I SA/Gl 1134/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (sprawozdawca), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Agnieszka Zygmunt, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i B. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę B. i B. T. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] , uchylającą w części decyzję [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]r. nr I [...] i określającą należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu nie zapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące [...]-[...] 1997r. w łącznej kwocie [...]zł. Zaskarżona decyzja została wydana po uchyleniu poprzedniej decyzji odwoławczej w tej sprawie (decyzji z dnia [...] r., uchylającej w części decyzję organu I instancji i określającej należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997r. w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od [...] - [...] 1997r. w kwocie [...]zł oraz odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy w kwocie [...] zł) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2004r. sygn. akt I SA/Gl 76/04. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych obu instancji w odniesieniu do oceny umowy najmu samochodu marki "a" zawartej w dniu [...] 1995r. stwierdzając, iż okoliczności sprawy wskazują na wykorzystanie instytucji najmu w celu ukrycia faktycznej spłaty wartości przedmiotu umowy w ratach czynszowych, a zatem wydatki poniesione z tytułu jej wykonania - stosowanie do treści art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż to po stronie podatników leżał ciężar wykazania, iż wydatek dotyczący opłaty za pobyt w hotelu faktycznie dotyczył udziału w targach piekarniczych i miał związek ze źródłem przychodów. Z kolei powodem uchylenia było odmienne stanowisko Sądu w kwestii wydatku w kwocie [...] zł dotyczącego zakupu trzech sztuk bluz, określenia wysokości odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy oraz zastosowania przez organ odwoławczy regulacji zawartej w art. 234 Ordynacji podatkowej. Skład orzekający Sądu uznał, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przedsiębiorcy mogą posługiwać się różnymi przedmiotami i instrumentami w tym zapewniającymi pracowniom określone warunki funkcjonowania. Częstym przypadkiem jest wyposażanie pracowników w bluzy (koszulki) np. z określonym nadrukiem, co pozwala kształtować wizerunek firmy i w związku z tym ma bezpośredni lub pośredni wpływ na osiągane dochody. Organy nie zaprzeczyły w sposób jednoznaczny twierdzeniu strony o sposobie wykorzystania bluz, koncentrując się raczej na analizie regulacji nie mieszczących się w systemie prawa podatkowego (przepisy prawa pracy). To z kolei nie pozwoliło na realną ocenę, czy poniesiony wydatek miał związek ze źródłem przychodów czy nie, o czym mówi przepis art. 22 ust. 1 ustawy podatkowej. Sąd podkreślił również, iż wydatków w tak niewielkich kwotach, w stosunku do przychodów przedsiębiorstwa, nie ma potrzeby w praktyce dokumentować tak szczegółowo, jak wydatkowania dużych kwot, mających istotny wpływ na wynik finansowy przedsiębiorstwa lub wymiar podatku. Sąd uznał ponadto, iż określenie w zaskarżonej decyzji odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nastąpiło z naruszeniem zasad prawa materialnego. W wykonaniu powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w warunkach związania orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dokonał ponownej analizy materiału dowodowego i decyzją z dnia [...]r. uchylił w części decyzję [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]r. nr [...]i obniżył wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od [...]-[...] 1997r. z łącznej kwoty [...]zł do kwoty [...]zł. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej na wstępie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, następnie podał, iż przeprowadzona ponowna analiza materiału dowodowego, przy uwzględnieniu argumentacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pozwoliła uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów kwotę [...] zł dotyczącą wynagrodzeń pracowników i uczniów, kwotę [...] zł dotyczącą składek ZUS pracowników i właścicieli, kwotę [...] dotyczącą spłaty odsetek od kredytu, kwotę [...] zł dotyczącą zakupu notesu elektronicznego oraz kwotę [...] zł dotyczącą zakupu trzech sztuk bluz. Za zasadne uznano również wykazane w zeznaniu rocznym odliczenie od podatku w wysokości [...] zł z tytułu budowy budynku mieszkalnego. Z kolei odnosząc się do pozostałych wydatków wyłączonych przez Urząd Skarbowy z kosztów uzyskania przychodu organ II instancji podtrzymał stanowisko organu I instancji. Podał, iż analiza stanu faktycznego sprawy wskazuje na zasadność ustaleń dokonanych przez Urząd Skarbowy, który w wyniku dokonanej oceny stwierdził, że umowa najmu nr [...] zawarta w dniu [...] 