III SA/Gd 988/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. O. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia 28 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Gminy Miasta [...] na rzecz skarżącego A. O. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą z dnia 28 września 2016 r., nr [...], w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego, wydaną na podstawie art. 383 § 1 ust. 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. 2017 r., nr 15) oraz art. 24e ust. 1 i art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) – dalej w skrócie jako "u.s.g.", Rada Miejska stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego A. O. z listy Nr [...] KWW [...] w okręgu wyborczym Nr [...] w S. wskutek naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. W § 3 uchwały wskazano, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia. Przedstawiając radnym projekt powyższej uchwały wraz z uzasadnieniem jej podjęcia Przewodnicząca Rady Miejskiej wyjaśniła, że w dniu 6 września 2016 r. do Rady Miejskiej wpłynął wniosek mieszkańca S. o stwierdzenie w drodze uchwały wygaśnięcia mandatu radnego. Przewodnicząca Rady przytoczyła treść ww. wniosku, w którym zarzucono radnemu, że "A" Sp. z o.o. (w której Miasto S. posiada udziały) zamieściła w dniu 20 grudnia 2014 r., a więc po zaprzysiężeniu na radnego, ogłoszenie reklamujące w bezpłatnej gazecie wydawanej przez B, której właścicielem jest radny. Na powyższą usługę wystawiono fakturę VAT na kwotę 369 zł. Zarzucono ponadto w ww. wniosku, że radny wykorzystywał zdjęcie ratusza jako logo swego czasopisma. Wskazano też, że przed wyborami samorządowymi radny wykorzystywał czasopismo do prowadzenia kampanii wyborczej, zaś wydawanie bezpłatnej gazety, poruszającej kwestie polityczne, podważa zaufanie wyborców do sprawowanego mandatu. We wniosku dodano, że umieszczanie w publicznej bibliotece czasopisma, w którym zamieszcza się płatne reklamy, jest prowadzeniem działalności gospodarczej na mieniu komunalnym. Czasopismo jest również wykładane w budynkach spółek komunalnych oraz Urzędu Miejskiego, dzięki czemu – zdaniem wnioskującego - radny osiąga korzyści majątkowe w postaci dużego zainteresowania reklamodawców jego usługami. Ponadto wnioskodawca zarzucił radnemu, że w bibliotece publicznej promował książkę swego współautorstwa, a spotkanie miało charakter komercyjny. W skardze na powyższą uchwałę A. O. zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów prawa samorządowego, mające wpływ na treść uchwały, tj.: - § 35 ust. 1, 2 i 3 Regulaminu Pracy Rady Miejskiej (stanowiącego załącznik nr 5 do Statutu Miasta uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 27 listopada 2002 r., nr [...]) przez przedstawienie radnym projektu uchwały bez uzasadnienia, nie tylko bez akceptacji prawnej ale z opinią prawną negatywną i bez przekazania projektu komisjom Rady, - § 36 Regulaminu Pracy Rady Miejskiej przez przyjęcie, że podpisanie projektu bez uzasadnienia jest inicjatywą uchwałodawczą Przewodniczącej Rady Miejskiej, - § 28 przez przedstawienie na Sesji Rady Miejskiej projektu bez uzasadnienia nawet ustnego, - § 37 przez powołanie w treści merytorycznej uchwały wyłącznie zapisu ustawowego proceduralnego a nie materialnego, co także powoduje, że podstawą uchwały jest ustalenie, że skarżący naruszył zakaz pełnienia również "funkcji" oraz błędne określenie, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia, co jest sprzeczne z Kodeksem Wyborczym, bowiem przewiduje on procedurę odwoławczą, a także naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 24e ust. 1 u.s.g. przez powołanie jako jednej z podstaw prawnych uchwały mimo braku w jej treści merytorycznej odniesienia się do przesłanek przepisu, - art. 24f u.s.g. przez błędną wykładnię tego przepisu i w konsekwencji