III SAB/Gd 27/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi I. M. i A. K.-M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w przedmiocie rozłożenia opłaty na raty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo -wychowawczej oddala skargę. I. M. i A. K.-M. (zwani dalej "stroną" lub "skarżącymi") pismem z dnia 21 marca 2019 r. wnieśli skargę na bezczynność oraz przewlekłość postępowania Starosty w sprawie rozłożenia opłat na raty. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: K.M., syn A. K. – M. i I.M. , na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2014 r., sygn. akt III [...] został umieszczony w placówce typu interwencyjnego - Pogotowiu Opiekuńczym [...] w O. Następnie w związku z wydaniem postanowienia przez Sąd Rejonowy w dnia 19 lutego 2016 r., w sprawie sygn. akt [...], zmieniającego przedmiotowe postanowienie, syn skarżących został umieszczony w placówce opiekuńczo-wychowawczej [...] w K. Decyzją Starosty [...] z dnia 29 czerwca 2018 r. m.in. ustalono solidarnie od skarżących odpłatność za okres pobytu syna K.M. w placówce opiekuńczo-wychowawczej od [...] do [...]Od decyzji tej skarżący wnieśli odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 września 2018 r., w sprawie sygn. akt [...] umorzyło postępowanie w zakresie punktu 2 i 3 ww. rozstrzygnięcia oraz utrzymało w mocy decyzję w pozostałym zakresie. Następnie skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przedmiotową decyzję. W dniu 18 października 2018 r. skarżący wnieśli do Starosty o rozłożenie na raty opłat, zaś w dniu 22 października 2018 r. o wstrzymanie się z wystawieniem tytułu wykonawczego z uwagi na zagadnienie wstępne, a mianowicie złożenie wniosku o rozłożenie na raty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 stycznia 2019 r. w sprawie III SA/Gd 724/18 oddalił skargę. I. M. i A.K.-M. 21 marca 2019 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość Starosty w sprawie rozłożenia opłat na raty. Skarżący, zarzucając złamanie trybu procesowego oraz naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego wnieśli: 1) o zobowiązanie Starosty do przywrócenia właściwego trybu procesowego (w terminie 14 dni) i do wycofania wystawionego tytułu wykonawczego [...] z 8 lutego 2019 r., gdyż nie nastąpiło ostateczne rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego na podstawie § 3 i § 4 ust. 1 uchwały Nr [...] z dnia 31 marca 2015 r. Rady Powiatu, gdyż nie został rozstrzygnięty prawomocnie wniosek skarżących z dnia 18 października 2018 r. o rozłożenie opłat na 12 rat; 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; 3) zobowiązanie Starosty do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; 4) orzeczenie na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; 5) przyznanie od organu na rzecz skarżących - na podstawie postawie art 149 § 2 p.p.s.a - sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili krótko przebieg postępowania dotyczący decyzji Starosty nr [...] z dnia 29 czerwca 2018 r., którą ustalono od skarżących odpłatność za pobyt syna K.M. w placówce opiekuńczo-wychowawczej, a także złożonego wniosku o rozłożenie należności z tego tytułu na raty. W ocenie skarżących, organ zignorował ich podanie z 22 października 2018 r., gdyż powziął wiedzę o toczącym się zagadnieniu wstępnym czyli o wniosku o rozłożenie opłat na raty. Następnie organ świadomie wystawił tytuł wykonawczy z 8 lutego 2019 r. Skarżący podkreślili, że przedstawione przez nich zagadnienia winny być przedmiotem odrębnych spraw i decyzji. W odpowiedzi na wniesioną skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ na skargę przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy i wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnili, że zamierzają spłacić zaległość w ratach. Podejmują natomiast wszelkie działania i czynności zmierzające do przesunięcia w czasie spłaty należności. Podkreślono w odpowiedzi, że mimo iż decyzja odmawiająca rozłożenie na raty została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na nie rozpoznanie wszystkich wniosków w nim zawartych, to w uzasadnieniu decyzji potwierdzono, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, a organ wnikliwie ustalił stan faktyczny. Dodatkowo wskazano, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, złożenie wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty nie stanowi przeszkody do podjęcia egzekucji. W ocenie organu, postępowanie było prowadzone prawidłowo, bez zbędnej zwłoki, a organ nie pozostawał w bezczynny. Mimo, wielowątkowych toczących się z udziałem skarżących postępowań oraz składanych przez nich pism, w sprawie, która de facto w swej istocie sprowadza się do wykonania decyzji ustalającej opłatę za pobyt dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej, ustalanej corocznie. Organ podkreślił, że działał bez zbędnej zwłoki, w granicach prawa rozpatrując kolejne wnioski skarżących, przesyłając i ustosunkowując się do skarg, zażaleń i odwołań skarżących od orzeczeń przez niego wydanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania - jak przewiduje art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej zwanej: "k.p.a.") - stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia,- jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), które - stosownie do art. 37 § 3 k.p.a. - wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Poza sporem było, że I. M.i A.K.