I SA/Gl 1021/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu miasta w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca A Sp. z o.o. we W., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu do budżetu miasta dotacji przekazanej B w B., tj. kwoty [...]zł stanowiącej część dotacji przekazanej w okresie od stycznia do grudnia 2012 r. – jako pobranej w nadmiernej wysokości – wraz z odsetkami i kwoty [...]zł stanowiącej część dotacji przekazanej w okresie od stycznia do grudnia 2012 r. – jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem – wraz z odsetkami. W skardze pełnomocnik strony wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W obszernym uzasadnieniu skargi zawarto umotywowanie powyższego wniosku, w ramach którego podniesiono, że zachodzi realne i skonkretyzowane niebezpieczeństwo poniesienia przez stronę skarżącą znacznej szkody z uwagi na dużą wartość ustalonej przez organ kwoty zwrotu do budżetu miasta. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, nie ustosunkowując się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast, w myśl art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji adresowany był w pierwszej kolejności do organu. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby organ odniósł się do złożonego wniosku, co należy ocenić krytycznie. Podkreślić jednocześnie wypada, że od chwili przekazania skargi przez organ sądowi administracyjnemu właściwy do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest już tenże sąd. Przechodząc dalej zaakcentować trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania dotyczyć może jedynie takiego aktu, który nadaje się do wykonania. Aktami takimi są w szczególności te, które nakładają na ich adresatów obowiązek świadczenia. Z tego rodzaju decyzją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem utrzymuje ona w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na stronę skarżącą obowiązek zwrotu części dotacji wraz z należnymi odsetkami. Niewątpliwie wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy, ponieważ art. 61 § 3 P.p.s.a. uzależnia zastosowanie tej instytucji od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Regulacja ta nakłada na wnioskodawcę określone obowiązki. Strona skarżąca dążąc bowiem do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, opubl. w Lex nr 1464732). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, opubl. w Lex nr 1145639). We wniosku należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, opubl. w Lex nr 1470059). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawarty w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik strony skarżącej ograniczył się bowiem do powołania ogólnego twierdzenia o wyrządzeniu znacznej szkody, które nie zostało poparte jakąkolwiek dokumentacją. Sąd analizując akta sprawy również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania decyzji. W szczególności taką okolicznością nie jest, akcentowana przez pełnomocnika strony skarżącej, sama konieczność spłaty dotacji przypisana decyzją pierwszoinstancyjną. Podkreślić wypada, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych powoduje dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, opubl. w Lex nr 742913). Na marginesie godzi się zauważyć, że za uwzględnieniem wniosku nie może także świadczyć kwestia ewentualnego naruszenia prawa w toku postępowania administracyjnego. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa może nastąpić jedynie w fazie sądowego postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku. W postępowaniu wpadkowym, dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji, bez znaczenia są zarzuty merytoryczne dotyczące wadliwości samej decyzji, albowiem przesłanki wstrzymania wykonania aktu przez sąd administracyjny odnoszą się jedynie do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.