I SA/Gl 1069/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. H. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. Postanowieniem oznaczonym w sentencji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez K. H. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] r. nr [...] obejmującego zaległości w opłacie abonamentowej rtv i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, z uwagi na "ważny interes zobowiązanego" oraz "rażące i oczywiste błędy organu skarbowego I i II instancji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać przyjdzie, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "ppsa") jest to, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części danego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Podkreślenia więc wymaga, że choć każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom [tak Ł. Strzępek (w:) "Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory", R. Mikosz (red.), Warszawa 2008, str. 188]. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W orzecznictwie podkreśla się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12). W omawianej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. uchylającego postanowienie organu I instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ oraz o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji. W ocenie Sądu w świetle przedstawionych wyżej uwag, nie budzi wątpliwości, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania. Zaskarżone postanowienie ma charakter jedynie kasatoryjny, a istota takiego postanowienia wyraża się przede wszystkim w tym, że w wyniku orzeczenia organu II instancji nie następuje merytoryczne "załatwienie sprawy", lecz uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Postanowienie to nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę ani obowiązku, ani uprawnia do podejmowania określonych działań. Jeżeli zaś chodzi o postanowienie organu I instancji uznające za niezasadne zarzuty zgłoszone w prowadzonej egzekucji administracyjnej wskazać należy, że postanowienie to nie obliguje skarżącego do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Postanowienie to nie powoduje żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada nowych praw i obowiązków, które podlegałyby wykonaniu, nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów. Wobec tego, zdaniem Sądu, postanowienie organu I instancji nie posiada przymiotu wykonalności i z tego powodu nie można uznać za zasadne żądanie wstrzymanie wykonania tego aktu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.