I SA/Gl 1120/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Anna Rotter, Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 lipca 2024 r. nr 6427 480000/71/291412/2024 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 17 lipca 2024 r. nr 6427 (znak sprawy: 480000/71/291412/2024), którym na podstawie art. 83 c §1a i art. 83 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 497, dalej: u.s.u.s.) oraz art. 33 § 2 pkt 4 i 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2505, dalej: u.p.e.a.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. utrzymał w mocy własne postanowienie z 13 czerwca 2024 r. nr 480000/71/P-6298/2024/DD w sprawie nieuznania zarzutów A.S. wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym za uzasadnione. Stan sprawy przedstawia się następująco. W piśmie z 10 kwietnia 2024 r. A.S. (dalej: zobowiązana, skarżąca) złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej do tytułu wykonawczego z 20 marca 2024 r. nr TW4480024005190. W treści złożonych zarzutów wskazała na rażące naruszenie prawa. Pismem z 17 maja 2024 r. zobowiązana została wezwana do uzupełnienia braków formalnych złożonych zarzutów poprzez określenie istoty i zakresu żądania oraz dowodów uzasadniających żądanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W piśmie procesowym z 29 maja 2024 r. pełnomocnik zobowiązanej nie określił istoty żądania oraz nie przekazał dowodów je uzasadniających. W tym stanie rzeczy wierzyciel postanowił rozpatrzyć zarzuty w oparciu o posiadaną dokumentację. Postanowieniem z 13 czerwca 2024 r. organ nie uznał wniesionych zarzutów za uzasadnione. W piśmie 25 czerwca 2024 r. zobowiązana wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie wskazanego postanowienia z powodu rażącego naruszenia prawa. W piśmie tym wskazano, że działanie organu narusza prawo, gdyż podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego winno stanowić zarządzenie prezesa ZUS, dotyczące właściwości miejscowej oddziału, który wszczął postępowanie, a które to zarządzenie nie zostało nigdy oficjalnie opublikowane. Zdaniem strony działanie w oparciu o zarządzenie, do którego nikt poza ZUS nie ma dostępu narusza Konstytucję RP i tym samym narusza prawo. Nadto zarzucono, że tytuł wykonawczy nie został prawidłowo wystawiony i nie spełnia wymogów prawa. Postanowieniem z 17 lipca 2024 r. nr 6427 (znak sprawy: 480000/71/291412/2024) Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własne postanowienie z 13 czerwca 2024 r. nr 480000/71/P-6298/2024/DD w sprawie nieuznania zarzutów za uzasadnione. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z treścią art. 33 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, 3) błąd co do zobowiązanego, 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części, 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Nieistnienie obowiązku jest pierwszą określoną w ustawie podstawą wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Przesłanką wniesienia zarzutu jest więc sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z uwagi na fakt, że w ogóle nie zaistniał. Okoliczność nieistnienia obowiązku nie musi być następstwem okoliczności, która nastąpiła po wydaniu tytułu wykonawczego, bowiem może zaistnieć wcześniej. Przy czym, jak podkreślono, zobowiązany wnosząc zarzut na omawianej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 marca 2020 r., I SA/GI 905/19, CBOSA). 20 marca 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Z., działając jako wierzyciel, wystawił tytuł wykonawczy nr TW4480024005190 obejmujący składkę na ubezpieczenie zdrowotne za grudzień 2023 r. i styczeń 2024 r. Podstawą wystawienia ww. tytułu wykonawczego były deklaracje rozliczeniowe, a więc istnienie obowiązku opłacenia składek wynikało z tego tytułu. Określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z aktu będącego podstawą egzekucji stanowi drugą przyczynę wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Obowiązującą zasadą jest zgodność tytułu wykonawczego z dokumentem stanowiącym podstawę do jego wystawienia. Jeżeli więc podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest deklaracja rozliczeniowa, to w tytule wykonawczym musi być wskazany podmiot, którego