1995r. pomiędzy "A", a "B" S.A. w W., dotycząca samochodu marki "a" w istocie rzeczy była umową sprzedaży na raty środka trwałego. W świetle okoliczności faktycznych sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w K. podzielił pogląd organu I instancji, kŧóry stwierdził, że zakwestionowana umowa nie miała na celu tylko umożliwienie wspólnikom korzystania z rzeczy przez okres krótszy od okresu ekonomicznego zużycia rzeczy lecz umożliwienie im nabycia rzeczy ze spłatą ich wartości w czynszu najmu. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych. Organ II instancji odniósł się także do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność ustalenia rzeczywistych zamiarów stron umowy stwierdzając, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie i wystarczająco udokumentował rzeczywisty zamiar stron przedmiotowej umowy, dlatego też przesłuchanie w tej sytuacji byłoby zbyteczne. Jeśli chodzi zaś o kwestię wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków, dotyczących opłat za pobyt w hotelu w łącznej kwocie [...] zł organ podał, iż podatnik w żaden sposób nie wykazał, aby wydatki dotyczące pobytu w hotelach (w tym w C.) związane były - jak wskazano w odwołaniu - z targami piekarniczymi, a nadto, że przyczyniły się do powstania bądź zwiększenia przychodu. Organ dodał, iż wydatek w wysokości [...] zł, dotyczący pobytu w C. w związku z polsko-[...] sympozjum piekarnictwa, został udokumentowany tylko potwierdzeniem przyjęcia opłaty od W., E. i B. T., przy czym E. T. nie był w 1997r. ani wspólnikiem ani pracownikiem spółki. Na koniec organ stwierdził, iż w związku z dokonaną korektą kosztów uzyskania przychodów, uległy zmianie kwoty zaliczek na podatek dochodowy za 1997r. , powyższe spowodowało również obniżenie kwoty odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek również w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy. Organ podał także, iż odstąpił od naliczania odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy po dniu 30 kwietnia 1998r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. i B.T. podnieśli zarzut przedawnienia prawa do określenia wysokości należnego podatku dochodowego w wysokości innej niż zeznana. W ocenie skarżących w sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 70 Ordynacji podatkowej, zatem zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. uległo przedawnieniu. Nadto skarżący ponownie wyrazili sprzeciw odnośnie wyłączenia przez organy podatkowe z kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących pobytów w hotelach w związku z uczestnictwem w targach. W tej kwestii podali, iż w przypadku targów piekarniczych trudno wykazać bezpośredni związek wydatku z przychodem, a także, iż ,,Pan E.T. jako mąż W. T. pozostaje w rozumieniu ZUS osobą współpracującą". Nadto skarżący w dalszym ciągu nie zgadzają się z oceną treści i skutków umowy najmu samochodu "a", zarzucając przede wszystkim nieuwzględnienie ich wniosku w przedmiocie przesłuchania świadka na okoliczność intencji stron przedmiotowej umowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, ponawiając wywody i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto organ odniósł się do podniesionej w skardze kwestii przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. podając, iż w niniejszej sprawie decyzja określającą wysokość podatku za 1997r. została wydana przez [...] Urząd Skarbowy w G. w dniu [...]r. i skutecznie doręczona pełnomocnikowi podatnika w dniu [...] 2003r. oraz podatniczce w dniu [...] 2003r. tj. przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania. Nadto w dniu [...] 2003r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w G. o wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości będącej współwłasnością B. i B. T.. Zawiadomieniem z dnia [...] 2004r. Sąd Rejonowy w G. poinformował o dokonaniu wpisu hipoteki przymusowej. Z kolei w dniu [...] 2003r. Naczelnik Urzędu ustanowił zastaw skarbowy na ruchomościach stanowiących własność B.T.. Mając zatem na uwadze treść art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy II instancji uznał za bezzasadny zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za 1997r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W przytoczonym przepisie ustanowiony został zatem zakaz formułowania poglądów prawnych, które byłyby odmienne od stanowiska wyrażonego w ramach wcześniejszego orzeczenia. Oczywistym przy tym jest, że chodziło zarówno o ocenę prawną wyrażoną w sentencji wcześniejszego orzeczenia, jak również, a nawet przede wszystkim, w jego uzasadnieniu, które z istoty swej szczegółowo prezentuje stanowisko Sądu. Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany był zatem, podobnie zresztą jak zobowiązany jest Sąd obecnie rozpoznający sprawę, do uwzględnienia stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawartego w wyroku z dnia 13 grudnia 2004r. uchylającym zaskarżoną przez B.i B. T. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...].. Organ administracji publicznej – rozpatrując sprawę ponownie w wyniku wydania wyroku uchylającego jego poprzednie rozstrzygnięcie – zobowiązany był do dokonania kwalifikacji określonych zdarzeń – tj. do przypisania im prawnych skutków czy też do ustalenia ich znaczenia prawnego – w sposób tożsamy z oceną odzwierciedloną w tym wyroku. Niewątpliwie miał także obowiązek bezwzględnego zastosowania się do wszelkich wskazówek odnoszących się do dalszego przebiegu postępowania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż organ II instancji, rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]r. nr [...], w pełni wziął pod uwagę ocenę prawną i wskazania wyrażone w orzeczeniu z dnia 13 grudnia 2004r. Działając w warunkach związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w wyniku ponownej analizy materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w części decyzję organu I instancji i obniżył wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł dokonując (zgodnie z dyspozycją Sądu) korekty kosztów uzyskania przychodów oraz odliczeń od podatku z tytułu wydatków na budowę budynku mieszkalnego. Obniżenie wysokości należnego podatku spowodowało obniżenie kwoty odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek również w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy. Organ II instancji w dalszym ciągu działając w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w tym zakresie w powołanym wyżej wyroku odstąpił od naliczania odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy po dniu 30 kwietnia 1998r. Istotą skargi w niniejszym postępowaniu sądowym jest - prócz podnoszonych już wcześniej zarzutów w przedmiocie nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją tzw. umowy najmu samochodu marki "a" oraz wydatków dotyczących pobytów w hotelach, poniesionych w związku z uczestnictwem w targach - zarzut przedawnienia prawa do określenia wysokości należnego podatku dochodowego w wysokości innej niż zeznana. W odniesieniu do obu ponowionych zarzutów należy raz jeszcze przypomnieć i podkreślić, że Sąd jest w tym zakresie związany oceną prawną, wyrażoną w wyroku z dnia 13 grudnia 2004 r. Niezależnie jednak od tego Sąd w dalszym ciągu podziela stanowisko organów w odniesieniu do oceny umowy najmu samochodu marki "a", iż zakwestionowana umowa nie miała na celu tylko umożliwienie wspólnikom korzystania z rzeczy przez okres krótszy od okresu ekonomicznego zużycia rzeczy, lecz umożliwienie im nabycia rzeczy ze spłatą ich wartości w czynszu najmu. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że organom podatkowym przysługuje kompetencja oceny treści czynności prawnych prawa cywilnego (np. umów) pod kątem rzeczywistych działań stron w zakresie skutków tychże czynności w sferze prawa podatkowego. Powyższy pogląd znajduje szerokie odzwierciedlenie zarówno pośród przedstawicieli nauki prawa (np. Ryszard Mastalski, Wprowadzenie do nauki prawa podatkowego, Warszawa 1995, str. 104-105, R. Pęk, Leasing a podatek dochodowy na tle orzecznictwa NSA, Część I, Glosa nr 12 z 1998 r., str. 19, I. Ożóg, Leasing – problemy podatkowe, Przegląd podatkowy z 1996 r. nr 6, str. 8), jak i w orzecznictwie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1994 r., sygn. III ARN 84/94, OSNAPiUS z 1994, nr 10, poz. 196 i wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1995 r., sygn. SA/Kr 2432/94, z dnia 21 marca 1995 r., sygn. SA/Gd 722/94 i z dnia 31 sierpnia 1994 r., sygn. III SA 215/94 oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2001 r., sygn. FPS 14/00). W ramach przywołanych wypowiedzi podkreśla się, że wyrażona w art. 3531 Kodeksu cywilnego zasada swobody umów nie oznacza na gruncie prawa podatkowego swobody w kwalifikowaniu skutków umowy w sferze zobowiązań podatkowych, te bowiem podlegają regułom wynikającym z prawa podatkowego. Wspomniany przepis Kodeksu cywilnego stanowi, że strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. W tym kontekście sformułowano tezę, że niezależnie od konieczności respektowania zasady swobody umów i autonomii woli stron w kształtowaniu treści wiążących ich stosunków prawnych, organy podatkowe nie są zwolnione z obowiązku oceny rzeczywistego charakteru umów cywilnoprawnych z punktu widzenia ich legalności i zgodności z prawem, a w szczególności badania, czy nie zmierzają one do obejścia przepisów podatkowych w rozumieniu art. 58 § 1 w związku z art. 3531 Kodeksu cywilnego. Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Zaniechanie przez organy podatkowe wspomnianej oceny pozbawia budżet państwa należnego podatku narusza zasady finansowe mające rangę ustrojową oraz szeroko rozumiany interes publiczny. Treść umowy cywilnoprawnej bowiem i wyrażona w niej wola stron w zakresie, w jakim rzutują na rozmiar obowiązku publicznoprawnego, są składnikami prawnopodatkowego stanu faktycznego i dlatego powinny być ustalone i ocenione przez organy podatkowe w toku prowadzonego przez nie postępowania. W wyniku dokonanej oceny organy podatkowe w niniejszej sprawie stwierdziły, że zawarta w dniu 7 kwietnia 1995r. pomiędzy "A", a "B" S.A. dotycząca samochodu marki "a" w istocie rzeczy była umową sprzedaży na raty środka trwałego. Podniesiony w skardze zarzut zastosowania niewłaściwych kryteriów przy kwalifikowaniu rozpatrywanej czynności cywilnoprawnej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy podatkowe postępowały w tym zakresie zgodnie z dyrektywami wyrażonymi w art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego oraz art. 24a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Według przywołanych przepisów w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Zawarta przez strony umowa została więc w pierwszej kolejności oceniona pod względem zgodności jej nazwy z treścią. Istotą umowy leasingu operacyjnego jest stworzenie leasingobiorcy możliwości korzystania z rzeczy przez okres krótszy niż okres jej ekonomicznego zużycia, bez konieczności jej nabywania, w zamian za opłatę w łącznej wysokości zasadniczo mniejszej od wartości leasingowanej rzeczy. Po okresie trwania umowy, z reguły krótszym od okresu ekonomicznego zużycia rzeczy, przedmiot leasingu operacyjnego – w przeciwieństwie do przedmiotu leasingu kapitałowego – wraca do leasingodawcy i może być przez niego udostępniony innym podmiotom. W przedstawianym stosunku zobowiązaniowym chodzi więc o umożliwienie odpłatnego korzystania z cudzej rzeczy nie prowadzącego do nabycia jej własności. W związku z powyższym wydatek poniesiony z tego tytułu musi polegać na spłacie wartości rzeczy używanej, a nie może być wydatkiem poniesionym na jej nabycie. Ocena zaś charakteru konkretnego wydatku należy do organów podatkowych. Dokonując tej oceny organ podatkowy słusznie zwrócił uwagę na fakt zawarcia umowy na okres w oczywisty sposób znacznie krótszy od okresu ekonomicznego zużycia samochodu (5 lat), sumę rat umownych znacząco przewyższającą wartość dobra inwestycyjnego oraz symboliczną, znacznie odbiegająca od cen rynkowych cenę zakupu przedmiotu umowy najmu przez najemcę. W świetle powyższych wywodów uzasadniony jest wniosek Izby Skarbowej, że rozpatrywana umowa była umową sprzedaży na raty środka trwałego. Nadto wobec tak ustalonego stanu faktycznego zbyteczne stało się przesłuchanie świadka na okoliczność rzeczywistych zamiarów stron umowy. Zgodzić się również należy z organem odwoławczym, iż to po stronie podatnika leżał ciężar wykazania, iż poniesiony wydatek w kwocie [...] zł. za hotel w C. dotyczył udziału w targach piekarniczych. Biorąc pod uwagę, że wydatek ten dotyczył również E.T., który w rozpatrywanych okresie nie był wspólnikiem ani pracownikiem spółki, ani też osobą współpracującą w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych, co potwierdza informacja ZUS (pismo z dnia [...] 2003r.), organy uprawnione były do stwierdzenia, iż potwierdzenie przyjęcia opłaty nie jest dowodem wystarczającym do udokumentowania związku poniesionego wydatku ze źródłem przychodów. Na koniec stwierdzić należy, iż bezpodstawnym okazał się również zarzut skarżących w kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego za 1997r. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upływa termin płatności podatku. Z kolei w myśl art. 45 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych upływał w roku 1998r. W związku z powyższym przedawnienie zobowiązania za 1997r. nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2003r. Zgodnie jednak z dyspozycją art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym. W przedmiotowej sprawie w dniu [...] 2003r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w G. o wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości będącej współwłasnością skarżących. W dalszej kolejności zawiadomieniem z dnia [...] 2004r. Sąd Rejonowy w G. poinformował o dokonaniu wpisu hipoteki przymusowej zgodnie z ww. wnioskiem. Ponadto w dniu [...] 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. ustanowił zastaw skarbowy na ruchomościach stanowiących własność skarżącego B. T.. Mając na uwadze wyżej cytowane przepisy należy jako prawidłowe ocenić stanowisko organu o braku podstaw do uznania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. za przedawnione. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)