I SA/Gl 1008/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Bożena Suleja (spr.), Krzysztof Winiarski, Protokolant Paulina Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 17, art. 18 i art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954) Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż organ I instancji odmówił Z. L. zawieszenia postępowania egzekucyjnego, uzasadniając rozstrzygnięcie wymagalnością dochodzonych składek, a więc koniecznością kontynuowania postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych ZUS O/ Z. Inspektorat T., nr od [...] do [...] oraz od [...] do [...], obejmujących zaległości składkowe za 2005 rok (k. 33). Orzeczenie w tym przedmiocie zostało wydane na skutek złożonego przez zobowiązanego wniosku zawartego w zażaleniu z dnia [...] 2008r. dotyczącym postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. o uznaniu za bezzasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy [...] (k. 16 i 18). Wniosek o zawieszenie lub umorzenie postępowania ponowiony został w kolejnym zażaleniu, wniesionym w dniu [...] 2009r. (k. 23), które dotyczyło postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. o uznaniu za bezzasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych ZUS Oddział w Z. Inspektorat w T. nr od [...] do [...] oraz od [...] do [...] (k. 1-15). Uzasadnieniem wniosku o zawieszenie (lub umorzenie) postępowania egzekucyjnego była sporna wymagalność dochodzonych przymusowo zaległości składkowych na rzecz ZUS, podważana przez zobowiązanego w postępowaniach przed Sądem Rejonowym oraz Sądem Okręgowym w K., toczących się pod sygnaturami [...] , [...] oraz [...] oraz [...] . Zdaniem strony, z uwagi na ich decydujący wpływ na postępowanie egzekucyjne, powinno być ono zawieszone do czasu zakończenia trwających postępowań sądowych. Mając powyższe na uwadze Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia [...] 2009r. (k. 30) zwrócił się do wierzyciela o udzielenie informacji w tym zakresie. W odpowiedzi nadesłanej w dniu [...] 2009 r. wierzyciel wyjaśnił, że toczące się postępowania sądowe nie mają wpływu na dochodzony egzekucyjnie obowiązek zapłaty przez Pana Z. L. zaległych zobowiązań ZUS za 2005 rok (k. 32) i brak jest jakichkolwiek podstaw do zwieszenia postępowania egzekucyjnego. Na postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego zobowiązany wniósł zażalenie podkreślając, że w jego sprawie zasadnym jest zastosowania art. 56 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej ustawą egzekucyjną), w myśl którego zawieszenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić z powodu innych przypadków przedstawionych w ustawach. Możliwe jest także, zdaniem strony, zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej k.p.a.) stanowiącego, że zawieszenie postępowania przez organ administracyjny następuje w sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Rozpoznając zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w K. pismem z dnia [...] 2009r. (k. 37) zwrócił się do wierzyciela w trybie art. 35a ustawy egzekucyjnej o zajęcie stanowiska w przedmiocie argumentów prezentowanych przez zobowiązanego. W postanowieniu z dnia [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych potwierdził, że dochodzone egzekucyjnie zadłużenie składkowe Pana Z. L. za miesiące od [...] do [...] 2005 roku jest nadal wymagalne. Wierzyciel zaakcentował, iż zaległości objęte postępowaniem egzekucyjnym wynikają z deklaracji dobrowolnie składanych przez Z. L., wykazujących należności do zapłaty, które nigdy nie zostały uregulowane. Uwzględniając powyższe wyjaśnienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] do [...]. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z treścią art. 56 § 1 powołanej ustawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Nie ma również możliwości zastosowania uregulowania z art. 97 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż ten ostatni odnosi się do prawa procesowego a nie materialnego, jakim jest ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ nadzoru podkreślił, iż skoro organ egzekucyjny pozbawiony jest, w myśl art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej uprawnienia do badania zasadności i wymagalności dochodzonego przymusowo obowiązku to musi też konsekwentnie zaakceptować stanowisko wierzyciela. Od tego rozstrzygnięcia Z. L. w dniu [...] 