dotyczy deklaracja rozliczeniowa. Nie może być więc różnicy pomiędzy określeniem podmiotu zobowiązanego w deklaracji rozliczeniowej, a nazwaniem zobowiązanego w tytule wykonawczym, ponieważ tytuł ten można wystawić tylko w odniesieniu do osoby wskazanej jako podmiot zobowiązany określony w deklaracji rozliczeniowej. Jak wynika z akt sprawy podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego nr TW4480024005190 obejmującego składki za grudzień 2023 r. i styczeń 2024 r. były deklaracje rozliczeniowe złożone przez zobowiązaną. Wskazaną w deklaracjach rozliczeniowych należność do zapłaty odzwierciedla kwota wykazana przez wierzyciela w wystawionym tytule wykonawczym. Tym samym zarówno obowiązek, jak i podmiot zobowiązany został prawidłowo określony przez wierzyciela w ww. tytule wykonawczym. Kolejną okolicznością uzasadniającą wniesienie zarzutu jest błąd co do zobowiązanego. Mamy z nim do czynienia w przypadku, w którym środek egzekucyjny zastosowano wobec podmiotu faktycznie niebędącego zobowiązanym w tym postępowaniu. Może to nastąpić w dwóch przypadkach. Po pierwsze, gdy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego i której doręczyli tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów. Po drugie, gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. Jak przyjmuje się w literaturze, zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. W przedmiotowym tytule wykonawczym została prawidłowo wskazana osoba, na której ciążył obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji nastąpiło poprzez porównanie danych skarżącej (m.in. nr NIP i REGON) zawartych w deklaracji rozliczeniowej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne, jest kolejną przesłanką wystąpienia zobowiązanego z zarzutem w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawa ta stanowi sankcję dla naruszenia zasady upomnienia, wyrażonej w art. 15 u.p.e.a., której istotą jest indywidualne zagrożenie zobowiązanemu zastosowaniem środków egzekucyjnych w przypadku, gdy dobrowolnie nie wykona obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. W aktach egzekucyjnych sprawy jest zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia, które pełnomocnik zobowiązanej odebrał osobiście w dniu 4 marca 2024 r. Wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części jest okolicznością, której wystąpienie także stanowi podstawę wniesienia zarzutu przez zobowiązanego. Przesłanką wniesienia tego zarzutu jest więc sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z powodu jego wykonania. Spełnienie tej przesłanki następuje również w przypadku upływu czasu, z którym przepisy prawa wiążą przedawnienie się obowiązku, albo w przypadku wystąpienia innych okoliczności uregulowanych w przepisach prawa skutkujących wygaśnięciem obowiązku. Zarzut ten będzie zasadny także w sytuacji umorzenia obowiązku w przewidzianym w odrębnych przepisach prawa trybie.  W przypadku strony nie doszło ani do wygaśnięcia obowiązku w całości, ani w części. Nie odnotowano żadnych wpłat na poczet tytułu wykonawczego nr TW4480024005190, które mogły spowodować wygaśnięcie obowiązku, nawet częściowe. Nie doszło również do umorzenia należności objętej tym tytułem wykonawczym. W tym miejscu wyjaśniono, że zgodnie z art. 24 pkt 4 u.s.u.s. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Tytuł wykonawczy o ww. numerze obejmuje składki za okres od grudnia 2023 r. do stycznia 2024 r. Bez względu na okoliczności mogące mieć wpływ na zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia, należność wykazana w ww. tytule wykonawczym nie uległa przedawnieniu. Ostatnim zarzutem jest brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. O braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Przepis używa także sformułowania "brak wymagalności obowiązku z innego powodu". Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest zgodny pogląd, że chodzi tu o zdarzenia tego rodzaju jak: odroczenie terminu bądź rozłożenie na raty, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując analizy merytorycznej sprawy wierzyciel nie dopatrzył się innych przyczyn wpływających na brak wymagalności obowiązku. Nie wystąpiły żadne przeszkody formalno-podmiotowe lub przedmiotowe. Nadto wierzyciel wyjaśnił, że w art. 66 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1285 z późn. zm.) wymieniony został katalog osób podlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W katalogu tym wymienione zostały między innymi osoby prowadzące działalność pozarolniczą (pkt 1 lit. c)) oraz osoby pobierające emeryturę lub rentę (pkt 16). Z kolei art. 82 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, że w przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. W nawiązaniu do podniesionego argumentu naruszenia prawa w związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego wyjaśniono, że zgodnie z art. 19 § 4 u.p.e.a. Dyrektor oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. Tym samym Dyrektor Oddziału ZUS w Z. prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wszczął w niniejszej sprawie czynności egzekucyjne. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wskazano, że czynności egzekucyjne realizowane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Dyrektora Oddziału w Z., w zakresie egzekucji administracyjnej, naruszają prawo, gdyż podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego winno stanowić zarządzenie prezesa ZUS dotyczące właściwości miejscowej oddziału, który wszczął postępowanie, a które to zarządzenie nigdy oficjalnie nie zostało opublikowane. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy publiczne mogą działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. W związku z tym, skoro Dyrektor Oddziału ZUS w Z. działa na podstawie zarządzenia, do treści którego nikt spoza ZUS nie ma dostępu, to działanie takie narusza Konstytucję RP i tym samym narusza prawo. Zarządzenia prezesa ZUS dotyczące właściwości miejscowej powinny zostać oficjalnie opublikowane. Jeśli do tego nie doszło, to nie mogą być stosowane. W Polsce obowiązuje bowiem zasada jawności prawa. Zajęcie jest niedopuszczalne również z powodu rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu przedmiotowych tytułów wykonawczych. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z 17 lipca 2024 r. nr 6427, którym Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. utrzymał w mocy własne postanowienie z 13 czerwca 2024 r. nr 480000/71/P-6298/2024/DD w sprawie nieuznania za uzasadnione zarzutów skarżącej wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z 20 marca 2024 r. nr TW4480024005190. Postępowanie, w którym doszło do wydania zaskarżonego postanowienia, zostało zainicjowane wskutek wniesienia przez skarżącą zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zobowiązana skorzystała zatem z uprawnienia, o którym mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. Przepis ten statuuje bowiem prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.). Z kolei art. 83c ust. 1a u.s.u.s., który jest lex specialis w stosunku do art. 34 § 3 u.p.e.a. stanowi, że do postanowień, od których przysługuje zażalenie, wydanych przez ZUS jako wierzyciela na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepis art. 83 ust. 4 u.s.u.s. stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Oznacza to, że od takiego postanowienia strona może złożyć do Prezesa ZUS wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśnić należy, że art. 83c ust. 1a u.s.u.s. został dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070). Na podstawie tej ustawy znowelizowano m. in. u.p.e.a. Jak wynika z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Z kolei w myśl art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że prawo do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 u.p.e.a.) nie umożliwia zgłoszenia zarzutu jakiegokolwiek, lecz jedynie takiego, który został przewidziany przez ustawodawcę w art. 33 § 2 u.p.e.a. O zakresie rozpatrzenia sprawy decyduje zatem treść zgłoszonego zarzutu. Jak wskazał NSA w wyroku z 14 września 2007 r., I OSK 522/07 to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. Na związanie organu podstawą prawną zarzutów i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (por. wyroki NSA z: 8 czerwca 2021 r., III FSK 3542/21; 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10; 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10 dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie pomimo wystosowania przez organ do pełnomocnika skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych zarzutów poprzez określenie istoty i zakresu żądania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania i braku odpowiedzi na to wezwanie, organ wydał merytoryczne postanowienie w przedmiocie zarzutów i nie uznał za uzasadniony żadnego z zarzutów wskazanych w art. 33 u.p.e.a. W ocenie Sądu w zaistniałej sytuacji, organ nie był uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Organ winien wydać postanowienie zgodnie z rygorem, jaki nadał w piśmie z 17 maja 2024 r. Uchybienie to jednakże nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem jak słusznie uznał organ, w oparciu o posiadaną dokumentację w sprawie, żaden z zarzutów, o którym mowa w art. 33 § 2 u.p.e.a. nie jest zarzutem zasadnym. Organ słusznie wywiódł, że przesłanką wniesienia zarzutu nieistnienia obowiązku jest sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z uwagi na fakt, że w ogóle nie zaistniał. W dniu 20 marca 2024 r. został wystawiony tytuł wykonawczy obejmujący składki na ubezpieczenie zdrowotne grudzień 2023 r. oraz styczeń 2024 r. Podstawą wystawienia wspomnianego tytułu wykonawczego były deklaracje rozliczeniowe. Tak więc, istnienie obowiązku opłacenia składki wynikało z tego tytułu. Wskazane w deklaracjach rozliczeniowych kwoty do zapłaty są odzwierciedlone przez wierzyciela w wystawionym tytule wykonawczym. Tym samym zarówno obowiązek, jak i zobowiązany podmiot został prawidłowo określony w ww. tytule wykonawczym. Błąd co do zobowiązanego jest kolejną okolicznością uzasadniającą wniesienie zarzutu. Z błędem co do zobowiązanego mamy do czynienia w przypadku, w którym środek egzekucyjny zastosowano wobec podmiotu faktycznie niebędącego zobowiązanym w tym postępowaniu. W tytule wykonawczym wystawionym w niniejszej sprawie, została prawidłowo wskazana osoba, na której ciążył obowiązek. Okoliczność tą ustalono poprzez porównanie danych zobowiązanej (takich jak nr NIP i REGON) zawartych w deklaracjach rozliczeniowych stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne, jest kolejną przesłanką wniesienia zarzutu na postępowanie egzekucyjne. W aktach egzekucyjnych sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia egzekucyjnego, które pełnomocnik skarżącej odebrał osobiście w dniu 4 marca 2024 r. Wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części także stanowi podstawę wniesienia zarzutu przez zobowiązanego. Przesłanką wniesienia zarzutu jest wówczas sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z powodu jego wykonania. Spełnienie tej przesłanki następuje również w przypadku upływu czasu, z którym przepisy prawa wiążą przedawnienie się obowiązku, albo w przypadku wystąpienia innych okoliczności uregulowanych w przepisach prawa skutkujących wygaśnięciem obowiązku. Zarzut taki będzie zasadny także w sytuacji umorzenia obowiązku w przewidzianym w odrębnych przepisach prawa trybie. W przypadku skarżącej nie doszło ani do wygaśnięcia obowiązku w całości, ani w części. Nie odnotowano żadnych wpłat na poczet ww. tytułu wykonawczego, które mogły spowodować wygaśnięcie obowiązku, nawet częściowe. Nie doszło również do umorzenia należności objętych ww. tytułami wykonawczymi. Dochodzona należność, stanowiąca składki na ubezpieczenie zdrowotne za grudzień 2023 r. oraz styczeń 2023 r. nie uległa przedawnieniu. Ostatnim zarzutem jest brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. O braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Wspomniany przepis zawiera także sformułowanie "brak wymagalności obowiązku z innego powodu". Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Zalicza się do nich w orzecznictwie takie zdarzenia jak: odroczenie terminu płatności bądź rozłożenie należności na raty, a także wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej. W realiach tej sprawy nie dopatrzono się żadnych okoliczności (formalno-podmiotowych czy przedmiotowych) skutkujących brakiem wymagalności składki na ubezpieczenie zdrowotne za grudzień 2023 r. oraz styczeń 2024 r. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.