błędne zastosowanie do sytuacji skarżącego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że projekt zaskarżonej uchwały został przesłany radnym bez jej uzasadnienia, a ponadto wbrew przepisowi Regulaminu nie uzyskał on akceptacji komórki prawnej Urzędu Miejskiego, co jest warunkiem wniesienia projektu pod obrady, jak również bez zasięgnięcia opinii Komisji Porządku Publicznego i Planowania Przestrzennego. Skarżący dodał, że przedstawił swoje wyjaśnienia na piśmie wraz z dwiema niezależnymi opiniami prawnymi. Wskazał też, że Przewodnicząca Rady nawet ustnie nie uzasadniła projektu w trakcie obrad Rady, zaś wnioskujący o stwierdzenie wygaśnięcia mandatu odmówił przedstawienia uzasadnienia. Przed obradami doręczono radnym kolejne pismo wnioskującego, którego nie opiniowali prawnicy Urzędu i nie wiadomo jakie mogło mieć znaczenie. W ocenie skarżącego uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie mogą zastąpić trzy pisma wnioskującego w kwestii wygaszenia mandatu. Uchybienia w procedowaniu przed podjęciem uchwały są istotne bowiem nikt radnym nie wyjaśnił sprzecznych opinii. W treści uchwały nie zostały określone działania wypełniające treść przepisów art. 24e ust. 1 i art. 24f ust. 1 u.s.g., lecz jedynie przywołano treść przepisu art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego. Odnosząc się do zakazu zawartego w art. 24f ust. 1 u.s.g. skarżący wyjaśnił, że prowadzi działalność wydawniczą i autorską. Jako właściciel B wydaje okresowo gazetę "C", zamieszczając w niej także teksty własnego autorstwa. Wydaje również książki, których jest autorem lub współautorem. Dodał, że "A" Sp. z o.o. za reklamę w ww. gazecie zapłaciła zgodnie z cennikiem, czyli na zasadach obowiązujących wszystkich reklamodawców. Ponieważ przyjęcie reklamy ww. Spółki nastąpiło w okresie 3 miesięcy, przewidzianym w art. 383 Kodeksu wyborczego, okoliczność ta nie może być podstawą czynienia skarżącemu zarzutu. W ocenie skarżącego bezzasadny jest stawiany mu zarzut wykorzystywania mienia Miejskiej Biblioteki Publicznej polegającego na przekazywaniu Bibliotece ww. gazety oraz promowanie w niej książek autorstwa i współautorstwa skarżącego. W świetle przepisów ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz Statutu Miejskiej Biblioteki Publicznej skarżący jest uprawniony korzystać z Biblioteki na zasadach ogólnych dla wszystkich wydawców prasy i autorów i nie wykorzystuje w inny sposób mienia komunalnego w rozumieniu art. 24f ust. 1 u.s.g. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wskazała, że w świetle art. 383 § 2 Kodeksu wyborczego to rada miejska w drodze uchwały stwierdza, czy radny naruszył ustawowy zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy, w której radny uzyskał mandat. W związku z powyższym na podstawie § 36 Regulaminu pracy Rady Miejskiej Przewodnicząca Rady Miejskiej wystąpiła z inicjatywą uchwałodawczą oraz umieściła projekt uchwały w porządku obrad umożliwiając Radzie wypowiedzenie się na ten temat i ewentualne podjęcie uchwały. Rada Miejska, po analizie przedstawionego materiału, podzieliła stanowisko wnioskodawcy w zakresie naruszenia prawa, a co za tym idzie wygaszenia mandatu A. O. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Rada Miejska wskazała, że całość dokumentów w sprawie wraz z projektem uchwały przesłano radnym w dniach 21 i 26 września 2016 r. w formie elektronicznej, co zgodne jest z § 14 ust. 2 Regulaminu pracy Rady Miejskiej. Ponadto w ocenie Rady z § 35 Regulaminu pracy Rady Miejskiej wynika, że projekt uchwały nie musi uzyskać akceptacji prawnej, zaś przedstawienie opinii prawnych przez skarżącego nie wstrzymuje procedury związanej z przygotowaniem inicjatywy uchwałodawczej. Nadto wskazano, że żadna z Komisji Rady Miejskiej nie ma w zakresie działania rozpatrywania spraw w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego. Zgodnie z § 5 ust. 3 Regulaminu pracy Rady Miejskiej, na wniosek radnego Komisja może zaopiniować projekt uchwały do niej nie skierowany, jednak nie było inicjatywy w tym zakresie. Rada wyjaśniła też, że radnym przedstawiono projekt uchwały z uzasadnieniem i wszystkimi dokumentami niezbędnymi, w tym trzema opiniami prawnymi, do podjęcia decyzji w sprawie, zaś ustne uzasadnienie przedstawiono także na sesji, natomiast wnioskodawca nie miał obowiązku uzasadnienia na sesji wniosku o wygaszenie mandatu radnego. Dodano, że radny A. O. - pomimo stwierdzenia, że nie dysponował czasem na odniesienie się do zarzutów zawartych w uzupełnieniu wniosku - podczas sesji odniósł się do każdego punktu tego pisma. W ocenie Rady Miejskiej, w świetle dokonanych ustaleń i dowodów, istnieją podstawy do przyjęcia, że opisana wyżej działalność gospodarcza prowadzona przez A. O. - radnego Rady Miejskiej jest działalnością gospodarczą prowadzoną z wykorzystaniem mienia komunalnego Miasta S. (art. 43 u.s.g.), a zatem w ocenie organu nastąpiło naruszenie zakazu określonego w art. 24e ust. 1 i art. 24f ust. 1 u.s.g. Konsekwencją takiego działania było podjęcie przez Radę zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ramach powierzonej sądom administracyjnym kontroli działalności administracji publicznej, rozumianej najogólniej jako badanie jej zachowań bądź zaniechań pod kątem zgodności z obowiązującym prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), ustawodawca umiejscowił także orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego. Przewidziana w art. 184 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) kontrola legalności uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego ukierunkowana jest na badanie legalności zaskarżonego aktu w granicach odnoszących się do kompetencyjno - proceduralnych podstaw działania organu prawotwórczego oraz materialnoprawnych podstaw wydania aktu. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności uchwały Rady Miejskiej z dnia 28 września 2016 r. nr [...] w sprawie wygaśnięcia mandatu zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną zaskarżonej uchwały są przepisy art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (Dz. U. nr 21, poz. 112 ze zm., dalej: "k.w."), art. 24f ust. 1, art. 24e ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 446, dalej: "u.s.g."). Stosownie do art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego, wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. O wygaśnięciu mandatu radnego stwierdza rada w drodze uchwały. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie nakłada na radę gminy obowiązku uzasadnienia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego. Uchwała taka może mieć uzasadnienie i jeśli ma, to jest to okoliczność bardzo pomocna przy dokonywaniu oceny jej prawidłowości. Sam fakt braku uzasadnienia nie powoduje jednak, że uchwała rażąco narusza prawo. Ocena zgodności z prawem takiej uchwały powinna wówczas zostać dokonana w oparciu o dowody, które stanowiły podstawę jej wydania (v. wyrok NSA z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II OSK 2282/14). Wskazać należy, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury – Regulaminu Pracy Rady Miejskiej, nie są trafne w kontekście oceny prawnej dopuszczalności podjęcia zaskarżonej uchwały. Negatywna opinia prawna nie eliminuje prawa do podjęcia uchwały. Natomiast z oczywistych względów powinna stanowić dla organu istotne kryterium celowości podejmowania uchwały w konkretnym stanie faktycznym. Podobnie ocenić należy zarzuty przejęcia inicjatywy uchwałodawczej przez Przewodniczącą organu i skierowania projektu uchwały pod obrady Rady, skoro z projektem tym, jak wynika z akt, radni zostali