III SO/Gd 3/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego w Słupsku grzywny z powodu nieprzekazania skargi postanawia wymierzyć Prezesowi Sądu Okręgowego w Słupsku grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi dotyczącej bezczynności i przewlekłości postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. W dniu 21 stycznia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął przekazany przez Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku (dalej również jako "organ") wniosek A. K. o wymierzenie kary grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Słupsku z powodu nieprzekazania skargi do sądu administracyjnego. Wniosek został zawarty w piśmie A. K. datowanym na dzień 12 listopada 2024 r., które skarżący złożył osobiście w biurze podawczym Sądu Okręgowego w Słupsku w tym właśnie dniu, to jest 12 listopada 2024 r. W nagłówku pisma z dnia 12 listopada 2024 r., podając dane osoby wnoszącej wskazano: "A. K. adres w aktach sygn. VU 125/24". Zaznaczono również, że wskazane pismo dnia 12 listopada 2024 r., zatytułowane "Wniosek&Skarga" jest kierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Sądu Okręgowego w Słupsku. W złożonym wniosku z dnia 12 listopada 2024 r. A. K. nie wystąpił o zwrot kosztów postępowania. Sprawa o wymierzenie grzywny z powodu nieprzekazania skargi została zarejestrowana przez tutejszy Sąd pod sygn. akt III SO/Gd 3/25. Jednocześnie w dniu 21 stycznia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana przez Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku skarga A. K. na bezczynność i przewlekłość postepowania Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku zawarta w piśmie A. K., datowanym na dzień 14 października 2024 r., które skarżący złożył osobiście w biurze podawczym Sądu Okręgowego w Słupsku w tym właśnie dniu, to jest 14 października 2024 r. W nagłówku pisma z dnia 14 października 2024 r. podając dane osoby wnoszącej również wskazano: "A. K. adres w aktach sygn. VU 125/24". Zaznaczono również, że wskazane pismo z dnia 14 października 2024 r. zatytułowane "Skarga" jest kierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Sądu Okręgowego w Słupsku. Sprawa ze skargi na bezczynność i przewlekłość została zarejestrowana przez tutejszy Sąd pod sygn. akt III SAB/Gd 25/25. Wskazane pisma z dnia 14 października 2024 r. i dnia 12 listopada 2024 r. zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z odpowiedzią Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku na skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Przesyłka zawierająca ww. dokumenty została nadana - jak wynika z adnotacji zawartych na kopercie - w dniu 17 stycznia 2025 r. (k. 6 akt sprawy) W odpowiedzi na skargę na bezczynność Prezes Sądu Okręgowego w Słupsku wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił dodatkowo, że wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 12 czerwca 2024 r. A. K. zaadresował jako pismo do Sądu Okręgowego w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i skierował je jako pismo procesowe do sprawy VU 125/24. W związku z tym wyjaśniono, że sędzia referent w tej sprawie wydał zarządzenie o przedłożeniu wniosku Prezesowi Sądu Okręgowego w Słupsku dopiero w dniu 29 października 2024 r. Spowodowało to, że Prezes Sądu Okręgowego w Słupsku zajął się sprawą począwszy od dnia jej przedłożenia w dniu 30 października 2024 r. Organ wyjaśnił ponadto, że istotnie w dniu 14 października 2024 r. skarżący złożył w biurze podawczym Sądu Okręgowego w Słupsku skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania w zakresie rozpoznania przez Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 12 czerwca 2024 r. W skardze tej rozszerzono przy tym wniosek o udzielenie informacji publicznej o dodatkowe żądanie. Następnie zaś pismem z dnia 12 listopada 2024 r. zatytułowanym "Wniosek&Skarga" wniósł o "wymierzenie Sądowi Okręgowemu w Słupsku pod dowództwem prezesa" grzywny w wysokości 20 000 zł za nieprzekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu skargi w terminie. Organ podkreślił, że w jego ocenie zarówno skarga z dnia 14 października 2024 r., jak i wniosek z dnia 12 listopada 2024 r. zostały złożone przez A. K. jako pisma procesowe do sprawy o sygn. akt VU 125/24. Prezes Sądu Okręgowego w Słupsku podkreślił, że pomimo wadliwie złożonych wniosków o udzielenie informacji publicznej udzielił wnioskodawcy pismami z dnia 15 listopada (w odniesienie do wniosku z dnia 12 czerwca 2024 r.) oraz z dnia 26 listopada 2024 r. (w odniesienie do rozszerzenia wniosku zawartego w skardze) żądanych informacji publicznych. Wyjaśniono, że z uwagi na udzielenie skarżącemu żądanych informacji publicznych Prezes Sądu Okręgowego w Słupsku pismem z dnia 29 listopada 2024 r. zwrócił się następnie do A. K. o zajęcie stanowiska w przedmiocie złożonych skarg. Pismo to nie zostało odebrane przez A. K. Organ stanął na stanowisko, że pozytywne załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej uwalnia od zarzutu bezczynności, a w konsekwencji przemawia za oddaleniem skargi. Zaznaczył też, że dopiero od dnia 29 października 2024 r. miał wiedzę o wniosku A. K. o