I SA/Gl 114/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...], wydanym na podstawie art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2015.613), po rozpatrzeniu wniosku pani W.S. (dalej strona) z dnia [...] o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] nr [...] ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie [...] zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO lub Kolegium) odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że decyzja organu podatkowego z dnia [...] została uznana za doręczoną z dniem [...], gdyż przesyłka ta nie została podjęta przez stronę w wyznaczonym terminie po uprzednim dwukrotnym jej awizowaniu (w dniach [...] i [...]), co oznaczało, że termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął dnia [...]. Strona nie wniosła odwołania we wskazanym terminie i pismem z dnia [...] zażądała przywrócenia terminu do jego wniesienia wyjaśniając, że po raz pierwszy doręczono jej kserokopię decyzji w dniu [...]. SKO stwierdziło, że w przypadku strony przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania nie jest dopuszczalne, ponieważ nie zaszły przesłanki do jego przywrócenia. Zdaniem Kolegium fakt uznania przesyłki za doręczoną na mocy art. 150 § 2 O.p., nie stanowi sam w sobie przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W tych okolicznościach strona musiałaby bowiem wykazać zaistnienie uzasadnionych przesłanek uniemożliwiających jej faktyczne odebranie decyzji, skutkujące w konsekwencji brakiem możliwości wniesienia odwołania w ustawowym terminie. Jednakże strona na takie okoliczności, we wniosku z dnia [...], w ogóle nie wskazała. Ponadto SKO uznało, że już w dniu [...] strona z pewnością posiadała wiedzę o wydaniu przedmiotowej decyzji, o czym świadczy treść pisma z tego dnia, w którym strona prosiła o wydanie jej tej decyzji z uwagi na wystawiony tytuł wykonawczy. Od tej daty należałoby ewentualnie, po spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 162 § 1 O.p., liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 162 § 2 O.p.). Zatem termin ten upłynąłby z dniem [...], a strona złożyła podanie o przywrócenie tego terminu dopiero w dniu [...]. SKO zauważyło, że we wniosku tym strona nie podała żadnych okoliczności wskazujących, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Strona podniosła jedynie, że nie zgadza się z przedmiotowym rozstrzygnięciem, jednakże zarzuty te nie świadczą o zaistnieniu przesłanek do przywrócenia spornego terminu. Zdaniem Kolegium faktem uzasadniającym przywrócenie tego terminu nie była także okoliczność doręczenia jej kserokopii decyzji w dniu [...], gdyż nie była to bowiem okoliczność, o której mowa w art. 162 § 1 i 2 O.p. W skardze na to postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca pani W.S. nie zgodziła się z tym, że dopuściła się niedbalstwa, które miałoby ją dyskwalifikować w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wskazała, że nie mogła wnieść odwołania od decyzji, której treści nie znała, zaś jej kserokopię otrzymała dopiero w dniu [...], po wielokrotnym wnioskowaniu o wydanie jej duplikatu. Dodała, że cały czas ma problemy z korespondencją z Urzędu Gminy. Korespondencja ginie, nie otrzymuje w kopercie pism, które rzekomo zostały do niej wysłane. Skargi wielokrotnie składane nie odnoszą skutku, a informacje o awizo nie są jej doręczane. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Badając legalność zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że dotyczyło ono odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy decyzja od której złożono odwołanie doręczona została w trybie art. 150 § 2 O.p., zaś wniosek o przywrócenie przedmiotowego terminu wniesiony został po upływie, wymienionego w powołanym przepisie, okresie. Zgodnie z treścią art. 162 § 1 i § 2 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi (§ 2 zd. 1). Poza sporem było, że postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania złożonego przez skarżącą pismem z dnia [...] od przedmiotowej decyzji z dnia [...]. W postanowieniu tym organ odwoławczy ustalił, że wskazana decyzja została uznana za doręczoną z dniem [...] bowiem skarżąca decyzji tej nie podjęła na poczcie w wyznaczonym terminie. Przesyłka była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy w dniu [...] a następie w dniu [...], a zatem stosując przepis art. 150 O.p., organ uznał decyzję za doręczoną z dniem [...]