-M.(dalej jako - "skarżący") poprzedzili wniesienie skargi wniesieniem ponaglenia (pismo z dnia 13 marca 2019 r.). Trzeba w tym miejscu podnieść, że przepisy nie określają terminu w jakim można złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wobec czego należy uznać, że formalne przesłanki do wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania zostały spełnione. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ w przewidzianym przepisami terminie, nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. aktów administracyjnych. Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy z różnych względów nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, a zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest - nieuzasadniona, wówczas występuje bezczynność organu. Inaczej mówiąc, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt III SAB/Po 41/18 oraz wyrok NSA z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16). Celem skargi na bezczynność jest zatem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok NSA z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17). Z kolei przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Ten rodzaj zwłoki obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. komentarz do art. 37 k.p.a. - LEX/el: Z. Kmieciak (red.), W. Chróścielewski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2019). W ocenie Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie - wbrew twierdzeniu skarżących - nie sposób uznać, że Starosta dopuścił się bezczynności, jak też w sposób przewlekły prowadził postępowanie. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań, należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli w postępowaniu zainicjowanym złożeniem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest ocena stanu faktycznego sprawy pod kątem stwierdzenia czy organ procedując w danej sprawie załatwił tę sprawę w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych czy też w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., czyli czy w tym znaczeniu dopuścił się bezczynności, czy też postępowanie prowadzone było (jest) dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, czyli czy organ proceduje w sprawie w sposób przewlekły (por. art. 37 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, przy czym do tych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, decydujące znaczenie ma - stan faktyczny i prawny - istniejący w chwili orzekania przez Sąd administracyjny. Jak wynika z akt sprawy w dniu 19 października 2018 r. do Starosty wpłynął wniosek skarżących (datowany na dzień 18 października 2018r.) o rozłożenie na raty opłat za pobyt syna K.M. w pieczy zastępczej, określonych decyzją Starosty nr [...] z dnia 29 czerwca 2018 r., którą ustalono solidarnie odpłatność skarżących za pobyt syna K.M. z okres od [...] . do [...]. w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Pismem z dnia 24 października 2018 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz wezwał skarżących w terminie 7 dni od otrzymania wezwania do przedstawienia sytuacji finansowej oraz informacji o dochodach. W odpowiedzi na powyższe w dniu 7 listopada 2018 r. skarżący wnieśli podanie o przedłużenie zakreślonego im terminu o kolejne 7 dni, na co organ w dniu 13 listopada 2018 r. wyraził zgodę. W dniu 19 listopada 2018 r. do organu wpłynęły żądane informacje (skarżący przedłożyli zaświadczenia). W dniu 23 listopada 2018 r. organ zawiadomił o zebraniu dowodów w sprawie oraz pouczył skarżących o treści przepisu art. 10 § 1 k.p.a. i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 5 dni od otrzymania pisma. Następnie pismem z dnia 10 grudnia 2018 r. zawiadomił o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 12 grudnia 2018 r., który w poprzednim piśmie określił na 10 grudnia 2018 r. W dniu 12 grudnia 2018 r. Starosta wydał decyzję nr [...], którą odmówił skarżącym rozłożenia na raty opłaty określonej ww. decyzji z dnia 29 czerwca 2018 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 marca 2019 r., w sprawie [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi do ponownego rozpoznania w związku z nierozpatrzeniem wniosków zawartych w piśmie z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o rozłożenie na raty), a mianowicie o obniżenie opłaty o kwotę wpłaconych alimentów [...] i o kwotę [...] ([...] dni, w których syn był urlopowany). Skarżący w dniu 19 marca 2019 r. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa i wycofania tytułu wykonawczego [...] z dnia 8 lutego 2019 r. W dniu 21 marca 2019 r. organ wezwał skarżących do przedstawienia wyjaśnień i dowodów określających ich sytuację życiową i finansową w terminie 7 dni od otrzymania pisma, zaś w dniu 27 marca 2019 r. odniósł się do ww. pisma, wskazując na brak podstaw do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji i wycofania tytułu wykonawczego, gdyż rozstrzygnięcie wniosku o rozłożenie na raty nie stanowi zagadnienia wstępnego i nie jest przesłanką do wstrzymania realizacji ostatecznej decyzji. W odpowiedzi na wezwanie do przedstawienia wyjaśnień i dowodów, w dniu 28 marca 2019 r. skarżący ponownie złożyli podanie (datowane na dzień 27 marca 2019 r.) o przedłużenie terminu do dnia 5 kwietnia 2019 r. W tym samym dniu, tj. w dniu 28 marca 2018 r. organ wyraził zgodę na przedłużenie terminu. Natomiast w dniu 8 kwietnia 2019 r. wpłynęły do organu żądane informacje od skarżących. Pismem z dnia 11 kwietnia 2019 r. organ zawiadomił o zakończeniu postępowania, pouczając o treści przepisu art. 10 § 1 k.p.a., w tym możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie materiałów oraz o treści przepisu art. 79a k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podjął z urzędu informację, że w dniu 30 kwietnia 2019 r. Starosta wydał decyzję nr [...], którą w punkcie pierwszym odmówił skarżącym rozłożenia na raty opłaty za pobyt syna K.M. w pieczy zastępczej określonej w decyzji nr [...] z dnia 29 czerwca 2018 r. W punkcie drugim odmówił umorzenia skarżącym umorzenia opłaty w zakresie wpłaconych dobrowolnie alimentów w kwocie [...] zł oraz w zakresie kwoty [...] za okres, w którym małoletni K.M. nie przebywał w placówce (vide: - k. 53 i nast. decyzja wraz z notatką urzędową w aktach sądowych). Powyższe oznacza, że Starosta w dacie orzekania przez sąd administracyjny nie pozostawał w bezczynności, gdyż postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżących zostało zakończone wydaniem przez Starostę ww. decyzji. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania określonego aktu, stosownie do dyspozycji art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym miejscu trzeba podkreślić, że rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest ocena istnienia stanu bezczynności i w takiej to sytuacji zobowiązanie organu jedynie do podjęcia działań w stosownym terminie mających na celu zakończenie tego postępowania w sposób przewidziany przepisami prawa; nie jest natomiast rolą sądu wpływanie na treść podejmowanego przez organ rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie Sąd orzekający nie dopatrzył się także podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stosownie do dyspozycji art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niewątpliwie niniejsza sprawa wymagała przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, a czas trwania postępowania wiązał się ściśle z postawą samych zainteresowanych - skarżących. Należy podkreślić, że w toku postępowania oboje skarżący dwukrotnie, a mianowicie wnioskami z dnia 6 listopada 2018 r. i z dnia 28 marca 2019 r. zwracali się do organu o przedłużenie zakreślonego im terminu do przedstawienia dokumentów, które niewątpliwe były niezbędne dla rozpoznania złożonego przez ich wniosku. Nie można też w takiej sytuacji spodziewać się, aby organ mógł zakończyć postępowanie wcześniej. Jednak co istotne dla sprawy, analiza działań organu szczegółowo tu opisanych jednoznacznie wskazuje, że były one podejmowane bez zbędnej zwłoki oraz sprawnie, i co również ważne, były ukierunkowane na szybkie zakończenie sprawy. Przebieg przedstawionych powyżej czynności procesowych organu w niniejszej sprawie nie wskazuje na opieszałość, nieskuteczność czy nieefektywność podejmowanych przezeń działań skutkujących nieuzasadnionym przedłużaniem terminu załatwienia sprawy, co z kolei prowadzi do wniosku, że organ nie dopuścił się w kontrolowanej sprawie również przewlekłego prowadzenia postępowania. W aspekcie stawianych przez skarżących organowi zarzutów, należy zaznaczyć, że w ramach sprawowania kontroli wywołanej złożoną skargą na bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania, sąd administracyjny, nie może poddawać ocenie podstaw prawnych prowadzenia takiego postępowania czy też dokonywać merytorycznej oceny aktu administracyjnego kończącego dane postępowanie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie pozostaje jedynie ocena tego, czy organ podejmował uzasadnione czynności mające na celu terminowe zakończenie postępowania i wydanie aktu kończącego to postępowanie. W okolicznościach niniejszej sprawy aktem tym była decyzja dotycząca rozłożenia opłat na raty. Fakt, że złożenie wniosku inicjującego niniejsze postępowanie, nie skutkowało wbrew oczekiwaniom skarżących, wstrzymaniem wystawienia przez organ tytułu wykonawczego, nie może mieć wpływu na ocenę zachowania się organu w tym postępowaniu. Jedynie na marginesie można dodać, że podnoszone przez skarżących okoliczności mogą stanowić ewentualną podstawę zgłoszenia zarzutów egzekucyjnych. Należy podkreślić, że Sąd orzekający zasadniczo oparł swoje rozstrzygnięcie na stanie faktycznym, wynikającym z przedstawionych przez organ akt sprawy. Mając powyższe na uwadze, bezzasadne okazały się pozostałe wnioski skarżących zawarte w skardze, w szczególności orzeczenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jak też przyznania od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 p.p.s.a. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.