2009r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Ponadto wydanemu orzeczeniu zarzucił złamanie zasady współżycia społecznego, złamanie zasady kontradyktoryjności i równości. Wniósł o uchylenie postanowienia i zawieszenie bądź umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie oświadczył, że niniejsza skarga jest powieleniem skarg wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. I SA/GL 481/09 oraz I SA/GL 703/09 i I SA/GL 704/09 i stąd też wniósł o ich łączne rozpoznanie. W treści skargi Z. L. wskazał na postępowanie sądowe przed Sądem Apelacyjnym w K. o przyznanie mu renty, potwierdzające w jego opinii, iż wymagalność dochodzonych kwot jest sporna. W dalszej kolejności skarżący podniósł, że w rozpoznawanej sprawie wymagalność dochodzonych kwot w pełnym bądź częściowym zakresie jest wątpliwa także ze względu na spór z wierzycielem przed Sądem Rejonowym w K. - sygn. akt [...] , a także przed Sądem Okręgowym w K. - sygn. akt [...] . W tych okolicznościach zasadnym było zastosowanie art. 56 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego ani wierzyciel, ani organ egzekucyjny nie dostrzegł związku między toczącymi się postępowaniami sądowymi, a wszczętym postępowaniem egzekucyjnym. Wyraził on przekonanie, że działanie organu rentowego było pozbawione podstaw prawnych. Dalej skarżący zauważył, że nie jest prawdą twierdzenie o jego uporczywym uchylaniu się od wykonania obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Podkreślił, że od 2000 roku nie ma regularnych dochodów, o czym organ egzekucyjny posiadał informacje, a drobne kwoty z prac dorywczych nie wystarczają na zaspokojenie jego elementarnych potrzeb życiowych. Zarzucił także brak informacji o terminie i miejscu wniesienia środka zaskarżenia i podniósł, iż terminowe wniesienie przez niego środka zaskarżenia nie było zasługą organu egzekucyjnego, a wynikało z jego determinacji i dociekliwości, co znajduje potwierdzenie w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., [...]. Na koniec skarżący oświadczył, że jego kontakt z wierzycielem tj. ZUS Inspektorat w T. jest nieprawidłowy, bowiem czuje ze strony wierzyciela agresję skierowaną przeciw jego osobie. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe argumenty, że sprawie nie zachodzi żadna z podstaw zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w powołanych w postanowieniu przepisach ustawy. Dodatkowo organ podniósł, iż na tle zgromadzonego materiału dowodowego bezzasadnym jest zarzut o nieprawidłowym wskazaniu sposobu zaskarżenia postępowania egzekucyjnego, natomiast kwestia poruszona w powołanym piśmie z dnia [...] 2006r. nie dotyczy rozpoznawanej sprawy a zatem nie wymaga omówienia. W piśmie z dnia [...] 2010 r. skarżący złożył wnioski procesowe o dopuszczenie dowodu z akt sprawy I SA/GL 553/10 oraz I SA/GL 554/10, które jego zdaniem dotyczą tego samego problemu i mają miejsce pomiędzy tymi samymi stronami a nadto dopuszczenie dowodów z: kserokopii druków VAT-7 za okres od [...] 2004 do [...] 2005 dla wykazania, że w tym czasie nie prowadził działalności gospodarczej, kserokopii zaświadczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o dochodach za rok 2004 i 2005, kserokopii decyzji Prezydenta Miasta K. o wykreśleniu z ewidencji, kserokopii pisma Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2006 r. którym organ ten przyznaje rację, iż skarżący był nieprawidłowo pouczony przez ZUS o formie, terminie i miejscu wniesienia środka zaskarżenia. Powyższe wnioski dowodowe zostały przez Sąd oddalone na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga – wbrew twierdzeniom w niej zawartym – nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zdaniem Sądu, postanowienie organu nadzoru nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przede wszystkim stwierdzić należy, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych nr od [...] do [...] oraz od [...] do [...] dotyczących zaległości w składkach ZUS za 2005 rok. W toku postępowania skarżący podniósł w tym zakresie, że dyskusyjna pozostaje kwestia wymagalności dochodzonych kwot na tle sporu z wierzycielem przed Sądem Rejonowym w K. - sygn. akt [...] , a także przed Sądem Okręgowym w K. - sygn. akt [...]