I SA/Gl 109/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. J. M. (dalej także: skarżący) reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 617/14 ze względu na tożsamość problemu prawnego, którego rozstrzygnięcie determinuje treść orzeczenia w obydwu sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi ustalenie, czy skarżący dokonując w 2008 r. sprzedaży (zbycia) 3 nieruchomości uzyskał przychód, o którym mowa jest w art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej także: u.p.d.o.f.) czy też przychód ten zaliczyć należy do przychodu ze sprzedaży nieruchomości, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy. Organy podatkowe uznały, że działania skarżącego stanowiły w istocie działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, stanowiącą źródło przychodu określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zaakcentować w tym miejscu należy, że tożsamy problem prawny, dotyczący sprzedaży przez K. M. i J. M. niezabudowanej nieruchomości w roku 2007 stanowił przedmiot orzekania przez tut. Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 617/14, w której wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r. oddalono skargę. W obydwu sprawach ocena prawna została dokonana w oparciu o kompleksową analizę sprzedaży nieruchomości w okresie referencyjnym, który w znacznym zakresie jest tożsamy. Od powyższego wyroku wniesiona została skarga kasacyjna, która do chwili obecnej nie została rozpoznana. W ocenie Sądu związek pomiędzy obydwoma powyższymi postępowaniami jest na tyle ścisły, że wynik postępowania zainicjowanego wniesieniem skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 617/14 rzutuje na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, iż uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Dodatkowo zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto podkreśla się, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez tut. Sąd do rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakie zapadnie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym nie będzie stanowić uchybienia. Reasumując, w rozpatrywanej sprawie uzasadnione jest wyczekiwanie na rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 617/14 o tożsamym stanie faktycznym i prawnym, ze skargi tego samego skarżącego. Za wstrzymaniem się z rozpoznaniem niniejszej sprawy przemawia bowiem bezspornie wzgląd na stabilność orzeczniczą sądów, a także ekonomia procesowa. Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia.