wykonanie decyzji, którą określono zobowiązanie spółki z tytułu cła na kwotę 758.775,60 zł, zagraża jej istnieniu i prowadzeniu działalności gospodarczej; może doprowadzić do jej upadłości. Wyegzekwowanie kwoty długu celnego, który wynosi wraz z odsetkami ponad 1 mln zł doprowadzi do utraty wypracowanego z wielkim trudem dorobku naukowego, technologicznego i technicznego. Wykonanie decyzji wyrządzi również szkodę pracownikom i kontrahentom, wiązać się będzie z koniecznością wypłaty odszkodowań i kar umownych dla kontrahentów. Ponadto spowoduje wystąpienie przez banki z żądaniem natychmiastowego spłacenia kredytów. Dalej podkreśliła, że poza należnościami celnymi nie ciążą na niej jakikolwiek zobowiązania publicznoprawne. Problemy z należnościami celnymi nie wynikają z zaniedbań ale są następstwem wątpliwości interpretacyjnych pojawiających się na gruncie klasyfikacji taryfowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, LEX nr 493672). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji. Innymi słowy, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów (dokumentów) źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, LEX nr 575347; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 229/08, LEX nr 478986). W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków i możliwość spowodowania znacznej szkody. W szczególności należy uznać za zasadną argumentację spółki, że wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej, którą ostatecznie potwierdzono zobowiązanie z tytułu cła na kwotę 758.775,60 zł, może zagrozić prowadzeniu przez nią dalszej działalności. Z uwagi na znaczne obciążenie majątku kredytami, w przypadku wyegzekwowania kwoty określonej w decyzji celnej, skarżąca nie będzie miała szansy na uzyskanie kredytu obrotowego na bieżącą działalność gospodarczą, co spowoduje utratę płynności finansowej. Następstwem takiej sytuacji będzie wycofanie się dostawców z udzielonego spółce odroczonego terminu płatności (tzw. kredytu kupieckiego), a także zatrzymanie produkcji, w tym także produkcji przeznaczonej na eksport – realizowanej na podstawie już zawartych kontraktów i uruchomionych przez banki zagraniczne klientów akredytyw. Niewywiązanie się przez spółkę z postanowień kontraktów doprowadzi do utraty wypracowanego przez spółkę uznania oraz rozpoznawalności marki na rynku krajowym i zagranicznym. Zatrzymanie produkcji skutkować będzie również pozbawieniem miejsca pracy ludzi zatrudnionych w spółce od wielu lat, dla których praca w spółce jest jedynym źródłem utrzymania całej rodziny. Egzekwowanie kwoty określonej w decyzji może doprowadzić do utraty wypracowanego dotychczas przez spółkę dorobku naukowego, technologicznego i technicznego. Ponadto Sąd wziął pod uwagę fakt, że w toku dotychczasowego postępowania spółce była przyznawana ochrona tymczasowa zarówno przez organ administracji publicznej, jak i sądy administracyjne obu instancji – ostatnio postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r. (sygn. akt I GSK 714/13). Sprawa toczy się od 2002 r. i kilkukrotnie decyzje w tej sprawie były już uchylane. Niejednoznaczność i stopień skomplikowania sprawy przemawiają za udzieleniem spółce przedmiotowej ochrony. W przypadku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spółka będzie miała możliwość poczynienia kroków zmierzających do pozyskania środków finansowych, aby w przypadku wydania ewentualnego negatywnego rozstrzygnięcia móc dokonać spłaty zobowiązań wobec organów celnych. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku argumentacja spółki oraz wskazane okoliczności świadczą, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić zarówno do wyrządzenia znacznej szkody, jak i do trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji należy przyjąć, że w sprawie spełnione zostały przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zwraca przy tym uwagę, że wstrzymanie zaskarżonej decyzji w żadnej mierze nie przesądza o zasadności skargi. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.