I SA/Gl 10/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A Sp. z o.o. w T. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]r., nr [...]wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., obejmującego należność z tytułu zaliczki na poczet kosztów zastępczego wykonania nakazanych obowiązków. Przesyłka polecona zawierająca powyższe postanowienie adresowana do A Sp. z o.o. w T., została dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 25 października 2013 r. oraz powtórnie w dniu 5 listopada 2013 r. z powodu nieobecności adresata (adnotacja "adresat nieobecny"), o czym umieszczono zawiadomienie na drzwiach jego biura, a następnie w dniu 12 listopada 2013 r. wydana jej adresatowi. W dniu 11 grudnia 2013 r. (data nadania) A Sp. z o.o. w T. złożyła skargę na powyższe postanowienie. Skarga nie została własnoręcznie podpisana przez reprezentującego spółkę prezesa zarządu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie organ poinformował, że skarga została wniesiona w jednym egzemplarzu i nie została ona podpisana przez stronę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 stycznia 2014 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi na wyżej oznaczone postanowienie przez podpisanie skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie wskazano stronie skarżącej, że brak ten może zostać uzupełniony poprzez własnoręczne podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy, ewentualnie złożenie lub nadesłanie egzemplarza skargi własnoręcznie podpisanego. Przesyłka polecona z dnia 21 stycznia 2014 r. skierowana do strony skarżącej i zawierająca m.in. powyższe wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi została, z uwagi na nieobecność adresata, awizowana w dniu 24 stycznia 2014 r., o czym pozostawiono zawiadomienie w drzwiach adresata. W dniu 3 lutego 2014 r. przesyłkę tę awizowano powtórnie. Następnie w dniu 10 lutego 2014 r. przesyłka ta została zwrócona do tutejszego Sądu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Do chwili obecnej nie został usunięty brak formalny skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl z kolei art. 83 § 2 ppsa, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Stosownie do art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951 r. Nr 4, poz. 28 ze zm.) dniami wolnymi od pracy są niedziele. Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej "K.p.a".), znajdującego zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie odesłania zawartego w art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.). W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie wynika, że została ona odebrana w dniu 12 listopada 2013 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 25 października 2013 r., a następnie po raz drugi w dniu 5 listopada 2013 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 44 K.p.a. nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 8 listopada 2013 r. Termin bowiem do odebrania tej przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Okoliczność, że powtórne awizo pozostawiono dopiero w dniu 5 listopada 2013 r., czyli później niż siódmego dnia od daty pozostawienia pierwszego zawiadomienia, nie może mieć wpływu na zmianę terminu wynikającego z art. 44 K.p.a. Jeśli adresat nie odbierze przesyłki w ciągu 14 dni od dnia dostarczenia pierwszego awiza, uznać należy, że została ona doręczona prawidłowo. Termin nie może być przedłużony, nawet gdy listonosz pozostawi w skrzynce adresata drugie awizo później niż siódmego dnia od daty dostarczenia pierwszego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1640/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wydany na gruncie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., który reguluje kwestię doręczeń jak art. 44 K.p.a.) Odbiór decyzji przez adresata po upływie 14 dni od daty złożenia decyzji w urzędzie pocztowym jest to czynność organizacyjno-techniczna, nie mająca znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. LEX nr 529398, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 613/10, publ. LEX nr 1068765, również wydane na podstawie art. 150 Ordynacji podatkowej). Wobec powyższego wskazany w art. 53 § 1 ppsa trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia postanowienia, tj. od dnia 8 listopada 2013 r., upłynął w dniu 9 grudnia 2013 r. Jest tak dlatego, że koniec terminu przypadł na dzień ustawowo wolny od pracy, tj. niedzielę, 8 grudnia 2013 r., a zatem za ostatni dzień terminu uznać należy najbliższy dzień powszedni, czyli poniedziałek – 9 grudnia 2013 r. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 11 grudnia 2013 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Niezależnie od powyższego należy odnotować, że zgodnie z art. 57 § 1 ppsa skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 ppsa wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 ppsa. W myśl więc art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z tej przyczyny za podpis nie może być uznane jego mechaniczne odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu, gdyż nie czyni to zadość wymaganiom z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa (zob. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2542/11, publ. LEX nr 1152171, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 368/08, publ. LEX nr 504593, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 163/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W omawianej sprawie skarga nie została podpisana. Dlatego też strona skarżąca została wezwana, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Taka sytuacja wystąpiła w omawianej sprawie. Przyjdzie zatem stwierdzić, że skoro przesyłka z dnia 21 stycznia 2014 r. zawierająca m.in. wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi została awizowana po raz pierwszy w dniu 24 stycznia 2014 r., a następnie po raz drugi w dniu 3 lutego 2014 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło z dniem 7 lutego 2014 r. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma zostało dokonanie później niż siódmego dnia od daty dostarczenia pierwszego, z uwagi na to, że dzień 1 i 2 lutego 2014 r. przypadły na sobotę i niedzielę, skoro od daty tego pierwszego zawiadomienia do dnia zwrotu przesyłki do nadawcy upłynęło pełne 14 dni. Siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi upłynął zatem bezskutecznie z dniem 14 lutego 2014 r. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.