udzielenie informacji publicznej i dopiero od tego momentu zaczął działać w sprawie. Wobec powyższego w ocenie organu uwzględniony nie może zostać również wniosek o nałożenie grzywny na Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku. Wskazując na art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ stanął na stanowisku, że w tej sprawie nałożenie grzywny nie jest zasadne. Nałożenie grzywny jest bowiem możliwe jedynie wówczas gdy sąd administracyjny uwzględnia skargą na bezczynność, do czego w tym wypadku, w ocenie organu, brak jest podstaw. W odpowiedzi na skargę jako znany sądowi powszechnemu adres A. K. wskazano ul. [...] w S. Ponieważ wniosek o wymierzenie grzywny, zarejesrtowany w sprawie o sygn. akt III SO/Gd 3/25 nie został opłacony, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 stycznia 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od wniosku w wysokości 100 zł. Ponieważ wniosek zawierał ponadto braki formalne, w wykonaniu odrębnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 stycznia 2025 r. skarżący został wezwany do ich usunięcia poprzez podanie swojego numeru pesel oraz podanie adresu zamieszkania. Wezwania do opłacenia skargi oraz uzupełnienia jej braków formalnych zostały ujęte w jednej przesyłce sądowej i zostały wysłane do A. K. na ww. adres przy ul. [...] w S. - wskazany w odpowiedzi na skargę jako adres strony związany ze sprawą VU 125/24. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwania, została ona skutecznie doręczona do rąk adresata w dniu 11 lutego 2025 r. Tym samym termin 7 dni do uiszczenia wpisu, jak i uzupełnienia braków formalnych skargi upływał z dniem 18 lutego 2025 r. Przed upływem ww. terminu, pismem nadanym w dniu 17 lutego 2025 r. skarżący wystąpił w sprawie III SO/Gd 3/25 o zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie 100 zł oraz o ustanowienie pełnomocnika do reprezentowania go w sprawie. W piśmie tym skarżący wskazał swój numer PESEL oraz adres do korespondencji: ul. [...] S. Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał w dniu 20 lutego 2025 r. zarządzenie, w którym wskazał, że skarżący uzupełnił braki skargi. Natomiast w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wniosek ten zarejestrowano pod sygn. akt III SPP/Gd 15/25 oraz przesłano skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SPP/Gd 15/25 referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wobec wniesionego przez skarżącego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 16 maja 2025 r. sygn. akt III SPP/Gd 15/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. Wobec powyższego w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2025 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 22 stycznia 2025 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od wniosku w wysokości 100 zł. Skarżący odebrał wezwanie dotyczące konieczności uiszczenia wpisu od wniosku w dniu 4 czerwca 2025 r. i w zakreślonym terminie opłacił wpis. Powyższe spowodowało możliwość merytorycznego procedowania w sprawie z wniosku o wymierzenie grzywny z powodu nieprzekazania skargi. W odrębnym piśmie z dnia 4 czerwca 2025 r. skarżący zawnioskował, aby również w sprawie o sygn. akt III SO/Gd 3/25 Sąd wymierzył organowi maksymalną karę grzywny. W sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt III SAB/Gd 25/25 Sąd wydał w dniu 14 marca 2025 r. postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu jej nieopłacenia oraz nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten jest zobowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy – co do zasady – w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Jednak niniejsza sprawa, w której A. K. złożył skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku dotyczy informacji publicznej, a przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się organu do wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. inicjuje samodzielne postępowanie sądowoadministracyjne. Z art. 154 § 6 p.p.s.a. wynika, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z powyższego wynika, iż wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od stwierdzenia niedochowania przez organ terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę bez względu na przyczynę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 231/14). Skarga wpłynęła do Sądu Okręgowego w Słupsku w dniu 14 października 2024 r., jednak nie została ona - wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy - przekazana do sądu w terminie 15 dni od jej otrzymania, czyli w terminie określonym przepisem art. 21 pkt 1 u.d.i.p., a dopiero w dniu 17 stycznia 2025 r. (data nadania). Ziściły się zatem przesłanki wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a, bowiem przepis ten dotyczy wyłącznie niedotrzymania przez organ ustawowego terminu przekazania skargi do sądu administracyjnego. Ponadto wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni też orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Dostrzec należy, że w przypadku spraw dotyczących skarg na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, z uwagi na ich specyfikę, gdzie przepisy k.p.a. stosuje