III SAB/Gd 384/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi C. N. na bezczynność Wójta Gminy Karsin w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Wójt Gminy Karsin dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Karsin nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Wójta Gminy Karsin na rzecz C. N. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 12 czerwca 2024 r. do Urzędu Gminy w Karsinie wpłynął wniosek C. N., datowany na dzień 7 czerwca 2024 r., o udzielenie informacji publicznej w zakresie: 1. jakie działania w okresie od 1 stycznia 1999 r. do dziś były podejmowane przez Gminę Karsin w celu zapewnienia przejezdności drogi gminnej nr 207026G na odcinku przez osadę D., obejmującej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] obręb K., w szczególności; 2. czy Gmina Karsin jest właścicielem działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...] obręb K. lub była właścicielem ww. działek ewidencyjnych na przestrzeni od dnia 1 stycznia 1999 r. do dziś. Jeśli tak, w jakiej dacie Gmina Karsin nabyła własność ww. działek ewidencyjnych oraz na jakiej podstawie, ewentualnie w jakiej dacie i na jakiej podstawie Gmina Karsin utraciła prawo własności ww. nieruchomości; 3. czy prowadzone były postępowania sądowe w przedmiocie zasiedzenia działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...] obręb K. z udziałem Gminy Karsin. Jeśli tak, wnoszę o wskazanie przed jakimi sądami były prowadzone ww. postępowania, pod jakimi sygnaturami oraz w drodze jakich orzeczeń zostały zakończone, w tym jakiej treści były to orzeczenia; czy w latach od dnia 1 stycznia 1999 r. do dziś były prowadzone jakiekolwiek postępowania sądowe (cywilne, karne, wykroczeniowe), w tym sądowoadministracyjne z udziałem Gminy Karsin, a dotyczące działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...] obręb K. Jeśli tak, wnoszę o wskazanie przed jakimi sądami, organami postępowania przygotowawczego, sądami administracyjnymi były prowadzone ww. postępowania, pod jakimi sygnaturami oraz w drodze jakich orzeczeń zostały zakończone, w tym jakiej treści były to orzeczenia; 5. czy osoby trzecie zgłaszały względem Gminy Karsin roszczenia w stosunku do nieruchomości obejmujących działki ewidencyjne nr [...] , [...], [...], [...] obręb K., a jeśli tak w jakich latach, jakiego rodzaju roszczenia, a nadto informację, czy przedmiotowe roszczenia zostały przez Gminę Karsin uwzględnione, a jeśli tak to w jaki sposób i z jakim skutkiem; 6. czy względem działek ewidencyjnych nr [...] , [...], [...], [...] obręb K. prowadzone były postępowania uwłaszczeniowe, a jeśli tak to w jakich latach, pod jakimi znakami sprawy oraz w drodze jakich decyzji zostały zakończone; 7. czy Gmina Karsin planuje zainicjowanie postępowania w przedmiocie zasiedzenia działek ewidencyjnych nr [...] , [...], [...], [...] obręb K., wobec ich użytkowania, jako drogi gminnej przez okres wystarczający do stwierdzenia, że jej nabycie nastąpiło na rzecz Gminy Karsin właśnie na skutek zasiedzenia; przy czym, w jakim udzielenie informacji ww. zakresie stanowi de facto ujawnienie treści dokumentów, wnioskodawca wniósł o udostępnienie obok informacji przedmiotowych dokumentów w postaci ewentualnych (jawnych) orzeczeń sądowych, decyzji organów administracji publicznej, na piśmie w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Nadto wnioskodawca wskazał, że gdyby Gmina Karsin nie zainicjowała postępowania w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne, które składają się na drogę gminną nr 207026G w osadzie D., w przypadku w jakim doszłoby do ujawnienia, że brak jest możliwości przejęcia ww. drogi gminnej w trybie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, pozostaje on w gotowości, podobnie jak inni mieszkańcy osady, do wsparcia Gminy Karsin w zainicjowaniu postępowania sądowego oraz w jego prowadzeniu. Uzasadniając swoje wystąpienie do organu wnioskodawca wskazał, że jest mieszkańcem osady D., jego nieruchomość położona jest przy drodze gminnej nr 207026G, która w osadzie D. obejmuje między innymi działki ewidencyjne o numerach [...] , [...], [...], [...]. Wymieniona droga gminna stanowiła od niemal 200 lat główną drogę prowadzącą przez osadę D., co potwierdza fakt, że to właśnie wzdłuż przedmiotowej drogi wznoszone były kolejne budynki. Na skutek działań trzech mieszkańców osady D., które zablokowały ww. drogę gminną mieszkańcy osady mieszkający za ich posesją zostali pozbawieni możliwości korzystania z tej drogi. Mając zatem na względzie, że wskazana droga figuruje w gminnym wykazie dróg, jak i fakt, że zgodnie z przepisem art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych to wójt jest zarządcą przedmiotowej drogi - organ administracji publicznej winien być w posiadaniu żądanych informacji. Co więcej, mając na względzie, że żądane informację dotyczą de facto drogi gminnej (jej statusu prawnego, kwestii własności działek ewidencyjnych, z których ta się składa), jak i działań zarządczych podejmowanych przez zarządcę drogi, w tym działań zmierzających do zachowania drogi i przywrócenia jej przepustowości - stanowią one bezsprzecznie informacje publiczne