I SA/Gl 1110/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...], nr [...], którą określono T. R., M. K., M. R. i S. R. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2012 r. w kwocie [...] zł od posiadanego samochodu ciężarowego marki Avia o numerze rejestracyjnym [...]. Po otrzymaniu w dniu 24 lipca 2012 r. powyższej decyzji organu odwoławczego M. R. wniósł na nią w dniu 27 sierpnia 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W dniu 1 października 2012 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie trzech odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem dla uczestników postępowania oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zostało ono doręczone skarżącemu w dniu 8 października 2012 r. Natomiast w dniu 23 października 2012 r. skarżący wniósł trzy dodatkowe egzemplarze skargi oraz pismo, w którym podał wartość przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga M. R. podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jak również z powodu uchybienia przez skarżącego terminowi do uzupełnienia jej braków formalnych. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminu do wniesienia skargi, należy wskazać, że na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie zaś do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę na taką decyzję wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, który decyzję tę wydał, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia jej skarżącemu. Art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jeżeli więc w niniejszej sprawie skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 24 lipca 2012 r., to skargę na ten akt powinien wnieść najpóźniej w dniu 23 sierpnia 2012 r. Uczynił to jednakże w dniu 27 sierpnia 2012 r., a zatem po upływie wskazanego terminu i z tego względu skargę tę należało odrzucić na podstawie ostatnio powołanego przepisu. Niezależnie od tego wymaga dostrzeżenia, że w myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony (czyli także skargi) należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Przy tym art. 33 § 1 p.p.s.a. stanowi, że osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Bez wątpienia zatem w analizowanym przypadku uczestnikiem postępowania jest każdy z pozostałych adresatów zaskarżonej decyzji, a to oznacza, że skarżący winien dołączyć do skargi jej odpisy dla doręczenia ich również tym osobom. Konsekwencją niespełnienia tego wymogu formalnego jest bowiem niemożność nadania pismu (skardze) dalszego biegu (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 1013/09, LEX nr 580208, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 296/08, LEX nr 493903; z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 2269/10, LEX nr 743401). Ponadto zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie natomiast do art. 230 §§ 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym razie dotknięta jest brakiem formalnym. W tym miejscu odnotować należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Taka właśnie sytuacja zaszła w sprawie niniejszej. Co prawda, w odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł trzy dodatkowe egzemplarze skargi oraz pismo, w którym podał wartość przedmiotu zaskarżenia, jednakże nastąpiło to w dniu 23 października 2012 r. Tymczasem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upłynął z dniem 15 października 2012 r., ponieważ zdarzenie inicjujące jego bieg, czyli doręczenie skarżącemu wskazanego wezwania, miało miejsce w dniu 8 października 2012 r. Mając na uwadze uchybienie przez skarżącego terminowi do wniesienia skargi i terminowi do uzupełnienia jej braków formalnych, na podstawie kolejno: art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.