I SA/Gl 1037/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja (spr.), Protokolant st. sekretarz sadowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi H. Z., A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania omyłki w decyzji dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 215 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm. dalej O.p.) - po rozpatrzeniu zażalenia H.Z. i A.Z. na postanowienie [...] Nr [...], wydanego z upoważnienia Wójta Gminy K. w przedmiocie odmowy sprostowania na wniosek strony omyłki pisarskiej w decyzji ostatecznej Wójta Gminy K. z dnia [...] Nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, iż pismem z dnia 15 maja 2014 r. H.Z. i A.Z. (dalej wnioskodawcy) wskazali, iż w decyzji dnia [...] wystąpiła pomyłka polegająca na niewłaściwym określeniu powierzchni gruntów pozostałych - zamiast 625 m2 w decyzji wskazano i obliczono podatek od 590 m2. Decyzja, której dotyczy ww. pismo została poddana kontroli instancyjnej przez SKO w C., które nie dopatrzyło się żadnych uchybień i utrzymało ją w mocy. W dniu [...] organ I instancji wydal postanowienie odmawiające prostowania omyłki w decyzji ostatecznej Wójta Gminy K. z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie nie popełniono pomyłki albowiem wskazana w decyzji powierzchnia gruntów jest tożsama z powierzchnią wskazaną w aktualnym dla danej nieruchomości wypisie z ewidencji gruntów i budynków. Rozpoznając sprawę merytorycznie Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez siebie decyzji. Przepis ten nie zawiera definicji tych pojęć, zatem należy mieć na względzie potoczne ich znaczenie. Błędem rachunkowym, który może być prostowany w tym trybie, jest więc omyłka w działaniu matematycznym, które zostało włączone do decyzji jako jego część składowa. Sprostowanie oczywistej omyłki nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. W wyroku z dnia 23 marca 2012 r. o sygn. akt II FSK 1830/10 NSA podkreślił, że "tryb określony w art. 215 § 1 O.p. przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne, a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści". Dalej Kolegium podniosło, że z akt sprawy podatkowej wynika, iż organ podatkowy wydając decyzję w pierwszej instancji oparł się na danych wynikających z aktualnego wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonego dla nieruchomości wnioskodawców. Ewidencja ta, ze względu na art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 240 poz. 2027 z późn. zm.) tej ustawy, stanowi podstawę wymiaru podatków i zgodnie z art. 194 § 1 O.p., jako dokument urzędowy sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Z tego powodu podważenie zawartych w niej zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić tylko w postępowaniach prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji publicznej, nie zaś w postępowaniu podatkowym. Szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków określają przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Mając to na względzie Kolegium stwierdziło brak podstaw do uwzględnienia zażalenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych postanowień organów obu instancji. Podnieśli, iż prawidłowo obliczyli zobowiązanie pieniężne za rok 2014 r. od nieruchomości, a swoim postępowaniem organy podatkowe chcą ich pozbawić prawa własności gruntu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwaną dalej p.p.s.a.). Ponadto Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza prawa. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie sprostowania omyłki w ostatecznej decyzji z dnia [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 rok. Skarżący zwrócili się o sprostowanie ww. decyzji podatkowej w zakresie powierzchni opodatkowanych gruntów. W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należało, iż zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające zostały wydane z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa. Ustawodawca przewidział w art. 215 O.p. możliwość prostowania omyłek zaistniałych w wydawanych orzeczeniach, z zastrzeżeniem jednak aby omyłki te miały charakter oczywistości. Zgodnie z treścią ww. przepisu organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Podkreślenia wymaga, iż sprostowaniu w tym trybie podlega jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanej decyzji lub postanowienia. Oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji (postanowienia). Przy czym, sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Zgodzić się przyjdzie z konstatacją organu II instancji, że przepis art. 215 § 1 O.p. nie zawiera definicji pojęcia "błąd rachunkowy", czy też "oczywista omyłka". Stosując powyższy przepis, należy mieć zatem na uwadze potoczne znaczenie ww. pojęć. "Oczywistą omyłką" będzie błąd polegający na tym, że w decyzji organu podatkowego poprzez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską (błąd pisarski) zostało wyrażone coś, co w sposób jasny i widoczny jest sprzeczne z myślą prezentowaną jednoznacznie przez ten organ w sentencji, jak i w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji (stosownie do treści art. 210 § 1 O.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że "oczywistą omyłką" mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, czy zły dobór słów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10).Utrwalony jest także pogląd, że wszystkie wymienione w art. 215 § 1 O.p. wady decyzji charakteryzuje cecha ich oczywistości, czyli że są to błędy niezamierzone i widoczne bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń. Innymi słowy, oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Wskazana cecha stanowi jednocześnie granicę dopuszczalności sprostowania decyzji w trybie art. 215 § 1 O.p. W trybie tego uregulowania można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, pozostające bez wpływu na meritum orzeczenia. W ocenie Sądu, w ustalonym stanie faktycznym uprawnione było przyjęcie przez organy, że w sprawie nie wystąpiła oczywista omyłka. Zauważyć należy, że decyzja podatkowa z dnia [...] (a zatem także odnośnie powierzchni gruntu) była przedmiotem merytorycznej kontroli przez organ wyższej instancji w ramach postępowania odwoławczego, który nie dopatrzył się żadnych uchybień przy jej wydaniu. Nie może zatem być mowy o "oczywistej omyłce" w zakresie powierzchni nieruchomości. Nie jest to bowiem błąd słowny (pisarski lub komputerowy) lub też inna nieistotna wadliwość. Słusznie zatem organy podatkowe uznały, że sprostowane decyzji zgodnie z wnioskiem skarżących prowadziłoby do zmiany ustaleń organu co do istoty rozstrzyganej sprawy, a więc do merytorycznej ingerencji w treść rozstrzygnięcia. To zaś wykracza poza ramy postanowienia, o którym mowa w art. 215 § 1 O.p. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.