zapoznani. Natomiast Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego za zasadne. Nie może budzić wątpliwości, że cytowany przepis art. 383 § 1 pkt 5 k.w. odsyła między innymi do przypadków wymienionych w art. 24f ust. 1 u.s.g., w myśl którego radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, z wykorzystaniem mienia gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Stosownie do art. 24f ust.1a jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 383 ustawy, o której mowa w art. 24b ust. 6. tej ustawy. W myśl art. 24e ust.1 tej ustawy radni nie mogą podejmować dodatkowych zajęć ani otrzymywać darowizn mogących podważyć zaufanie wyborców do wykonywania mandatu zgodnie z art. 23a ust. 1. Wskazanymi przepisami ustawodawca wprowadził generalny zakaz używania przez radnego mienia komunalnego gminy w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej bez względu na jej przedmiot, rodzaj majątku komunalnego i tytuł prawny. Kładąc nacisk na zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego, ustawodawca chciał zapobiec ewentualnemu wykorzystaniu mandatu radnego w celu ułatwienia dostępu do tego mienia (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 787/05, ONSAiWSA 2006/3, poz. 86). Należy wskazać, że celem przepisów określanych jako antykorupcyjne (a taki charakter ma przepis art. 24f ust. 1 i art. 24e ust.1 powołanej ustawy) jest zapobieganie sytuacjom, w których radni mogliby osiągać jakiekolwiek korzyści z tytułu sprawowanego mandatu. O potencjalnie korupcyjnym wykorzystywaniu mienia jednostki samorządowej przez radnego można mówić wtedy, gdy radny, uczestnicząc w pracach organów właściwej jednostki samorządu, może wpływać na treść uchwał i decyzji podejmowanych przez te organy w prowadzonej działalności gospodarczej, bądź zarządzaniu taką działalnością. Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie zawierają własnej definicji pojęcia działalności gospodarczej do jakiego odwołuje się art. 24f ust. 1 tej ustawy i w tym zakresie, biorąc pod uwagę założenie racjonalności prawodawcy, znaleźć winny zastosowanie przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, jako aktu prawnego regulującego zagadnienia związane z prowadzeniem takiej działalności. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Dla uznania określonej przedmiotowo działalności za działalność gospodarczą konieczne jest zatem łączne zaistnienie trzech jej cech funkcjonalnych: zarobkowości, zorganizowania i ciągłości. Brak którejkolwiek z nich oznacza zaś, że dana działalność nie może być zakwalifikowana do kategorii działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza z wykorzystaniem mienia gminnego musi być wobec powyższego nastawiona na osiąganie zysku, w tym przede wszystkim zysku osiąganego z powodu bieżącego wykorzystania do celów gospodarczych składników mienia i praw majątkowych. Tym samym tylko prowadzenie tak rozumianej działalności gospodarczej podlegać będzie ograniczeniom określonym w art. 24f ust. 1 u.s.g. Podkreślić także trzeba, iż w powołanym art. 24f ustawy o samorządzie gminnym chodzi o ujawniony fakt rzeczywistego (realnego) prowadzenia działalności gospodarczej, dający się stwierdzić na podstawie obiektywnie występujących okoliczności faktycznych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 16/08). Odnosząc się do zarzutu umieszczenia w należącym do radnego dwutygodniku "C" w dniu 20 grudnia 2014r. tj. po zaprzysiężeniu na radnego obecnej kadencji, reklamy miejskiej spółki A, w kontekście naruszenia art. 24f ust.1 u.s.g. wskazać trzeba, że umieszczenie reklamy i wystawienie faktury nastąpiło w trzymiesięcznym okresie, w którym prowadzenie działalności przez radnych z wykorzystaniem mienia komunalnego jest prawnie dopuszczalne. Ustawodawca bowiem przewidział sytuacje w których może dojść do konieczności wywiązania się z