III SAB/Gd 310/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Izby Notarialnej w Gdańsku z siedzibą w Sopocie w przedmiocie skargi na czynności notariusza odrzucić skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie akt sprawy wynika, że K. R. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Izby Notarialnej w Gdańsku z siedzibą w Sopocie. W skardze podała, że w dniu 7 czerwca 2004 r. przesłała skargę dotyczącą notariusza, który sporządził wskazany przez nią akt notarialny. Od tego czasu organ nie załatwił sprawy. Do skargi dołączyła pismo z dnia 22 maja 2004 r. , w którym wnosiła o wszczęcie odpowiedniego postępowania w stosunku do notariusza i opisała akt notarialny, który przed nią został zawarty. Izba Notarialna w Gdańsku wskazała, że skarżąca dwukrotnie - w roku 2004 i 2007 była informowana, że skarga na notariusza była bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych (pkt 1), postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy ich wydania (pkt 4a). Ponadto, w myśl art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powołanych przepisów wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Izby Notarialnej w rozpatrzeniu skargi skarżącej na czynności notariusza. Zauważyć zatem należy, że nadzór nad wykonywaniem obowiązków przez notariuszy, asesorów i aplikantów notarialnych oraz nad przestrzeganiem przez nich powagi i godności notariusza sprawuje rada izby notarialnej (art. 35 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie, tj. Dz.U. z 2024 r., poz.1001ze zm.). Ponadto nadzór nad działalnością notariuszy i organami samorządu notarialnego sprawuje Minister Sprawiedliwości osobiście, za pośrednictwem prezesów sądów apelacyjnych lub sądów wojewódzkich (obecnie okręgowych) albo przez wyznaczone osoby (art. 42 § 1). Szczegółowe zagadnienia sposobu wykonywania nadzoru zostały uregulowane w ustawie Prawo o notariacie oraz w wydanym na podstawie art. 42 § 2 tej ustawy rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 1991 r. w sprawie trybu wykonywania nadzoru nad działalnością notariuszy i organów samorządu notarialnego (Dz.U. Nr 42, poz. 188). Z przepisów tych aktów prawnych nie wynika, by skarga określonej osoby fizycznej czy prawnej, dotycząca sposobu działania czy wykonywania obowiązków przez określonego notariusza, wszczynała jakiekolwiek postępowanie administracyjne, kontrolowane następnie przez sąd administracyjny ( por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 2131/13, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 15 lipca 2013 r. sygn. akt III SAB/Kr 32/13, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie jest zatem także możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność w tego rodzaju sprawach. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesioną przez skarżącą odrzucił.