I SA/Gl 1086/25

11 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny (spr.), , , po rozpoznaniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 26 czerwca 2025 r. nr 2401-IOD-2.4102.16.2025 UNP: 2401-25-164712 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu nieujawnionych źródeł przychodu za 2020 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z 8 sierpnia 2025 r. K. K. (dalej: skarżąca), zastępowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 16 września 2025 r., w piśmie z 22 września 2025 r. pełnomocnik skarżącej została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącej oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca m.in. pismo sądowe z 22 września 2025 r. została doręczona (wydana) pełnomocnikowi skarżącej przez operatora pocztowego 9 października 2025 r., po jej dwukrotnej awizacji przez tegoż operatora 24 września 2025 r. i 2 października 2025 r. Zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w placówce operatora pocztowego pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej, co wynika z treści potwierdzenia odbioru ww. przesyłki i pisma operatora pocztowego z 27 listopada 2025 r. Pełnomocnik skarżącej usunęła braki skargi w piśmie z 15 października 2025 r. Przesyłka pocztowa zawierająca ww. pismo została nadana 16 października 2025 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przepis art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowi, że pismo strony powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go nie mając takiego obowiązku. Przepis art. 215 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 73 § 1-4 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 p.p.s.a. pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 listopada 2012 r. sygn. akt II FZ 942/12, z 5 marca 2013 r. sygn. akt II FZ 40/13, z 27 września 2013 r. sygn. akt II OZ 810/13; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach przepis art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 188/10). Innymi słowy późniejsze odebranie na żądanie strony pisma po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2). W oparciu o znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru i pismo operatora pocztowego z 27 listopada 2025 r. Sąd ustalił, że przesyłka pocztowa adresowana do pełnomocnika skarżącej zawierająca m.in. pismo sądowe z 22 września 2025 r. była dwukrotnie awizowana, wpierw 24 września 2025 r., a następnie 2 października 2025 r., po czym została wydana przez operatora pocztowego temu pełnomocnikowi 9 października 2025 r. Doręczający pozostawił zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej. Sąd wskazuje przy tym, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania treści potwierdzenia odbioru ww. przesyłki. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już bowiem pogląd, że dane ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korzystają z domniemania prawdziwości informacji tam zawartych bowiem samo zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym (zob. postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II OZ 298/24). W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjąć należało, że skutek doręczenia wzmiankowanej przesyłki nastąpił 8 października 2025 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres liczony od daty pierwszej awizacji (24 września 2025 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie pełnomocnikowi skarżącej przesyłki pocztowej, zawierającej m.in. pismo sądowe z 22 września 2025 r. W konsekwencji niezbędnym stało się stwierdzenie, że termin, do którego skarżąca mogła usunąć braki formalne skargi upływał 15 października 2025 r. (środa). Z koperty nadania przesyłki pocztowej zawierającej pismo pełnomocnika skarżącej z 15 października 2025 r., w którym podano numer PESEL skarżącej i wskazano wartość przedmiotu zaskarżenia wynikało, że została ona nadana 16 października 2025 r. Zważywszy na ustalone okoliczności Sąd orzekający stwierdził, że skarżąca usunęła braki formalne skargi po terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Jak stanowi z kolei art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W konsekwencji zaistniałych okoliczności stwierdzić przyszło, że skarga obarczona była brakami formalnymi, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.