III SAB/Gd 59/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wójta Gminy [...] po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Gd 205/11 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata W. B. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Gd 205/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2010 r. (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 26 listopada 2010 r. (nr [...]), tj. decyzje wydane w sprawie przyznania M. K. zasiłku celowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w dniu 29 października 2010 r. M. K. (dalej: "strona", "skarżący") zwrócił się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o udzielenie pomocy finansowej na zakup jednej tony węgla na opał. Decyzją z dnia 26 listopada 2010 r. (nr [...]) Wójt Gminy odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2010 r. W zaleceniach dla organu ponownie rozpatrującego sprawę Sąd wskazał, na konieczność jednoznacznego zidentyfikowania potrzeb skarżącego (ustalenia jakiej formy pomocy oczekuje) oraz starannego ustalenia sytuacji życiowej skarżącego, w tym materialnej i finansowej, zarówno pod kątem spełnienia przesłanek z art. 39 ust. 1, jak również art. 41 ustawy o pomocy społecznej. W dniu 19 sierpnia 2013 r. M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na nie wykonanie przez Wójta Gminy wyżej opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący twierdził, że po ww. wyroku organ nie załatwił cały czas jego sprawy i nie otrzymał wnioskowanej pomocy w postaci zasiłku celowego. Wskazał, że pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. wystąpił do organu o wykonanie ww. wyroku. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o jej oddalenie, opisując przebieg postępowania w sprawie i twierdząc, że wyrok został wykonany a zarzuty skarżącego są bezpodstawne. Pismem procesowym z dnia 29 października 2013 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty twierdząc jednocześnie, że organ nie podaje prawdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów m.in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skarżący pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. wystąpił do Wójta Gminy z wezwaniem do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2011 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt II SA/Gd 205/11). Organ nie potraktował tego pisma, jako zażalenia na bezczynność i nie przesłał go do organu wyższego stopnia. W okolicznościach niniejszej sprawy należy przyjąć, iż pismo to stanowiło w istocie zażalenie na niezałatwienie po ww. wyroku sprawy w terminie, a zatem przyjąć należy, że skarżący spełnił wymóg wynikający z art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu została poprzedzona złożeniem przysługującego środka zaskarżenia i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi należy uznać ją za niezasadną. W przedmiotowej sprawie M. K. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy po wydaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt II SA/Gd 205/11). Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2010 r. (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 26 listopada 2010 r. (nr [...]) w przedmiocie zasiłku celowego. W konsekwencji należy przyjąć, że po wydaniu ww. wyroku sprawa wróciła do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (Wójta Gminy). Kontroli Sądu zatem w niniejszym postępowaniu podlega działanie organów administracji (w szczególności organu I instancji) mające na celu kontynuację postępowania administracyjnego, którego dotyczyły uchylone wskazanym wyrokiem decyzje, tj. załatwienia sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 29 października 2010 r. o udzielenie pomocy na zakup opału. Ocenie Sądu podlegać zatem musi ustalenie, czy po zwrocie akt sprawy zostały podjęte działania zmierzające do rozpoznania tegoż żądania (wniosku) skarżącego i załatwienia tej sprawy administracyjnej. W tym kontekście należy stwierdzić, że – jak wynika z przekazanych przez organ akt sprawy – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Gd 205/11) stał się prawomocny w dniu 2 czerwca 2011 r. Następnie prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy wpłynął do Wójta Gminy w dniu 29 czerwca 2011 r. Dnia 6 lipca 2011 r. Wójt Gminy – po przeprowadzonej w dniu 30 czerwca 2011 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego - wydał decyzję (nr [...]), którą odmówił M. K. pomocy finansowej służącej pokryciu kosztów zakupu żywności, środków czystości oraz w szczególności na zakup lekarstw z uwagi na brak wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Decyzja ta została zaskarżona, a następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 sierpnia 2011 r. (nr [...]), zaś sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja organu odwoławczego wpłynęła do organu I instancji w dniu 14 września 2011 r. W dniu 13 października 2011 r. Wójt Gminy – po przeprowadzonej w dniu 28 września 2011 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego - wydał decyzję (nr [...]), którą odmówił M. K. udzielenia pomocy finansowej w postaci zwrotnego specjalnego zasiłku celowego (precyzując w treści uzasadnienia jego przeznaczenie: "na zakup opału na sezon 2011/2012" i wskazując jako podstawę prawną art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej). Decyzja ta – w wyniku złożenia odwołania - została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 listopada 2011 r. (nr [...]), a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja organu odwoławczego wpłynęła do organu I instancji w dniu 9 stycznia 2012 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy – w wyniku przeprowadzonej w dniu 17 stycznia 2012 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego - Wójt Gminy wydał w dniu 8 lutego 2012 r. decyzję (nr [...]), którą odmówił udzielenia pomocy finansowej w postaci bezzwrotnego specjalnego zasiłku celowego. Następnie, decyzją z dnia 14 marca 2012 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 25 lipca 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 392/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzje organów obu instancji. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 18 września 2012 r. Prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy wpłynął do Wójta Gminy w dniu 10 października 2012 r. Decyzją z dnia 9 listopada 2012 r. (nr [...]) Wójt Gminy odmówił przyznania pomocy w formie bezzwrotnego celowego zasiłku ze względu na brak wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku umożliwiającego udzielenie pomocy na zakup opału. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r. (nr [...]). M. K. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r. (sygn. akt III SA/Gd 147/13) oddalił skargę. W myśl art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przedstawiona sekwencja podejmowanych przez organy administracji publicznej działań po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Gd 205/11) prowadzi do wniosku, iż organy nie pozostają w bezczynności w załatwieniu sprawy po wydaniu ww. wyroku. Sprawa administracyjna, której dotyczył wyrok tut. Sądu z dnia 6 kwietnia 2011 r. (tj. sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia 29 października 2010 r.) została ostatecznie rozstrzygnięta i zakończona w administracyjnym toku instancji. To natomiast, w jaki sposób – w odczuciu skarżącego - sprawa ta została zakończona, tj. jej merytoryczne rozstrzygnięcie, nie podlega ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).