III SAB/Gd 344/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Dyrektora Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 6 sierpnia 2025 r. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, organ, odpowiadając na jego wniosek przekazał mu nieprawdziwą informację. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej "u.d.i.p.") w dniu 18 czerwca 2025 r. zwrócił się do Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek zawierał między innymi pytanie o tytuły odrzuconych i zaakceptowanych referatów zgłoszonych na VII Edycję Konferencji "Wojna i morze". W piśmie nr 555/25 z dnia 25 czerwca 2025 Zastępca Dyrektora Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni A. G. udzielił odpowiedzi, przedstawiając czternaście tytułów odrzuconych i szesnaście zaakceptowanych referatów zgłoszonych na VII Edycję Konferencji "Wojna i morze". W dniu 8 lipca 2025 r. na stronie internetowej Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni został opublikowany program tej konferencji. Obecnie nastąpiła zmiana na stronie internetowej muzeum i wpis z dnia 8 lipca 205 r. nie jest już dostępny. Został przeniesiony na dzień 21 lipca 2025r. Zdaniem skarżącego pomiędzy pismem z dnia 25 czerwca 2025 r. a opublikowanym w Internecie programem istnieje wiele różnic. Na stronie Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni umieszczono 28 tytułów referatów plus wykład inauguracyjny. Ponadto niektóre tytuły zaakceptowanych wystąpień różniły się od tych, które jemu przekazano. Skarżący podniósł, że w tej sytuacji zwrócił się do organu w dniu 8 lipca 2025 r. o wyjaśnienie tych rozbieżności. W dniu 16 lipca 2025 r. w piśmie 615/25 Dyrektor Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni T. M. wyjaśnił, że w odpowiedzi na wniosek przekazano pełną listę referatów zgłoszonych w ramach otwartego naboru, zarówno przyjętych, jak i odrzuconych. Te wystąpienia podlegały ocenie członków Komitetu Organizacyjnego Konferencji. Dyrektor stwierdził, że opublikowany program konferencji obejmuje również wystąpienia prelegentów z Polski i zagranicy zaproszonych przez organizatora, a ponieważ referaty te nie były objęte procedurą zgłoszeń otwartych, to nie podlegały ocenie Komitetu Organizacyjnego. Skarżący podkreślił, że nie zgadza się z argumentacją organu, ponieważ w piśmie 555/25 zawarła jest informacja, że zaakceptowano referat zatytułowany "Morskie epizody rosyjskiej Operacji Specjalnej na Ukrainie 2020-2023". Wystąpienie to nie znalazło się w ogłoszonym oficjalne programie konferencji. Znajduje się tam natomiast referat "Doświadczenia z batalii morskich na Morzu Czarnym 2022- 2024", niewymieniony w odpowiedzi na wniosek z dnia 18 czerwca 2025 r. W piśmie 555/25 nie znajduje się informacja o tym, że wystąpienie "Eksponaty w Muzeum [...] związane z wojną na morzu" "zaakceptowano" do wygłoszenia podczas konferencji. Taka informacja znajduje się natomiast na oficjalnym programie tego wydarzenia opublikowanym na stronie internetowej muzeum. Skarżący zwrócił także uwagę, że autorka tego referatu K. K. w prowadzonej z nim korespondencji mailowej w dniu 25 lipca 2025 r. stwierdziła, odnośnie swojego wystąpienia: "Proszę Pana, bo mój referat jest dokładnie w temacie konferencji. O czym będzie w referacie napisałam w formularzu konferencyjnym." – (mail z dnia 25 lipca 2025 godzina 12.41.). W późniejszej korespondencji prowadzonej w tym samym dniu drogą elektroniczną o godzinie 12.59 napisała: "Jak Pan jest taki obyty, to powinien Pan wiedzieć, że przed zaakceptowaniem do udziału w konferencji wypełnia się dość obszerny formularz, i to jest formalna draga konsultacji z organizatorem." Powyższe zdania, według skarżącego, świadczą o tym, że K.K., wypełniając formularz dla autorów proponowanych wystąpień dokonała zgłoszenia swojego referatu i został on poddany procedurze jego akceptacji. Według skarżącego zaproszenie prelegentów z kraju i zagranicy nie mogło obejmować wyznaczenia im konkretnego tytułu wystąpienia. Organizatorzy konferencji, zapraszając do udziału w niej, przedstawili najprawdopodobniej obszar swoich zainteresowań. Prelegenci, przyjmując zaproszenie organizatorów konferencji i proponując konkretne tytuły swoich referatów, dokonywali w tej sposób ich zgłoszenia. Zaproszenie do ich wygłoszenia w tej sytuacji było formą ich zaakceptowania wystąpienia przez organizatorów. W tej sytuacji tytuły tych referatów powinny się znaleźć w odpowiedzi na wniosek. Skarżący podkreślił, że we wniosku prosił o zapoznanie z tytułami odrzuconych i zaakceptowanych referatów zgłoszonych na konferencje. Wniosek ten nie wspominał o tym, że chodziło tylko o referaty, objęte procedurą przewidzianą w informacji zamieszczonej w dniu 23 stycznia 2025 r. na stronie internetowej organu. Zdaniem skarżącego udzielenie przez organ odpowiedzi ograniczonej tylko do wystąpień poddanych ocenie przez Komitet Organizacyjny Konferencji jest bezpodstawną nadinterpretacją jego wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności organ podał, że pismem z dnia 25 czerwca 2025 r. niezwłocznie udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na jego wniosek z dnia 18 czerwca 2025 r. Istotnym jest przy tym, że w dniu 25 czerwca 2025 r. nie istniał jeszcze oficjalny program konferencji. Organ wyjaśnił, że w dniu 8 lipca 2025 r. Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni opublikowało oficjalny program konferencji na stronie internetowej, co skłoniło skarżącego do złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej, której udzielenie sprowadzało się do wyjaśnienia różnic pomiędzy danymi zawartymi w piśmie z dnia 25 czerwca 2025 r., a programem konferencji opublikowanym na stronie internetowej. Dyrektor Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni pismem z dnia 16 lipca 2025 r. kompleksowo wyjaśnił skarżącemu przyczyny dostrzeżonych przez niego różnic, jak również podkreślił, że część zgłoszonych referatów przechodziła proces selekcji, natomiast część z nich była przyjęta bez przechodzenia tego procesu, jak również wyjaśnił powody takiego stanu rzeczy. Organ wskazał, że zmiana tytułu jednego z referatów nastąpiła w wyniku sugestii Komitetu Organizacyjnego Konferencji, która została zaakceptowana przez autora. Organ zaznaczył, że skarżący rozpoczął przesyłanie zapytań w toku działań Komitetu Organizacyjnego, związanych z przygotowaniem programu. Jeśli program był w przygotowaniu, to nie powinno budzić wątpliwości i generować zarzutów o udzielenie nieprawdziwych informacji, że w opublikowanym w późniejszym terminie wykaz zawierał poprawki. Organ wyjaśnił także, że siódma edycja cyklicznej konferencji naukowej "Wojna i morze - od średniowiecza po współczesność" w toku prac przygotowawczych uzyskała status wydarzenia o międzynarodowym charakterze, gromadzącym badaczy i ekspertów z Polski i zagranicy. Jej program powstał w oparciu o dwa tryby: otwarty nabór referatów oraz indywidualne zaproszenia skierowane do prelegentów wybranych przez Dyrektora Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni oraz partnera wydarzenia- Centrum Europejskie Uniwersytetu Warszawskiego. Obecność wyżej wymienionych prelegentów ma uświetnić wejście Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni do rodziny placówek kulturalno-naukowych udostępniających okręt podwodny. Kluczem doboru zapraszanych prelegentów była posiadana unikalna wiedza i doświadczenia w zakresie eksponowania w warunkach muzealnych jednostek tego typu, jak również w popularyzacji i upamiętnieniu dziejów oręża podwodnego. Wśród zaproszonych znalazła się K. K., kierująca Muzeum [...] w W., której kwestia zaproszenia jest podnoszona przez skarżącego. Wystąpienie to, podobnie jak inne zaproszone referaty, nie było poddawane procedurze otwartego naboru, lecz zostało włączone do programu z uwagi na wagę tematu i spójność panelu. Proces przygotowania konferencji jest autonomiczną czynnością organizacyjną Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni, realizowaną zgodnie z najwyższymi standardami naukowymi i nie może w jakikolwiek sposób podlegać ingerencji osób trzecich nieuczestniczących w jego organizacji. Organ stwierdził, że nie można zgodzić się także z zarzutem skarżącego, jakoby K. K., poprzez wypełnienie formularza zgłoszeniowego formalnie powinna być brana pod uwagę jako osoba zgłaszająca się. Jest on absolutnie bezpodstawny, bowiem o przesłanie takiego dokumentu został poproszony każdy z prelegentów bez względu na tryb włączenia do programu, a co za tym idzie, również każdy zaproszony prelegent, niepodlegający procesowi selekcji referatu. Podsumowując, Dyrektor Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni stwierdził, że działał zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, każdorazowo udzielając skarżącemu kompleksowej informacji publicznej oraz zachowując przy tym ustawowy termin na jej udzielenie. Co ważne, program konferencji od 8 lipca 2025 r. znajduje się na stronie internetowej Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni, w związku z czym każdy zainteresowany może zapoznać się z jego treścią. Organ działa więc w sposób w pełni transparentny i upowszechnia informację o referatach wygłaszanych na konferencji w sposób zapewniający dostępność tej informacji szerokiemu gronu odbiorców, w tym również skarżącemu. Finalnie Dyrektor Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni podniósł, że w jego ocenie składane przez skarżącego wnioski o dostęp do informacji publicznej nie służą interesowi publicznemu, ale jego partykularnemu interesowi. Działania te należy postrzegać w kontekście osobistego niezadowolenia skarżącego z decyzji Komitetu Organizacyjnego o niezakwalifikowaniu jego referatu do programu konferencji. Co ważne, skarżący dwukrotnie w latach 2022- 2023 był uczestnikiem konferencji. Wówczas, gdy jego referaty zostały zakwalifikowane, nie podważał żadnych decyzji komitetu organizacyjnego. Zdaniem organu sposób działanie skarżącego budzi zatem poważne wątpliwości co do rzeczywistego celu kierowanych przez niego wniosków o informację publiczną. Pozyskane dane są przez niego wykorzystywane do działań personalnych i presji na organizatorów oraz uczestników wydarzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na wstępie należy wyjaśnić, że w sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że adresatem wniosku był Dyrektor Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni, będący podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz że żądane informacje miała charakter informacji publicznej, gdyż dotyczą działalności edukacyjnej muzeum finansowanej ze środków publicznych. Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni jest bowiem państwową instytucją kultury działającą m.in. na podstawie ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 385) i posiadającą osobowość prawną, o czym wprost stanowi udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej Statut Muzeum (§ 1 i § 5). W art. 1 ustawy o muzeach wskazano, że muzeum jest jednostką organizacyjną nienastawioną na osiąganie zysku, której celem jest gromadzenie i trwała ochrona dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie korzystania ze zgromadzonych zbiorów. Z art. 2 ww. ustawy wynika, że muzeum realizuje cele określone w art. 1, w szczególności przez: prowadzenie działalności edukacyjnej (pkt 7). Muzeum jest więc podmiotem wykonującym zadania publiczne, a jego Dyrektor jest zobowiązany do udostępnienia posiadanej informacji publicznej (art. 4 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organ uwzględnił wniosek skarżącego i udostępnił informację w zakresie wynikającym z jego wniosku dostępowego z dnia 18 czerwca 2025 r. Skarżący domagał się odpowiedzi na następujące pytania: 1.czy osoby dokonujące oceny zgłoszonych referatów na VII Edycję Konferencji " Wojna i morze" znały nazwiska ich autorów; 2.tytuły odrzuconych referatów zgłoszonych na VII Edycję Konferencji "Wojna i morze"; 3.tytuły zaakceptowanych referatów zgłoszonych na VII Edycję Konferencji "Wojna i morze". Analiza odpowiedzi udzielonej przez organ pismem z dnia 25 czerwca 2025 r. potwierdza, że organ wyczerpująco ustosunkował się do treści zadanych zapytań. Organ podał tytułu czternastu odrzuconych referatów odrzuconych oraz szesnastu zaakceptowanych VII Edycję Konferencji "Wojna i morze." Ponadto organ wyjaśnił, że osoby dokonujące selekcji zgłoszonych referatów na VII Edycję Konferencji "Wojna i morze" znały nazwiska ich autorów. Formularz zgłoszeniowy, zgodnie z zasadami transparentności i merytorycznej oceny, zawierał imię i nazwisko autora oraz notę biograficzna, obejmującą informacje o jego dorobku naukowym i zawodowym. W tych okolicznościach sprawy Sąd stwierdził, że organ nie pozostawał w bezczynności na gruncie u.d.i.p. w rozpatrzeniu wniosku z dnia 18 czerwca 2025 r. Nawiązując do zarzutów skargi należy odnotować, że argumentacja skarżącego opiera się na twierdzeniu, że organ udzielił mu informacji nieprawdziwej. Według skarżącego informacje, jakie organ podał w piśmie z dnia 25 czerwca 2025 r., nie są zgodne informacjami zawartymi w oficjalnym programie konferencji opublikowanym na stronie internetowej muzeum. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest władny, by weryfikować prawdziwość informacji przekazanych przez organ w trybie dostępu do informacji publicznej. W szczególności ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje instrumentów, przy pomocy których sąd administracyjny mógłby weryfikować prawdziwość czy też rzetelność informacji udostępnionej wnioskodawcy. Procedura udostępnienia informacji publicznej nie służy także do prowadzenia z organem sporów i polemik na temat objętych wnioskiem okoliczności faktycznych, a także do formułowania ocen działań organu w danej dziedzinie. Skarga na bezczynność w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej nie może zatem opierać się na podważaniu prawdziwości udostępnionej informacji. Należy zwrócić uwagę, że w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym na ocenę stanu bezczynności nie ma wpływu merytoryczna treść udzielonej odpowiedzi, gdyż kwestia, czy odpowiedź zaspokaja oczekiwania strony, czy jest zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy lub nie, może być przedmiotem ewentualnych innych odrębnych postępowań, np. cywilnych odszkodowawczych, karnych na podstawie art. 23 u.d.i.p. i innych (zob. w tej materii I. Kamińska, M Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz. Wolters Kluwer, Warszawa 2016; T. R. Aleksandrowicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis- Nexis, Warszawa 2004; a także wyrok NSA z 15 marca 2019 r., I OSK 1328/17; wyrok WSA w Łodzi z 14 lutego 2018 r., II SAB/Łd 237/17; wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2019 r., II SAB/Wa 671/18; wyrok WSA w Białymstoku z 5 listopada 2019 r., II SAB/Bk 87/19). Sąd nie ma prawnych możliwości, aby weryfikować prawdziwość i jakość udzielonej w tym zakresie informacji. W rezultacie przedmiotem sprawy na bezczynność jest tylko to czy organ dopuścił się bezczynności, a nie to, czy sprawę załatwił prawidłowo. Podkreślić zatem należy, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej wiąże się z brakiem jakiegokolwiek działania organu. Jeżeli organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie w pełnym zakresie, to nie pozostaje w bezczynności, nawet jeśli odpowiedź ta merytorycznie nie satysfakcjonuje wnioskodawcy, (zob. w tej materii: P. Szustakiewicz /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 r.). Niezależnie od powyższego, podnieść należy, że skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w trakcie prac związanych z przygotowaniem programu konferencji. Skoro program konferencji był nadal w przygotowaniu, to uzasadnione jest istnienie różnic pomiędzy opublikowanym na stronie internetowej ostatecznym programem i pierwotną jego wersją programu, aktualną w momencie składania przez skarżącego wniosku dostępowego. Odnośnie zaś kwestii związanej z udziałem K. K. i jej zaproszenia do udziału w konferencji przez Dyrektora Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni, to stwierdzić należy, że kwestia ta wymyka się spod kontroli sądu w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Ponadto, jak trafnie zaznaczył organ w odpowiedzi na skargę, proces przygotowania konferencji jest autonomiczną czynnością organizacyjną Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni i nie może podlegać ingerencji osób trzecich nieuczestniczących w jego organizacji. Konkludując, w sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie organ w ustawowo określonym terminie podjął działanie zmierzające do załatwienia wniosku skarżącego i udzielił wnioskowanej odpowiedzi, to skarga na bezczynność organu nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.