I SA/Gl 1023/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. od dochodów z tytułu objęcia udziałów w spółce w zamian za wkład niepieniężny postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] określającą D. L. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. od dochodów uzyskanych z tytułu objęcia udziałów w spółce w zamian za wkład niepieniężny w kwocie [...] zł. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, a także spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazując następnie na orzecznictwo sądów administracyjnych, przytoczył definicje zwrotów użytych w treści art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki". Zaznaczył, że skarżąca w latach 2013-2014 prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na realizacji projektów budowlanych, która została zakończona z dniem 13 października 2015 r. Obecnie skarżąca ponownie jest przedsiębiorcą, zajmując się od dnia 7 marca 2017 r. pośrednictwem w obrocie nieruchomościami. Pełnomocnik skarżącej zaakcentował, że jedyne źródło zabezpieczenia lub spłaty zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji stanowić może majątek osobisty skarżącej uszczuplony o kwotę 1 mln złotych uiszczoną dobrowolnie w dniu 4 sierpnia 2017 r. na rachunek urzędu skarbowego. Do istotnych składników majątku skarżącej zaliczono udziały w spółce prawa handlowego o łącznej wartości nominalnej [...] złotych (wartość księgowa wg sprawozdania finansowego za 2016 r. wynosi ponad [...] zł) oraz nieruchomości o szacunkowej wartości [...] zł. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej "zarówno dobrowolna, jak i wymuszona egzekucją spłata zobowiązań finansowych (..) musi uwzględniać konieczność przeprowadzenia stosunkowo długotrwałego procesu sprzedaży składników majątku z jednej strony, z drugiej zaś – charakter ww. aktywów winien w należyty sposób zabezpieczać interesy wierzyciela publicznoprawnego w postaci hipoteki lub zastawu skarbowego". Zaznaczył, że kwota podatku wraz z odsetkami przekracza możliwości finansowe skarżącej, gdyż nie posiada ona środków finansowych na jej zapłatę, zaś sprzedaż posiadanego majątku bez szkody dla skarżącej wymaga czasu i zaangażowania. Jego zbycie w drodze egzekucji narazi natomiast skarżącą na znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki w postaci zakłócenia funkcjonowania prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, utraty płynności finansowej i możliwości bieżącego regulowania zobowiązań, co doprowadzi do likwidacji działalności. Pełnomocnik skarżącej zaakcentował, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli na spieniężenie części aktywów za godziwą cenę bez szkody dla skarżącej i utrzymanie budowanej przez wiele lat renomy firmy. Końcowo pełnomocnik skarżącej podniósł, że sytuacja w jakiej znalazła się skarżąca uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji z wyżej wskazanych przyczyn, które znalazły swoje odbicie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W piśmie procesowym z dnia 22 września 2017 r. organ odwoławczy poinformował, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. przychylił się do wniosku podatniczki i rozłożył na 36 rat zaległy podatek dochodowy od osób fizycznych, wynikający z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji wraz z odsetkami za zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: | Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 | |r., poz. 1369 ze zm.), dalej "ppsa", wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. | |Natomiast na podstawie art. 61 § 3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części | |zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.| Wskazać zatem przyjdzie, że w art. 61 § 3 ppsa przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 298/14, LEX nr 1500173). Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające przekonania strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W przypadku, gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącą zobowiązanie pieniężne nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do zachwiania funkcjonowania prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Skoro skarżąca dąży do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia szkody majątkowej, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że egzekucja kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej i możliwość bieżącego regulowania zobowiązań, co skutkować może likwidacją działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. Nie przedstawił jednakże przy tym jakiejkolwiek dokumentacji, która obrazowałaby aktualną sytuację finansową skarżącej. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, że dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14). Tymczasem pełnomocnik skarżącej nie przedłożył dokumentacji, która pozwoliłaby ocenić sytuację majątkową skarżącej, co z kolei powoduje, że Sąd nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13). Przede wszystkim należy zauważyć, że w niniejszej sprawie w stosunku do skarżącej została wydana decyzja w przedmiocie ulgi podatkowej, tj. decyzja o rozłożeniu na raty zobowiązania podatkowego, wynikającego z zaskarżonej decyzji. W wyniku wydania tej decyzji doszło do podzielenia kwoty zaległego podatku na części i ustalenia dla tak określonych części nowych terminów płatności. Dopóki zatem skarżąca będzie w terminie regulowała poszczególne raty, nie zostanie wszczęte postępowanie zmierzające do wyegzekwowania całej zaległości. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.