się jednie w wąskim zakresie, obowiązek z art. 54 § 2 p.p.s.a. będzie obejmował - co do zasady - jednie przekazanie skargi oraz odpowiedzi na skargę, ponieważ w tych sprawach (o ile nie została w nich wydana decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej) nie prowadzi się akt administracyjnych sprawy. Jak wskazano w przywołanej wyżej uchwale NSA, przedmiotowa grzywna ma charakter dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się więc, że grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a spełnia trzy wyżej wskazane, dopełniające się funkcje grzywny. Jej główną funkcją niewątpliwie pozostaje dyscyplinowanie organów, które nie wykonują nałożonych na nie na mocy art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązków. Wskazana grzywna służy ponadto zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości, stanowi bowiem istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie lub przez znaczny okres czasu nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Funkcją grzywny jest jednak także ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w art. 55 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona została ostatecznie uznaniu sądu. Wymierzając organowi grzywnę sąd bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy - może uwzględnić m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1259/13, a także postanowienie WSA w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SO/Łd 17/17). Zgodnie więc z art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany wnioskiem skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział też dolnej granicy grzywny oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tej materii uznaniu sądu. Miarkując zatem wysokość grzywny sąd nie jest w żaden sposób związany wnioskiem strony. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego w Słupsku grzywny jest uzasadnione, jednak nie w wysokości wskazanej przez skarżącego. Zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2024 r. i w drugim półroczu 2024 r. (M.P. z 2025 r., poz.148), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2024 r. wyniosło 7 140,52 zł. Wynika z powyższego, że grzywna może być wymierzona organowi do kwoty 71 405,20 zł. Wymierzenie organowi grzywny we wnioskowanej przez skarżącego maksymalnej wysokości nie ma jednak uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarga na bezczynność i przewlekłość została osobiście złożona przez A. K. w biurze podawczym Sądu Okręgowego w Słupsku w dniu 14 października 2024 r. W skardze tej wprost wskazano, że jej adresatem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Wobec powyższego ustawowy termin na jej przekazanie tutejszemu Sądowi upływał z dniem 29 października 2024 r. Organ natomiast przekazał skargę Sądowi za pośrednictwem poczty w dniu 17 stycznia 2024 r. Sąd przyjął, że opóźnienie w wykonaniu przez organ ww. obowiązku wyniosło 80 dni. W przedmiotowej sprawie Sąd uwzględnił, że choć organ przekroczył wskazany w ustawie termin, to jednak ostatecznie przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego, co uwzględniono dokonując miarkowania wymiaru grzywny. Jednocześnie Sąd uwzględnił z drugiej strony, że grzywna, którą sąd może wymierzyć również w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a., jest podstawową gwarancją procesową realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.; Dz.U. z 1997 r, nr 78, poz. 483 ze zm.) i w swojej warstwie prewencyjnej ma służyć również zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. W przedmiotowej sprawie w istocie nie wskazano jakichkolwiek powodów, dla których organ nie dokonał przekazania skargi wcześniej, w tym nie dokonał tego przekazania także po otrzymaniu w dniu 12 listopada 2024 r., także kierowanego do tutejszego Sądu, wniosku o wymierzenie grzywny z uwagi na nieprzekazanie skargi. Powody takie nie zostały niewątpliwie wskazane przez organ i nie wynikają z akt sprawy. W szczególności twierdzenie organu, że A. K. złożył skargę z dnia 14 października 2024 r. i wniosek z dnia 12 listopada 2024 r. jako pisma procesowe w sprawie, która toczyła się w Sądzie Okręgowym w Słupsku pod sygn. akt VU 125/24, nie znajduje odzwierciedlenia w treści tych pism. W pismach tych A. K. wyraźnie bowiem wskazał, że są kierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i powinny być one przekazane adresatowi, nawet jeśli zawierały w ocenie organu określone braki. W szczególności wskazanie w nich adresu A. K. poprzez zwrot "adres w aktach sygn. akt VU 125/24, wobec takiego a nie innego wskazania adresata skargi i wniosku, nie powinno stanowić o zakwalifikowaniu skargi na bezczynność z dnia 14 października 2024 r. oraz wniosku z dnia 12 listopada 2024 r. jako pism procesowych w sprawie o sygn. akt VU 125/24. W tym zakresie dodatkowo podkreślić należy, że organ za pośrednictwem którego wnoszona jest skarga do sądu administracyjnego, czy też wniosek inicjujący odrębne postępowanie sądowoadministracyjne nie dokonuje badania skargi, czy wniosku pod względem spełnienia warunków formalnych, co należy do kompetencji sądu administracyjnego jako adresata skargi, czy wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie. Tym niemniej skarżący nie wskazując od razu i bezpośrednio w piśmie swojego adresu zamieszkania, lecz odwołując się w tym zakresie do akt sprawy zawisłej w sądzie powszechnym, niewątpliwie przyczynił się również sam do błędnego zakwalifikowania pisma w biurze podawczym. Ostatecznie w styczniu 2025 r. skargę z dnia 14 października 2024 r. przesłano do tutejszego Sądu łącznie z wnioskiem o wymierzenie grzywny z dnia 12 listopada 2024 r. Spowodowało to równoległe podjęcie przez Sąd czynności procesowych w obu tych sprawach. Dostrzec przy tym należy, że wraz z ww. skargą z dnia 14 października 2024 r. i ww. wnioskiem o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., organ przesłał jedynie odpowiedź na skargę. Nie przesłał natomiast odpowiedzi na wniosek. Organ nie wyjaśnił więc w istocie powodów, dlaczego nie przekazywał pism skarżącego do tutejszego Sądu. W odpowiedzi na skargę w zakresie dotyczącym grzywny wskazano jedynie - powołując się na art. 149 § 2 p.p.s.a.- że może być ona wymierzona jedynie w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, która w ocenie organu nie jest zasadna. Z powyższego wynika, ze wniosek o wymierzenie grzywny z dnia 12 listopada 2024 r. jest przez organ błędnie postrzegany jako część (uzupełnienie) skargi na bezczynność, podczas gdy z jego treści wprost wynika, że stanowi on wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi, który inicjuje odrębne postępowanie przed sądem administracyjnym w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. Ustawa p.p.s.a. przewiduje bowiem możliwość wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 156 § 6 p.p.s.a. nie tylko w ramach postepowania zainicjowanego skargą na bezczynność, ale także w innych przypadkach. Wymierzenie grzywny w kwocie 1000 zł (a zatem mieszczącej się w zakresie wyznaczonym przez art. 154 § 6 p.p.s.a.) jest zdaniem Sądu adekwatne do uchybienia, jakiego dopuścił się organ, nie przekazując skargi na bezczynność w ustawowym terminie, a nadto spełni rolę prewencyjną. Sąd, wymierzając grzywnę w ww. wysokości, wziął zatem pod uwagę jako okoliczność łagodzącą, że nieprzekazanie skargi nie stanowiło uporczywego działania organu, który ostatecznie przekazał skargę. W przypadku skarg na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, gdzie czas realizacji obowiązku przekazania skargi jest skrócony przez ustawodawcę, nieprzekazanie skargi przez 80 dni jest przekroczeniem kilkukrotnym, a zatem istotnym, nie ma jednak charakteru rażącego. Skarga nie została zlekceważona, organ dostrzegł konieczność jej przekazania i dokonał ostatecznie wskazanej czynności. Na podwyższenie wysokości grzywny wpływ miało to, że organ nie dostrzegł, że wniosek strony o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi, a więc składany w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. inicjuje odrębne postępowanie sądowoadministracyjne, i nie może być utożsamiany z wnioskiem o wymierzenie grzywny o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. W istocie organ nie udzielił więc odpowiedzi na wniosek skarżącego, ani nie ustosunkował się do niego, w tym nie wskazał żadnych istotnych powodów, dla których nie przekazał skargi na bezczynność. Powodem takim niewątpliwie nie jest rozpoczęcie procedowania wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 12 czerwca 2024 r., do którego organ przystąpił, jak wskazał, po przekazaniu mu go przez sędziego referenta to jest po dniu 29 października 2024 r. Powodem dla nieprzekazania skargi na bezczynność nie jest też udzielenie wnioskowanej informacji publicznej, po otrzymaniu skargi. Czynnością zbędną było też w tym kontekście występowanie do skarżącego po zrealizowaniu jego wniosku o udzielenie informacji aby ustosunkował się on wobec Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku co do swojej skargi, nawet jeżeli organ uznaje, ze jest ona bezprzedmiotowa. Konkludując, o ile nie można uznać 80 dni opóźnienia w przekazaniu skargi za rażące, to było ono niewątpliwie znaczne, a stwierdzone powyżej okoliczności uzasadniają zwiększenie dolegliwości grzywny. Szczególnie, że do przekazania skargi nie doszło także bezpośrednio po otrzymaniu wniosku o nałożenie grzywny w związku z nieprzekazaniem skargi w terminie do sądu administracyjnego. Uwzględniono też, że skarga na bezczynność została skierowana do podmiotu profesjonalnie zajmującego się stosowaniem prawa. Ewentualna błędna organizacja pracy biura podawczego w kwalifikowaniu skarg wnoszonych za pośrednictwem sądu powszechnego, jako zwykłych pism procesowych, niepodlegających przekazaniu do sądu administracyjnego, obciąża w tym wypadku Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku, który odpowiada za właściwą organizację pracy sądu. Przestrzeganie terminów procesowych w zakresie związanym z rozpoznanym skarg na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, a także procedury przekazania tych skarg do sądu administracyjnego jest niezbędne dla budowania zaufania obywateli do organów państwa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. - orzekł jak sentencji postanowienia.