zawartych umów cywilnoprawnych z okresu zanim radny złożył ślubowanie. Taki właśnie przypadek akcentuje skarżący, podając, że umowa na umieszczenie reklamy w czasopiśmie, którego jest właścicielem została zawarta przed uzyskaniem przez niego mandatu radnego oraz złożeniem ślubowania. Za zupełnie nie do przyjęcia na gruncie omawianych przepisów oraz dowodzące niezrozumienia ich istoty, uznać należy stanowisko inicjującego postępowanie R. B. zaprezentowane w uzupełnieniu wniosku złożonego w dniu 6 września 2016r. (pismo z dnia 8.09.2016r.) sugerujące, że skarżący chcąc nadal pełnić funkcję radnego powinien zakończyć prowadzoną działalność wydawniczą. Sąd nie stwierdza naruszenia omawianego zakazu także w sytuacji w której czasopismo wydawane przez skarżącego udostępniane jest czytelnikom w miejscach publicznych, takich jak miejskie ulice, pomieszczenia urzędów czy miejskich spółek. Podkreślić należy, że przestrzeń taka udostępniana jest zwyczajowo, nieodpłatnie, na równych prawach oraz bez ograniczeń wszystkim wydawcom bezpłatnej prasy. Tym samym korzystanie z tej możliwości przez skarżącego, który jest jednocześnie wydawcą, nie stanowi przejawu prowadzenia działalności gospodarczej na mieniu komunalnym. Tak samo ocenić należy zarzut dysponowania przez Miejską Bibliotekę Publiczną zarówno prasy jak i innych wydawnictw skarżącego, a także odbycia wieczoru autorskiego w związku z publikacją książki pt: D. Zauważyć należy, że do zadań statutowych (załącznik do uchwały nr [...] Rady Miejskiej) Biblioteki określonych w Rozdziele 2 § 6 ust.2 lit.a) należy gromadzenie, opracowywanie, udostępnianie, przechowywanie i ochrona materiałów bibliotecznych [...] zwłaszcza dotyczących wiedzy o własnym regionie oraz dokumentujących m.in. jego dorobek kulturalny. Stosownie do tego przepisu- lit.k),i) należy m.in. współpraca z redakcjami czasopism, organizacjami i stowarzyszeniami oraz osobami fizycznymi w rozwijaniu i zaspokajaniu potrzeb oświatowych, naukowych i kulturalnych społeczeństwa. Organizowanie imprez służących popularyzacji czytelnictwa, sztuki, nauki oraz dorobku kulturalnego miasta i regionu. Nadto w myśl § 7 Biblioteka może podejmować inne zadania [...] służące zaspokajaniu społecznych potrzeb mieszkańców S. Oznacza to, że w celach wyżej wymienionych Biblioteka dostępna jest dla ogółu mieszkańców, którzy zainteresowani są propagowaniem kultury i korzystaniem z jej dorobku. Chybiony w kontekście złamania zakazu o którym mowa w art. 24f ust.1 u.s.g. jest zarzut umieszczania wizerunku ratusza na okładce gazety C, skoro nie wskazano ograniczeń w prawie miejscowym, możliwości wykorzystywania wizerunku ratusza w działalności gospodarczej. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 24e ust.1 ustawy poprzez wykorzystywanie przez skarżącego dwutygodnika, którego jest właścicielem do bieżącego komentowania życia politycznego w mieście, "czym podważa zaufanie wyborców do wykonywania mandatu radnego". Zdaniem Sądu, tak abstrakcyjnie wyrażony pogląd, bez odniesienia się do konkretnego stanu faktycznego, jest sprzeczny z samą ideą prawidłowo pojmowanej misji jaką wybrany przez wyborców ich przedstawiciel powinien realizować pełniąc obowiązki radnego. Jako oczywiste należy postrzegać prawo każdego radnego do zwracania uwagi na istotne problemy lokalnej społeczności, w tym krytyczne, o ile następuje to zgodnie ze standardami wyznaczonymi przepisami prawa. W niniejszej sprawie organ nie wskazał przypadku w którym skarżący te standardy przekroczył. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza art. 24f ust. 1 i art. 24e ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, czego konsekwencją jest stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.). Zasądzona przez Sąd kwota 480 złotych obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru.