III SA/Gd 991/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. M. w przedmiocie wymierzenia Burmistrzowi kary grzywny z powodu niewykonania wyroku Sądu oddala skargę. A. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o wymierzenie Burmistrzowi Miasta grzywny z powodu niewykonania wyroku tutejszego sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. zapadłego w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 825/12. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. złożony w związku z nieopłaceniem przez A. M. składek na ubezpieczenie społeczne, Burmistrz na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, wydał w dniu 22 marca 2012 r. decyzję nr [...], którą orzekł o cofnięciu A. M. (dalej jako: "strona", "skarżący") licencji nr [...] z dnia 10 lutego 2010 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Pismem z dnia 23 maja 2012 r. strona zwróciła się do organu o zwrot licencji twierdząc, że nie otrzymała żadnej wiadomości ani korespondencji mówiącej o cofnięciu licencji. O fakcie cofnięcia licencji dowiedziała się podczas kontroli drogowej Inspekcji Transportu Drogowego, podczas której zatrzymano jej licencję. W związku z tym wnosi o zwrot licencji i rozpoczęcie postępowania administracyjnego od początku, gdyż dostarczenie korespondencji (decyzji o cofnięciu licencji) było nieskuteczne. W związku z powyższym Burmistrz postanowieniem z dnia 24 maja 2012 r., nr [...] wznowił - na wniosek strony - postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r., nr [...]. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r., nr [...] Burmistrz - działając w oparciu o art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. a u.t.d. oraz art. 104, art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r., nr [...] o cofnięciu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielonej stronie, uprawniającej do prowadzenia przewozu osób taksówką osobową na terenie Gminy B., odmawiając jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przesyłki były kierowane do strony na prawidłowy adres, tj. ul. [...] 16/18, jednak powtórne awiza pozostawiane w skrzynce na korespondencję zawierały błędny wpis dotyczący adresu zamieszkania strony. Zatem nie zostały zachowane wszystkie warunki z art. 44 k.p.a., pozwalające na uznanie doręczenia decyzji za skuteczne. W tych okolicznościach organ uznał, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegająca na braku udziału strony w postępowaniu, bez jej winy. Mimo to organ przyjął, że w wyniku wznowienia postępowania mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, czyli decyzji o cofnięciu licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. a u.t.d. Przepis ten stanowi, że licencja może być cofnięta, jeśli posiadacz licencji zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarb Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Organ stwierdził, że dłużnik (strona) był niejednokrotnie powiadamiany przez ZUS o zadłużeniu, natomiast podczas wznowionego postępowania nie zostały ujawnione fakty mogące wpłynąć na treść rozstrzygnięcia merytorycznego w kwestii cofnięcia licencji. Strona złożyła odwołanie od tej decyzji podnosząc, że nie zapewniono jej czynnego udziału w postępowaniu. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 października 2012 r., nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zaistniały przesłanki do cofnięcia licencji i uprawniony organ nie mógł tolerować uchylania się strony od spełniania obowiązków przewidzianych prawem. Ponadto ustalono, że strona, mimo upomnień i decyzji, zalegała ze składkami wobec ZUS; niewątpliwie miała wiedzę o istniejącym zadłużeniu. Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut związany z naruszeniem art. 10 k.p.a., gdyż strona powiadamiana była o przeprowadzanych dowodach, wypowiadała się w sprawie dowodów i wnosiła o przeprowadzenie przesłuchania świadka, skorzystała z możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów. A. M. zaskarżył opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, co Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r. o sygn. akt III SA/Gd 825/12 uczynił. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że korespondencja w postępowaniu dotyczącym cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką zawierała błędy i mogła być kierowana przez urząd pocztowy na zły adres. W tej sytuacji konkluzja organu, że w istocie dokonane skarżącemu doręczenie decyzji z dnia 22 marca 2012 r. było nieprawidłowe (nieskuteczne), powinna była doprowadzić do umorzenia wznowionego postanowieniem z dnia 24 maja 2012 r. postępowania. Skoro instytucja wznowienia postępowania odnosi się wyłącznie do weryfikacji "decyzji ostatecznych" (co explicite wynika z art. 145 § 1 k.p.a.), to - po dokonanych w tym postępowaniu wyjaśnieniach i stwierdzeniu, że nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu weryfikowanej decyzji - należało dojść do wniosku, że decyzja ta nie weszła jeszcze do obrotu prawnego. W sytuacji nie doręczenia skarżącemu decyzji - wobec braku innych stron - decyzja ta (choć została wydana), to jednak nie weszła do obrotu prawnego, a w konsekwencji nie mogła stać się decyzją ostateczną. W tej sytuacji nie było podstawy do prowadzenia postępowania nadzwyczajnego w trybie art. 145 i nast. k.p.a. w sprawie weryfikacji decyzji Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r., nr [...], którą orzekł o cofnięciu A. M. licencji nr [...] z dnia 10 lutego 2010 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż decyzja ta nie będąc skutecznie doręczona stronie, a w konsekwencji nie wchodząc do obrotu prawnego - nie była w istocie decyzją ostateczną. Organ przyjmując, że decyzja ta w rzeczywistości nie została skutecznie (zgodnie z prawem) doręczona stronie, winien był uznać prowadzenie wznowionego postępowania za bezprzedmiotowe i postępowanie to umorzyć. W konsekwencji w wyroku wskazano organowi, że ponownie rozpatrując sprawę powinien umorzyć wznowione postanowieniem z dnia 24 maja 2012 r., nr [...] postępowanie oraz doręczyć stronie decyzję Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem przekazano organowi pierwszej instancji dnia 5 września 2013 r. Burmistrz decyzją z dnia 16 września 2013 r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r., którą stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] o cofnięciu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielonej stronie, uprawniającej do prowadzenia przewozu osób taksówką osobową na terenie Gminy B. odmawiając jej uchylenia ponieważ w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ w piśmie datowanym na ten sam dzień, to jest na 16 września 2013 r. poinformował skarżącego, że w związku z odbiorem przez niego dnia 19 lipca 2013 r. decyzji z dnia 22 marca 2012 r., stała się ona ostateczna i wezwał go do zwrotu licencji. Decyzja z dnia 16 września 2013 r. została doręczona skarżącemu dnia 1 października 2013 r. Pismem z dnia 14 października 2013 r. skarżący wniósł od niej odwołanie, które zostało przekazane do organu drugiej instancji. A. M. stwierdził w nim, że organ nie miał prawa wydawać żadnej decyzji w sprawie. Skarżący w piśmie z dnia 3 października 2013 r. skierowanym do Burmistrza oświadczył, że nie otrzymał decyzji z dnia 22 marca 2012 r. oraz, że nie poinformowano go o tym, że prowadzone jest postępowanie w sprawie cofnięcia licencji mimo że wyrok z dnia 27 czerwca 2013 r. nie jest jeszcze prawomocny. Ponadto w piśmie z dnia 8 października 2013 r. wezwał organ - Burmistrza Miasta do wykonania ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Następnie w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. M. wniósł o ukaranie organu grzywną "za niezastosowanie i nierespektowanie" wyroku sądu z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 825/12. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ umarza postępowanie i jednocześnie cofa licencję odebraną przez niego w dniu 19 lipca 2013 r. Podnosi, że organ nie zawiadomił go o prowadzonym wraz z ZUS od dnia 11 lipca 2013 r. postępowaniu. W tym czasie i do teraz toczy się postępowanie w przedmiocie umorzenia jego zaległości wobec ZUS. Zdaniem strony, podpis na otrzymanym ksero zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji dnia 22 marca 2012 r. wraz pismem organu z dnia 9 października 2013 r., nie jest jego podpisem. Nie mógł podpisać i odebrać pisma po roku i trzech miesiącach, pisma które zostało zwrócone przez pocztę. Organ niezasadnie wzywa o zwrot licencji a prawo traktuje wybiórczo. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ stwierdził m.in., że zgodnie z zaleceniami sądu zawartymi w wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r. decyzję z dnia 22 marca 2012 doręczono A. M. dnia 19 lipca 2013 r., który nie wniósł od niej odwołania. Przedmiotową decyzję odebrał w Urzędzie Miejskim w B. w pokoju nr 8, składając własnoręczny podpis. W tym dniu skarżący za pokwitowaniem otrzymał również licencję. Także stosownie do treści wyroku, decyzją z dnia 16 września 2013 r. zostało umorzone postępowanie zakończone decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r. W wykonaniu zobowiązania Sądu z dnia 29 maja 2014 r., organ wskazał, że oryginał potwierdzenia znajduje się w aktach administracyjnych załączonych do sprawy III SA/Gd 321/14 tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi A. M. jest niewykonanie przez Burmistrza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 825/12. Skarżący domaga się wymierzenia grzywny organowi. Wniesiona skarga podlega rozpoznaniu na podstawie art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako: "ustawa" lub "p.p.s.a". Przepis ten umożliwia wniesienie skargi wraz z żądaniem wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonuje wyroku sądu (w niniejszej sprawie - wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję administracyjną). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Omawiany przepis ma charakter nie tylko dyscyplinujący ale i restrykcyjny, ustawodawca wskazał bowiem wyraźnie, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy, ale już po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 ustawy). Jedynym warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Bezspornym było w niniejszej sprawie, że skarżący tryb ten wyczerpał, kierując do organu wezwanie z dnia 8 października 2013 r. do wykonania wyroku - "do zastosowania się do wyroku Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27.06. 2013 r. Sygn. akt III SA/Gd 825/12". Pismo to wpłynęło do organu w dniu 9 października 2013 r. W przedmiotowej sprawie istotne jest odniesienie się do treści wyroku tut. Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. zapadłego w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 825/12 w zakresie formułującej wskazania co do dalszego postępowania. W wyroku tym wskazano, że "organ winien umorzyć wznowione postanowieniem z dnia 24 maja 2012 r. (nr[...]) postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r. (nr[...]), jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak ostateczności weryfikowanej decyzji w związku z faktem nie doręczenia jej stronie. Skoro jednak ww. decyzja nie została doręczona skarżącemu, to organ winien doręczyć tę decyzję stronie w sposób przewidziany przepisami k.p.a., co zagwarantuje stronie możliwość poddania tej decyzji kontroli instancyjnej i w przypadku skorzystania z tej kontroli doprowadzi do ponownego - w jej pełnym zakresie - rozpoznania sprawy dotyczącej cofnięcia licencji, z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy" Organ podnosi, że wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 825/12, gdyż zgodnie z otrzymanymi wskazówkami umorzył postępowanie wznowieniowe oraz doręczył skarżącemu decyzję z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] o cofnięciu licencji, co nastąpiło w dniu 19 lipca 2013 r. Natomiast w ocenie skarżącego, mimo wezwania, Burmistrz nie wykonał przedmiotowego wyroku. Skarżący podkreślił, że wedle tego wyroku decyzja z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] o cofnięciu licencji już nie istnieje, a Burmistrz uznaje ją za ostateczną i doręczoną. Organ wyciąga jednocześnie konsekwencje z faktu rzekomego doręczenia decyzji, żądając zwrotu licencji. Ponadto skarżący zarzuca, że jego podpis stwierdzający odebranie decyzji w dniu 19 lipca 2013 r. nie jest jego podpisem. Uwzględniając istotę sporu w niniejszej sprawie, na wstępie wyjaśnienia wymaga, co należy rozumieć pod pojęciem "niewykonania wyroku" użytym w art. 154 ustawy. Podstawową przesłanką do zastosowania art. 154 p.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny obliczonej zgodnie z § 6 tego przepisu jest ustalenie, że do dnia wniesienia skargi organ pozostaje w bezczynności pomimo uprzedniego wyroku sądu. Stan bezczynności w sytuacji określonej w art. 154 § 1 ustawy ma miejsce wówczas, gdy organ w powtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo terminu określonego w ustawie nie rozpoznaje sprawy, natomiast niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność - występuje w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. W judykaturze niewykonanie wyroku rozumiane jest jako pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 97/07 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Niewykonanie wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę może polegać zatem albo na bezczynności, albo pozostawianiu w stanie przewlekłości postępowania. Na ocenę tego, czy w sprawie można mówić o niewykonaniu wyroku nie ma jednocześnie wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1880/07 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zatem mówić o niewykonaniu wyroku, gdy organ podjął rozstrzygnięcie nie naruszając wynikających z ustawy terminów załatwienia sprawy administracyjnej (z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie). Obowiązek nałożenia na organ grzywny istnieje zatem jedynie w przypadku ziszczenia się warunków, o których mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. i ma służyć zdyscyplinowaniu organu do szybkiego podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie i innych nakazanych czynności oraz ukarania go za dotychczasową bezczynność w tym przedmiocie. Uwzględniając przedstawioną wyżej wykładnię art. 154 p.p.s.a, w przedmiotowej sprawie Burmistrzowi nie można postawić zarzutu niewykonania wyroku i w konsekwencji - wymierzyć grzywny. Z akt niniejszej sprawy i sprawy o sygn. akt III SA/Gd 825/12 wynika bowiem, że Burmistrz wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013 r. - w rozumieniu art. 154 ustawy - poprzez umorzenie postępowania wznowieniowego oraz doręczenie skarżącemu decyzji z dnia 22 marca 2012 r., nr [...], którą orzekł o cofnięciu A. M. licencji nr [...] z dnia 10 lutego 2010 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wykonując wyrok organ nie naruszył jednocześnie wynikających z k.p.a. terminów załatwienia sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Wiążący organ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 825/12 został doręczony Burmistrzowi w dniu 5 września 2013 r. (okoliczność poza sporem). Następnie decyzją z dnia 16 września 2013 r., nr [...] Burmistrz na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył zgodnie z wytycznymi -postępowanie wznowieniowe. Natomiast doręczenie decyzji z dnia 22 marca 2012 r. nastąpiło po uzyskaniu przez organ informacji o treści zapadłego w sprawie III SA/Gd 825/12 wyroku Sądu (opublikowanego w ww. Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Należy tu wskazać, że jak wynika z akt sądowych sprawy III SA/Gd 825/12 jeszcze przed otrzymaniem wyroku wraz z uzasadnieniem, Burmistrz zwrócił się do tut. Sądu, o przesłanie z akt sprawy licencji nr [...] z dnia 10 lutego 2010 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką (dalej jako: "licencja"). Jak wskazano w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r., po otrzymaniu tego egzemplarza licencji organ miał dokonać jego zwrotu A. M. (vide: - k. 58 akt sądowych). Na skutek tego pisma akta administracyjne sprawy zostały organowi wypożyczone, co umożliwiło organowi, zwrot skarżącemu licencji w dniu 19 lipca 2013 r., jak i doręczenie w tym samym dniu decyzji z dnia 22 marca 2012 r. Następnie akta zostały zwrócone do tut. Sądu w dniu 24 lipca 2013 r., wyrok nie był jeszcze prawomocny (vide: - k. 63 akt sądowych). Można tu dodać, że jak wynika z kserokopii pisma z dniu 11 lipca 2013 r. załączonego przez stronę do skargi, organ "po zapoznaniu się z uzasadnieniem wyroku" z dnia 27 czerwca 2013 r. powiadomił stronę o tym, że zwrócił się do Sądu o zwrot oryginału licencji (vide: - k.14 akt sądowych). Należy podkreślić, że doręczenie skarżącemu licencji w dniu 19 lipca 2013 r. pozostawało poza sporem, strona natomiast zakwestionowała doręczenie w tym samym dniu decyzji z dnia 22 marca 2012 r. nr [...]. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi wskazujących na brak doręczenia skarżącemu przedmiotowej decyzji należy podnieść, że twierdzenie to nie znajduje odzwierciedlenia w materiale sprawy. W aktach administracyjnych znajduje się ksero potwierdzenia doręczenia decyzji z 22 marca 2012 r. podpisane przez A. M. w dniu 19 lipca 2013 r. Ksero to zostało również złożone wraz ze skargą. Oryginał natomiast znajduje się w aktach administracyjnych załączonych do akt sprawy III SA/Gd 321/14 tut. Sądu (jest podpięte do pisma z dnia 09 października 2013 r.). Sąd orzekający nie znajduje podstaw do podważenia prawdziwości potwierdzenia odbioru. Zwłaszcza, że widniejący na nim podpis strony, nie odbiega od innych składanych przez skarżącego i nie nasuwa wątpliwości, co do autentyczności. Przeciwko stanowisku strony przemawia również bezsporna okoliczność, że skarżący w dniu 19 lipca 2013 r. był w Urzędzie Miasta i odebrał oryginał licencji, co wynika jednoznacznie z podpisanego przez niego pokwitowania. Powyższe pozwala na konstatację, że w dniu 19 lipca 2013 r. możliwe było doręczenie skarżącemu decyzji. Poza złożonym w skardze oświadczeniem o tym, że nie jest to jego podpis, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów ani nie wnioskował o przeprowadzenie takowych. Z akt sprawy nie wynika również aby np. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Skarżący ograniczył się tylko do zaprzeczenia, co jest niewystarczające dla wykazania zasadności reprezentowanego przez siebie stanowiska. Okoliczność, że organ jeszcze przed otrzymaniem akt wykonał częściowo wyrok, (gdyż wcześniej zapoznał się z treścią zapadłego orzeczenia), nie może przemawiać za zasadnością nałożenia grzywny. Wprost przeciwnie celem nałożenia kary w trybie przywołanego przepisu ustawy jest podjęcie czynności przez organ. Także to czy skarżący (już po wyroku) zaaprobował treść wydanej na jego skutek decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego, czy też przeciwnie kwestionuje ją, pozostaje bez wpływu na ocenę skargi dotyczącej niewykonania wyroku. Również powoływanie się na konsekwencje związane z wydaną decyzją czy wezwaniem do zwrotu licencji pozostają bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Podsumowując dokonane rozważania to nie można uznać, aby w sprawie zaistniały przesłanki wymierzenia organowi kary grzywny, o której mowa w art. 154 ustawy, gdyż wyrok został wykonany. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.