w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – dalej powoływanej jako "u.d.i.p.". Pismem z 26 czerwca 2024 r. Urząd Gminy Karsin poinformował wnioskodawcę, że ze względu na charakter pytań konieczne jest odszukanie niezbędnych materiałów, dokumentacji w archiwum urzędu. W związku z tym odpowiedź zostanie udzielona najpóźniej w ciągu 30 dni od daty wpływu wniosku. W dalszej kolejności w piśmie z 3 października 2024 r. (RGI.7021.147.2024.KP) Wójt Gminy Karsin odpowiedział na ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej informując, że: Ad 1. Do czasu zamknięcia drogi przez jednego z właścicieli terenu, przez który przebiegał jej fragment, Gmina Karsin przez lata prowadziła regularne prace drogowe mające na celu utrzymanie wspomnianej drogi w należytym stanie technicznym. Prace obejmowały równanie, utwardzanie, a w okresie zimowym droga ta regularnie była odśnieżana. Ad 2. Gmina Karsin jest właścicielem działki oznaczonej geod. nr [...], obręb K. Przedmiotowa działka stała się własnością gminy w dniu 28.01.2020 r. na podstawie aktu notarialnego o sygn. akt 361/2020. Pozostałe działki stanowią własność prywatną. Ad 3. Nie były prowadzone żadne postępowania sądowe w przedmiocie zasiedzenia działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] obręb K. z udziałem Gminy Karsin. Ad 4. Dnia 16 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wszczął postępowanie sądowe sygn. akt III DK/Gd 39/20, które dotyczyło skargi jednego z mieszkańców m. D. w przedmiocie unieważnienia uchwały Rady Gminy Karsin w sprawie aktualizacji numerów dróg gminnych zaliczonych do kategorii dróg gminnych na terenie gminy Karsin, w której uwzględniona została droga gminna o nr 207025G przebiegającej przez miejscowość D. Ad 5. Do Gminy Karsin nie wpłynęły żadne roszczenia osób trzecich w stosunku do nieruchomości obejmujących działki ewid. nr [...], [...], [...], [...] obręb K. Ad 6. Względem działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] obręb K. nie były prowadzone postępowania uwłaszczeniowe. Ad 7. Gmina Karsin w chwili obecnej nie planuje zainicjowania postępowania w przedmiocie zasiedzenia działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] obręb K. Powyższa odpowiedź, datowana na dzień 3 października 2024 r., została wysłana na adres mailowy pełnomocnika wnioskodawcy w dniu 29 października 2024 r. po otrzymaniu przez organ skargi C. N. kierowanej do sądu administracyjnego na bezczynność organu. W dniu 29 października 2024 r. do organu wpłynęła bowiem skarga C. N. z 25 października 2024 r. na bezczynność Wójta Gminy Karsin w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z 7 czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nierozpoznanie wniosku do chwili sporządzenia skargi. Skarżący wniósł o: zobowiązanie Wójta Gminy Karsin do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność Wójta Gminy Karsin nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od Wójta Gminy Karsin na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł; zasądzenie od Wójta Gminy Karsin na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania i wskazał, że zwracał się do Wójta Gminy Karsin za pośrednictwem wiadomości e-mail 30 sierpnia 2024 r., oraz 20 września 2024 r., jak i pismem z dnia 20 września 2024 r. z wnioskiem o rozpoznanie wniosku, jednak do tej pory nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Skarżący wskazał, że nie otrzymał również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji, za wyjątkiem pisma z dnia 26 czerwca 2024 r. W ocenie strony, skoro organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku od ponad czterech miesięcy, tj. skarżącemu nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, organ dopuścił się w ten sposób rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i bezczynności w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Karsin wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił przy tym, że z uwagi na przeoczenie pracownika odpowiedź na wniosek została udzielona w dniu 29 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący zarzucił bezczynność Wójtowi Gminy Karsin w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 7 czerwca 2024 r. 2024 r. o udzielenie informacji publicznej, który wpłynął do organu w dniu 12 czerwca 2024 r. Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy Karsin należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu i jest uprawniony do jej udostępnienia. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej. Jednocześnie organ nie kwestionował, że żądany wniosek dotyczy informacji publicznej. Dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, a więc w terminie 14 dni, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie wskazane terminy nie zostały dochowane. Otrzymując wniosek w dniu 12 czerwca 2024 r., organ był zobowiązany do udzielenia odpowiedzi do dnia 26 czerwca 2024 r. W tym terminie mając na uwadze treść art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformowano stronę o powodach opóźnienia oraz wyznaczono nowy termin rozpoznania wniosku. Termin ten wskazano jako termin 30 dni liczonych od daty wpływu wniosku. Termin na udzielenie odpowiedzi został zatem wskazany przez organ najpóźniej na dzień 12 lipca 2024 r. i mieścił się w maksymalnym terminie 2 miesięcy wynikającym z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Organ uchybił jednak wskazanemu terminowi, ponieważ informacja publiczna została udzielona wnioskodawcy w dniu 29 października 2024 r. Z tych względów Sąd na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku). Ponieważ organ po wniesieniu skargi udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej, przyjąć należy, że w ten osób dokonał rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7 czerwca 2024 r. Tym samym brak jest po stronie Sądu podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, kwalifikacja naruszenia jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa oznacza zatem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1783/24). Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. Przekroczenie terminu rozpoznania wniosku w tej konkretnej sprawie - w granicach około 3 i pół miesiąca (licząc od dnia 12 lipca 2024 r. do dnia 29 października 2024 r.) również nie stanowi, zdaniem Sądu, okresu czasu, który można uznać za rażący. Sąd uwzględnił także, że informacja została udzielona, a akta sprawy potwierdzają, że brak wcześniejszego wysłania informacji do wnioskodawcy wynikał ze zlekceważenia poleceń organu, które niewątpliwie zostały wydane pracownikowi urzędu gminy w zakresie przygotowania i wysłania informacji w terminie wcześniejszym. Jak wynika bowiem z akt sprawy na wniosku z dnia 7 czerwca 2024 r. widnieje zarządzenie, aby przygotować projekt odpowiedzi w terminie 7 dni. Następnie wobec złożenia przez stronę pisma z dnia 20 września 2024 r. (które wpłynęło do organu w dniu 25 września 2024 r.), w którym wskazała, że nie otrzymała odpowiedzi na wniosek, na piśmie tym widnieje zarządzenie, aby przygotować odpowiedź w ciągu 2 dni to jest do dnia 27 września 2024 r. oraz ustalić kto jest odpowiedzialny za to, że wnioskodawcy nie udzielono jeszcze odpowiedzi. W związku z tym zarządzeniem przygotowano pismo udzielające informacji publicznej datowane na dzień 3 października 2024 r. popisane przez Inspektora ds. Gospodarki Komunalnej i Dróg Urzędu Gminy Karsin. Pismo to znajduje się w aktach sprawy. Według wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę pismo to, z uwagi na błąd pracownika nie zostało jednak od razu wysłane do strony, lecz dopiero w dniu 29 października 2024 r. Tak też w aktach sprawy znajduje się wiadomość e-mail datowana na dzień 29 października 2024 r., poprzez którą Inspektor ds. Gospodarki Komunalnej i Dróg Urzędu Gminy Karsin wystosował wskazaną odpowiedź na wniosek do pełnomocnika strony. Okoliczność, że informacja publiczna została udzielona stronie dopiero w tej dacie, a więc nie było wcześniejszych doręczeń pisma do strony, potwierdza oświadczenie złożone przez wójta w odpowiedzi na skargę oraz administracyjne akta sprawy. Organ odpowiada oczywiście za działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu swoich zadań. W takich okolicznościach sprawy, daniem Sądu, nie można jednak mówić o lekceważeniu wniosku przez organ. Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie podlega podwyższonej kwalifikacji. W oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził zatem, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji wyroku). W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., to jest w odniesieniu co do zgłoszonego przez stronę skarżącą żądania przyznania sumy pieniężnej (pkt 3 sentencji wyroku). Wskazać należy, że stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba zauważyć, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. Gdyby bowiem taki był zamiar ustawodawcy, wówczas brzmienie przepisu miałoby treść odmienną, obligując wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie ustanawiając taką możliwość. Obowiązujące w tej kwestii fakultatywne jedynie działanie sądu - bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek w ustawie - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. Przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej winno być zatem zastrzeżone jedynie do wyjątkowych przypadków, uzasadnionych szczególnie drastycznymi i zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wr 40/17). Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 294/16). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wskazać należy, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej nie został dodatkowo uzasadniony przez stronę, a jedynie poprzez fakt dopuszczenia się bezczynności przez organ. Przeciwko zastosowaniu powyższego środka przemawia przedstawiona powyżej ocena braku rażącego naruszenia przez organ prawa. Organ dopuścił się bezczynności, jednak rozpoznał wniosek poprzez udzielenie żądanej informacji, gdzie okres zwłoki wynosił około trzy i pół miesiąca. Jak wskazano wyżej, w okolicznościach tej konkretnie sprawy Sąd doszedł też do przekonania, że nie można mówić o lekceważeniu wniosku przez organ. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 597 zł odpowiadającą łącznie wysokości uiszczonego wpisu sądowego (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzeniu pełnomocnika (480 zł).