. Zdaniem strony skarżącej uzasadnia to zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a konkretnie pkt 5 tego artykułu, względnie na podstawie art. 97 § 1 pkt.4 k.p.a. Odnosząc się do tej kwestii wskazać trzeba, że przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione w powołanym przepisie art. 56 § 1 ustawy. Innymi słowy, katalog przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w powyższym przepisie ma charakter zamknięty. W myśl tego uregulowania postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie może budzić wątpliwości, że nie znajdują w niej zastosowania przesłanki opisane w punktach od 1 do 3 cytowanego przepisu. Nie wystąpiła bowiem żadna z okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego na powyższych podstawach. Nie miało również miejsca żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela (art. 56 § 1 pkt 4). Ze stanowiska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wyrażonego w piśmie z dnia [...] 2009 r. oraz w postanowieniu z dnia [...] r. wynika jednoznacznie, że wierzyciel nie znalazł podstaw do żądania zawieszenia postępowania egzekucyjnego wobec Z. L.. Wierzyciel nie wystąpił również z żądaniem wstrzymania postępowania w myśl przepisu art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z uwagi na wniesienie powództwa do sądu, kwestionującego istnienie lub wysokość egzekwowanej należności. W opinii wierzyciela nie wystąpiły okoliczności uzasadniające taki wniosek. Wręcz przeciwnie, podstawą należności określonych w tytułach wykonawczych o numerach [...] do [...] , przekazanych w 2006r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. były złożone osobiście i dobrowolnie przez Z. L. deklaracje rozliczeniowe DRA za miesiące [...] -[...] /2005. Sam fakt późniejszego wniesienia pozwu przez zobowiązanego nie świadczy jeszcze o tym, że żądanie zawarte w pozwie jest uzasadnione. Jak słusznie podniósł organ egzekucyjny, treść art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej przesądza, iż organ ten nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 1998r., sygn. akt III SA 1418/97) a zatem jest w tym zakresie związany stanowiskiem wierzyciela. Nie można też zgodzić się z poglądem skarżącego, że w niniejszej sprawie istnieje przyczyna zawieszenia ujęta w pkt 5 w/w przepisu, obejmująca "inne przypadki przewidziane w ustawach". Przede wszystkim skarżący nie sprecyzował, jakie przepisy innej ustawy miałyby znaleźć zastosowanie w niniejszej sytuacji a zatem nie jest możliwe ustosunkowanie się do tego zarzutu. Zasadnie natomiast stwierdziły organy, że podstawa zawieszenia postępowania egzekucyjnego winna znajdować się w konkretnych przepisach prawa (prawo upadłościowe i naprawcze, postępowanie restrukturyzacyjne). Nie mogą być jednak brane pod uwagę w postępowaniu egzekucyjnym okoliczności wskazane w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. zawieszenie postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pogląd ten jest ugruntowany zarówno w literaturze przedmiotu (vide. Dariusz Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz 2008, Unimex) jak i w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu przytoczyć można wyrok NSA z 14 października 1998 r., sygn. akt III SA 762/97, w który Sąd uznał, że: "przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie tworzy samodzielnej podstawy dla zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Ostatni z wymienionych przepisów odsyła wprawdzie do uregulowania zawartego w k.p.a., nakazując jego odpowiednie stosowanie, jednakże dotyczy to kwestii nie objętych wprost unormowaniem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tymczasem art. 56 cyt. ustawy wylicza w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego". Reasumując, podstawy do zawieszenia postępowania, o jakich mowa w art. 56 ustawy egzekucyjnej, zostały wymienione w sposób enumeratywny i przepisy art. 97 k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym nie mają zastosowania (por. także wyroki NSA: III SA 4497/97 z dnia 14 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 1676/97 z dnia 9 grudnia 1998 r. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2004 r., sygn. akt III SA 2376/03, wyrok WSA w Kielcach z dnia 27 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Ke 759/08). Stanowisko to Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela. Z powyższych względów zarzut strony skarżącej naruszenia przepisów art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej oraz 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy uznać za całkowicie chybiony. Także i pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania trudna sytuacja majątkowa zobowiązanego (vide. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2001r. sygn. akt SA/Sz 1636/99, w którym podniesiono, że powołane przez skarżącego takie okoliczności, jak zagrożenie jego egzystencji bądź działań gospodarczych nie stanowią przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego) jak również podnoszone uchybienia co do pouczenia o środkach zaskarżenia oraz agresywna postawa wierzyciela. Przyczyny te nie mieszczą się bowiem w katalogu przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Konkludując powyższe rozważania wskazać także należy, iż składowi orzekającemu w niniejszej sprawie znane są z urzędu orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zapadłe w postępowaniach o sygn. akt I SA/GL 481/09 oraz I SA/GL 703/09 i I SA/GL 704/09 (dwie ostatnie sprawy zostały rozpoznane pod sygn. I SA/GL 553/10 i I SA/GL 554/10). W tej kwestii wypada zauważyć, że w sprawie I SA/GL 481/09 tutejszy Sąd rozstrzygnął skargę Z. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r., nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych ZUS Oddział w Z. Inspektorat w T. o numerach od [...] do [...] oraz i [...] do [...] obejmujących zaległości składkowe zobowiązanego powstałe w 2005r. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] 2010r. Sąd oddalił skargę Z. L. na postanowienie organu nadzoru. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego nie jest ustalenie treści obowiązku obciążającego stronę zobowiązaną, lecz doprowadzenie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Postępowanie egzekucyjne nie stanowi bowiem kolejnej instancji postępowania jurysdykcyjnego. Sąd przesądził także, iż nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ egzekucyjny art. 56 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej oraz art. 97§ 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły bowiem podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jak z tego wynika, w w/w prawomocnym orzeczeniu Sąd przedstawił tożsamą ocenę prawną zaistniałego stanu faktycznego. Pozostałe sprawy, na które powołała się strona skarżąca dotyczą postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2009r., na mocy których utrzymano w mocy orzeczenia organu egzekucyjnego o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego ZUS Oddział w Z. Inspektorat w T. nr [...] oraz na podstawie tytułów wykonawczych ZUS Oddział w Z. Inspektorat w T. nr [...] do [...] oraz nr [...] do [...] obejmujących zobowiązania Z. L. w składkach ZUS za 2004 rok. Wyrokami z dnia 15 lipca 2010r. tutejszy sąd uchylił przedmiotowe postanowienia organu nadzoru aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Pozostaje to jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Stwierdzić bowiem trzeba, że postępowania te dotyczyły innych tytułów wykonawczych, dotyczących innych okresów i należności. Ponadto nie zachodzi tożsamość przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 1) oraz umorzenie tegoż postępowania (59 § 1). Egzekucyjny organ odwoławczy, który rozpatruje zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie nie podlegającej rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej nie może orzec zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 związku z art. 144 k.p.a., to jest uchylić wadliwe postanowienie i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Organ drugiej instancji jest bowiem powołanym, w tym fragmencie postępowania do ponownego rozpatrzenia sprawy w takim zakresie jak organ pierwszej instancji W sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego może chodzić wyłącznie o rozstrzygnięcia dotyczące zawieszenia (odmowy) lub podjęcia (odmowy) zawieszonego postępowania. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia - w zakresie oraz według kryteriów określonych w przytoczonych na wstępie przepisach - stwierdzić należało, że przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania. Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regułą prawa, tym samym nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.