III SAB/Gd 9/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki w przedmiocie wznowienia studiów oddala skargę. Wnioskiem datowanym na dzień 10 stycznia 2011 r. skierowanym do Prodziekana ds. Studiów Wydziału A. P. wniósł o wyrażenie zgody na wznowienie studiów niestacjonarnych na semestrze VIII – kierunek budownictwo, specjalność budownictwo ogólne. Pismem z dnia 18 stycznia 2011 r. Prodziekan ds. Studiów Wydziału poinformował A. P., iż do czasu zakończenia sporu prawno – sądowego, w jakim znajduje się wnioskodawca i uczelnia nie ma możliwości przedstawienia warunków reaktywacji na studiach niestacjonarnych. Pismem z dnia 21 stycznia 2011 r. skierowanym do Rektora A. P. zażalił się na niezałatwienie jego wniosku przez Dziekana wskazując, iż odrębna sprawa sądowa nie ma nic wspólnego z obecnie złożonym wnioskiem. Decyzją z dnia 1 lutego 2011 r. nr [...] Rektor rozstrzygnął o nieuwzględnieniu odwołania wniesionego przez A. P., co wynika z akt III SA/Gd 95/11. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismo w/w z dnia 21 stycznia 2011 r. było w istocie odwołaniem a nie zażaleniem. W sprawie reaktywacji studiów nie została jednakże wydana jakakolwiek decyzja administracyjna. Nie ma zatem możliwości aby na obecnym etapie sprawę rozstrzygać merytorycznie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2011 r. A. P. wniósł o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Rektora wskazując, iż organ zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie potraktował błędnie jako odwołanie od decyzji. W związku z tym Rektor z urzędu rozpatrując odwołanie, którego skarżący w istocie nie składał, dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Nadto w dniu 20 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła datowana na dzień 30 marca 2011 r. skarga A. P. na bezczynność Dziekana w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku z dnia 10 stycznia 2011 r. o wznowienie studiów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. (sprawa III SA/Gd 95/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Rektora z dnia 1 lutego 2011 r. wskazując w uzasadnieniu, że organ bez oparcia w obowiązujących przepisach uznał zażalenie skarżącego jako odwołanie od pisma Dziekana Wydziału. Z treści w/w pisma wynikało bowiem jednoznacznie, że nie jest ono odwołaniem lecz zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Decyzją Dziekana nr [...] z dnia 30 maja 2011 r. wyrażono zgodę na wznowienie przez A. P. studiów na Wydziale, w semestrze VII (studia niestacjonarne) w roku akademickim 2011/2012 z zobowiązaniem w/w do uzupełnienia stosownych różnic programowych. W piśmie procesowym z dnia 6 czerwca 2011 r. pełnomocnik organu wskazał, że skarżący nie wykazał bezczynności organów uczelni a sprawa wznowienia studiów została załatwiona w/w decyzją nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, które w prawnie ustalonym terminie mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończyły postępowania stosownym aktem lub czynnością. Dla dopuszczalności takiej skargi nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. W szczególności nie ma znaczenia czy bezczynność organu spowodowana została zwykłą opieszałością, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać dokonany. W rezultacie skarga na bezczynność jest nie tylko środkiem procesowym, mającym przeciwdziałać opieszałym działaniom administracji publicznej, ale umożliwia też dokonywanie przez sąd administracyjny prawidłowej wykładni prawa administracyjnego zwłaszcza wówczas, kiedy organ prezentuje pogląd, że żadna norma ustawowa nie zobowiązuje go i nie upoważnia do działania. Co nadto istotne, w sprawie ze skargi na bezczynność organu sąd administracyjny nie może odnosić się do kwestii mogących wpłynąć na merytoryczną treść przyszłego rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny w takim postępowaniu ocenia jedynie czy organ administracji wykonuje przewidziane prawem obowiązki, polegające na podejmowaniu czynności zmierzających do załatwienia sprawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 3/10, baza Lex nr 595338). Z akt rozpatrywanej obecnie sprawy wynika jednoznacznie, że decyzją Dziekana nr [...] z dnia 30 maja 2011 r., stanowiącą następstwo wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2011 r. wyrażono zgodę na wznowienie przez skarżącego studiów na Wydziale, w semestrze VII (studia niestacjonarne) w roku akademickim 2011/2012 z zobowiązaniem do uzupełnienia różnic programowych. Decyzja ta stanowi jednocześnie załatwienie wniosku z 10 stycznia 2011r. skierowanego do Prodziekana ds. Studiów Wydziału o wyrażenie zgody na wznowienie przez skarżącego studiów niestacjonarnych na semestrze VIII – kierunek budownictwo, specjalność budownictwo ogólne. Wydanie przez organ w/w decyzji wyłącza zatem możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Z wyżej wymienionej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.