. Skarga na to postanowienie została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 113/16. Bezsporne było również, że w piśmie z dnia [...] strona domagała się wydania jej spornej decyzji z uwagi na wystawienie na jej podstawie tytułu wykonawczego, zaś organ podatkowy pismem z dnia [...] poinformował ją, że przedmiotowa decyzja nie została podjęta w terminie i prawie strony do żądania uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Następnie pismem z dnia [...] strona wniosła o wydanie jej duplikatów w tym spornej decyzji, a następnie – po odmowie – uwierzytelnionego odpisu. Pismem z dnia [...] przesłano stronie uwierzytelnioną kopię spornej decyzji wymiarowej za 2015 r., którą doręczono w dniu [...]. Powyższego oznacza, że już w dniu [...] strona posiadała wiedzę o wydaniu decyzji wymiarowej, skoro z pisma strony z tego dnia wynika, iż miała świadomość, że wystawiono tytuł wykonawczy na należność wynikającą z jej treści, a następnie, w piśmie organu podatkowego z dnia [...], o sposobie jej doręczenia. "W sytuacji, gdy uchybienie terminu do złożenia odwołania jest wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania decyzji, od której przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 1 o.p. musi być określony w sposób bezsporny co do faktu powzięcia przez stronę informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminu do jego zaskarżenia" (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 238/14). Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżąca wskazała wyłącznie na fakt, iż nie mogła wnieść odwołania od decyzji, której treści nie znała, zaś przedmiotową decyzję (jej kserokopię) otrzymała dopiero w dniu [...] (po wielokrotnym wnioskowaniu o jej uzyskanie). Ponadto twierdziła, że cały czas ma problemy z korespondencją z Urzędu Gminy, która ginie i nie otrzymuje w kopercie pism, które rzekomo zostały do niej wysłane. Dodała, że skargi w tej sprawie wielokrotnie składane nie odnoszą skutku, a informacje o awizo nie są jej doręczane. Poza kserokopiami zdjęć jej posesji, bramy i skrzynki oddawczej skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na potwierdzenie wskazanych faktów. Nie dołączyła żadnych pism, kierowanych do organu czy poczty co do nieprawidłowości doręczania jej przesyłek, w tym braku ich awizowania czy zawartości kopert w których pisma były przysyłane. Tym samym skarżąca nawet nie uprawdopodobniła tego, że sporna przesyłka nie została jej doręczona w sposób opisany w art. 150 O.p. lub sprzecznie z tym przepisem. Sąd zauważa, że doręczenie opisane w art. 150 O.p. jest prawnie dopuszczalną formą doręczania pism w postępowaniu podatkowym, zaś po wypełnieniu wskazanych tam przesłanek doręczenie takie staje się prawnie skuteczne co oznacza, że dane pismo uważa się za doręczone z datą określoną tj. z upływem ostatniego dnia okresu tam wymienionego. Fakt dokonania takiego doręczenia i jego skutki prawne (fikcja doręczenia) wiążą się z brakiem faktycznego doręczenia pisma adresatowi i nie stanowi przesłanki domagania się przywrócenia terminu do dokonania czynności związanej z tak doręczonym pismem. Dopiero wykazanie (uprawdopodobnienie), że w czasie tym i okresie wyznaczonym do dokonania danej czynności zaistniały (inne niż wymienione w art. 150 O.p.) okoliczności uprawdopodabniające, że uchybienie tak ustalonemu terminowi nastąpiło bez winy podatnika skutkuje obowiązkiem organu do jego przywrócenia. Sam fakt stosowania przepisu art. 150 O.p. nie jest przesłanką skutkującą wypełnieniem dyspozycji art. 162 § 1 O.p. Skoro w niniejszej sprawie skarżąca posiadała wiedzę o wydaniu spornej decyzji z treści doręczonego jej tytułu wykonawczego, co wynika wprost z jej pisma z dnia [...], to tym samym data ta jest pewna co do określenia dnia ustania przyczyny uchybienia przedmiotowemu terminowi (brak wiedzy o wydanej decyzji i niemożność złożenia od niej odwołania). Z chwilą, gdy skarżąca miała świadomość tej okoliczności mogła poczynić starania by zapoznać się z jej treścią np. w organie podatkowym i złożyć stosowny środek zaskarżenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Nie znajduje uzasadnienia pogląd skarżącej, że dniem ustania przyczyny uchybienia terminu był dzień doręczenia jej uwierzytelnionej kserokopii spornej decyzji, gdyż jej otrzymanie przez skarżącą nie rodzi żadnych skutków na gruncie podatkowym poza informacyjnymi. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminowi nie może być uznane gołosłowne twierdzenie, że awiza nie zostały doręczone bądź nieudokumentowane poglądy skarżącej co do nieprawidłowości w doręczaniu jej korespondencji. Wnosząc o przywrócenie terminu dopiero pismem z dnia [...] skarżąca uchybiła terminowi opisanemu w art. 162 § 2 O.p., zaś wskazane przez nią przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie wypełniały dyspozycji art. 162 § 1 O.p. Z tych przyczyn Sąd wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. 2012.270) Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.